Surrealist Eylem Turkiye

“bağımsız sanat” mülakatı

2012-01-19T17:58:00.002+02:00

Rafet Arslan'ın S.E.T adına Osman Odabaş ile yaptığı “bağımsız sanat” mülakatı

1) S.E.T. günümüz güç odaklarının imaj ve iktidar poltikalarına karşı nasıl bir yerde duruyor?

2) S.E.T.'in Türkiye'de güncel sanata bakışı nedir? Güncel sanatın sanat kurumlarındaki pasif ve kurumsallaşmış tutumlarına karşı sunduğu alternatifler nelerdir.(mesela aktivizm bunlardan biri mi?)

1-2: Sürrealist Eylem Türkiye, yaklaşık 8 yıllık varlığında kendini, sanat ve hayatın kesişim noktasında, bağımsız ve otonom bir yapı olarak ifade etmiştir. Bizim için "güncellik" gündelik hayata müdahale etmek olmuştur ve buna bağlı olarak sanatı da, yükselen imajlar, modalar ötesinde ruhsal bir şekilde oluşturan bir mecraya denk gelir. Güncel bir avangard söylem/eylem yaratma derdindeki S.E.T oluşumu, her türlü iktidarın dışında ve uzağında bir pratik oluşturur; ki sanat piyasası iktidarı da bu başlığa dahildir.

Hayatın, sokağın içinden gelen bir hareket olarak S.E.T aktivist tutuma, duruşa önem verir. Ama düşün-üretim-eylem sahası oldukça geniştir. Bu bir sergi, graffiti, performans ya da web üzerinden bir otonom alan olabilir. Bağımsız sanat hareketi ve bununla güçlenecek karşıt kültür cephesi çeşitli araçlar, formlar, medium'lar kullanabilir. Kirli form yoktur; asıl olan yaratıcıların duruşu, niyeti ve bunun ne şekilde hayata geçtiğidir.

3) Bugün sermaye sadece sanat eserini değil, eserin öne sürdüğü eleştiriyi, ideolojiyi de meta haline getirip pazarlayabiliyor. Politik-eleştirel-muhalif sanatın günümüzde bu açıdan bakıldığında nasıl bir yeri var?

3-Bizce; üretimin öznedeki "biricik" hali, düşünsel süreci ve tinsel enerjisi önemlidir. Ve bu idrak süreci ile sonucunda çıkan üretimler, piyasanın beğeni, kriter, starlık sistemi gibi kuralları ötesine geçer. Burjuvazi yüzyıllardır sanat eserini alınır ve satılır bir metaya indirgemiştir ve nitelikli bir burjuva begeni her zaman en radikal estetik formlara ilgi duyar. Ama sanat, bu ve benzeri rasyonalitelerin ötesinde akıl dışına yakın bir mevzide konumlanmıştır. Sanatçı(eğer mirasyedi değilse) iş satmak zorundadır; ama asıl esaret "düşlediğini" yapmamak; piyasasının öne çıkarttığı formlara, söylemlere teslim olmaktır. Bu manada sanatçı kendi için üretir, tepkisini, kendi manifestosunu ortaya koyar; ama kapital buna bir fiyat biçip, dolaşıma sokuyorsa, ihtiyatlı bir mesafeden süreci izler ve kendi hissettiği üretimine devam eder.

4) Sizce günümüzde Türkiye'de yapılan Yıkım 2011 ve benzeri sergiler, kolektif bir bilinçlenmeye yardımcı olabiliyor mu? (Toplumsal sorunlara çözüm önerisi mi getiriyor? Mesela örnek olarak: cinsiyetçiliğe yönelik bir çok eser ve sergi üretildi ama bunlar bu sorunun çözümünde ne kadar etkin bir rol sahibi.)

4- S.E.T. toplumsal sorunlara yanıt vermek, çözüme katkı bulunmaktan çok toplum düşmanı bir rota izler. Zaten bu duruşun hassasiyetine verdiğimiz önem doğrultusunda Yıkım 2011 süreci içersinde; sergi/forum/mecmua gibi "açık" ve geniş çalışmalar için bir model olarak Periferi imzasını kullanmaya başladık. Periferi de bağımsız ve disipliner kısıtlamalar ötesinde disiplinsiz/mutant kollektiviteler yaratarak bir karşıt kültür cephesinin oluşumuna destek olmak niyetindedir.

Kültür endüstrisi normları, söylemleri içersinde yapılan güncel politika, kimlik siyaseti, toplumsal sorumluluk projeleri ya da politik doğruculuk hamleleri ile aramıza kesin ve net bir sınır çizgisi koyma gailemiz var. Yerel ya da güncel olmaktan öte, evrensel ve ruhsal başlıklarda anti-politka üretme derdindeyiz. Kimse kimseyi bilinçlendiremez, sanatın işi soru sormak/sordurtmak olabilir en fazla, kollektif üretim ise harekete geçmeye teşvik.

5) Yıkım 2011 gibi sergiler sizce sanat kurumu altında yapılabilir mi? bu durum bağımsız haline göre neleri değiştirir, kısaca kurum eleştiriyi ne derece denetleyebilir?

5- Yıkım 2011'in çok öznel ve her zaman tekrarı mümkün olmayan bir deneyim olduğu kanaatindeyim. Her zaman, hayatının bir yılını bu çapta bir emeğe feda edecek insanlar bulunamaz. Bu yüzden kurumlar ile birlikte iş yapmak gerekebilir, ama bağımsız sanat kurumları projesini hayata geçirecek bir alan olarak bakar; aslolan kollektifin öznel bağımsız varoluşu ve kendi kampanyasıdır.

Bu çizgi, düzey çok yoğun emek ve bunun sürekliliği/istikrarı ile kazanılabilir. Bunun dışındaki şartlarda kurumun denetleme niyeti öne çıkabilir. Kazanılmış alanlar yok, kazanılacak alanlar var; karşıt kültür cephesi bu uzun ve zor menzilde kararlılıkla kendi çizgisinde ısrar etmelidir.

zorunlu bir açıklama ya da S.E.T

2012-01-16T17:28:00.001+02:00

Çeşitli "üyelik" istekleri arada geldiği için yazmak istedik. Arkadaşlar kısa adı "s.e.t" yani adı "sürrealist eylem türkiye" olan şey bir dernek, parti ya da örgüt değildir; bir sanat kollektifidir. Bu açıdan bir üyelik sistematiği yoktur. s.e.t'in belli etkinlik, sergi, performanslarına katılan, paylaşan, üreten insanlar olabilir sadece. Sabit bir üye listesi, tüzük, lider yoktur. Çünkü ortada bir merkezi yapı değil, sanat kollektifi vardır.

Belli durumlar üzerine ya da bir sergi vb çalışmada "set" adına toplu bir açıklama yapılmadıktan sonra, bu süreçleri beraber yaşayan herkes kendi sözünden sorumludur. Bir süreç içersinde "s.e.t" kollektif ile ortak üretim yapmış bir arkadaşın o süreç dışında "set" olarak konuşması ya da bu durumun tam tersi mümkün değildir. Ortada sadece dostluk ve gönül bağı olabilir.

Siber Gnosis -2- Yayında!

2012-01-03T22:49:00.001+02:00

Periferi Kolektif’in bağımsız, avangard mecmua projesi Siber Gnosis 2. Sayısı ile karşısınızda.

Siber Gnosis’in yeni sayısı ile birlikte, startı çoktan verilen ve sergi ayagı Mayıs 2012 gerçekleşecek Gerçeklik Terörü projesinin “tema görsel” çalışmasının serigrafi baskı posterini veriyor. Periferi’nin bu yeni sergisnin görseli cins’ten ve baskı çalışması ise dostlarımız Birtakım Şeyler atölyesinden. İkinci sayının diğer bir kolesksiyon nesnesi ise Alper T. İnce’nin nehir şiiri “Omurgasılık” ve cins’in bu şiire yaptığı illüstrasyonlar eşliğinde yer veriyor.

İçerik:

OTO-YIKICI SANAT MANIFESTOSU Gustav Metzger

ZAMAN, HAFIZA ve IÇ UZAY J. G. Ballard

DOGA, GELISMEYI YUTAR VE ILERLETIR Benjamin Péret

EKISTRALAYK KURGU ya da GERÇEKLIK TERÖRÜNE DOGRU PUPA YELKEN: SVALBARD’A GIRIS Ali Mete Sancaktaroglu

Henri Michaux/Brassai

HISSIN ÖLÜMÜ Rafet Arslan

Görseller: Bob Arc, Antonio Ramirez, Nazan Azeri, Erman Akçay, Rafet Arslan, cins

Şiirler: Ela Dinçer, Ayşe Özkan, Alper T. İnce

Öyküler: Yaprak Gözeker, Ali Kartal, Seran Demiral

Satış Noktaları/İstanbul:

Mefisto İstiklal Cad.

Edisyon

Mefisto Kadıköy
-hafta sonu itibarı ile ankara, eskişehir, konya ve izmir de-

Bird-watchers are doing magic behind the scene/Kuş izleyicileri sahne arkasında büyü yapıyor

2011-12-25T16:20:00.003+02:00

Kuş izleyicileri sahne arkasında büyü yapıyor

Kuşları görebilir misiniz derin karanlığın?

Sadece parıldayan kuşları yarasaları

Dip çeker sizi geceleyin

Kuytu bir ana rahmine

Geri dönüş büyüsü

Üzerinize üfleyen duman

Yokoluşa esir

Hazır bir gezegen

Sahne ortasında iblislerin dansı

Ruhunuz can bile çekişmeden

Duyumsamadan yaşadığınızı

Sadece sahne ortasında

İblisler dans eden

Borazan çalan gitaristler

Ve ölüm kuytuda

İzliyor tüm felsefelerden uzak

Fantom-2010

*

Bird-watchers are doing magic behind the scene

Can you see the birds of deep darkness?

Only the shining birds and the bats

The depth sucks you at night

The magic for going back

To an obscure womb

The smoke is blowing on you

Enslaved by non-existence

A ready planet

The dance of demons on the scene

Your soul without even in its death throes

Without feeling that you’re living

Just on the scene

Those demons dancing

Guitarists playing trumpets

And the death

In an isolated corner

Watching

staying away

All the philosophies

Fantom-2010

Manifesto of Mutant Existence!- Mutant Varoluş Bildirgesi!

2011-12-10T02:28:00.000+02:00

Mutant Varoluş Bildirgesi!

İnsan türü, yüzyıllardır, yaşadığı gezegeni ve onda varolan farklı yaşam formlarını yokoluşa sürüklemektedir. Elimizde kalan ise petrole bulanmış denizlere, eriyen buz dağlarına, soyu tükenen canlı türlerine ait bir yokoluş müzesinin arşiv görüntüleridir.

Teknik ve bilim de sağladığı büyük ilerlemenin, karşılığını insan tininde bulmak imkansızdır. İnsan uygarlığının geliştirdiği ilerlemeci-aydınlanmacı ütopyaların hep vardığı menzil; haz, tüketim, iktidar, şeyleşme batağındaki bir virüs formülüdür.

Sürekli üretilen-tüketilen küresel gündelik yaşam, sürekli güncellenen bir sanal hayat döngüsüne dönüşmüştür. Artık “idrak” edebilen, her radikal öznelliği boğan bu gerçeklik hapishanesi yıkılmalıdır.

O zaman “insan”dan geride kalan etik-poetik mirası farklı formlara, yaşamlara taşımayı tartışmalıyız. Bu yokoluş sarmalından ufukta beliren tek çıkış yolu, yeni ve mutant varoluşunların kapısını “tık tık”lamaktır.

Yeni –gerçeküstü- var oluş,

Yeni et-bilinç,

Yeni mutant tin!

Rafet Arslan

Ekim-2001 (İstanbul)

*
For centuries, humankind has been leading the planet that it lives in and dissimilar life forms existed on it into destruction. What remains to us, are only the archive images of a museum of destruction consists of seas soaked in petroleum, icebergs melting away and species becoming extinct.

It is not possible to find a corresponding advancement for the great advances of science and technology in the human spirit. The limit reached by the enlightenment-advancement utopia developed by the human civilization is a virus formula in a deadly trap of pleasure, consumption, power and objectification.

The global daily life which is constantly being produced-consumed has transformed into a virtual cycle of life that is constantly updated. This prison of reality which destroys all radical subjectivity and can now be “perceived” must be destroyed.

Then, we should be discussing the ways to carry the ethical poetic heritage left from the “humankind” into lives. The only emerging way out of this spiral of destruction is “knocking on” the doors of new and mutant ways of existence.

The new surreal existence

The new flesh-consciousness

The new mutant soul!

Rafet Arslan
Ekim-2001 (İstanbul)

Translated by Alican Azeri

mixed media on the wood

Ubik ya da Hasar Tespiti

2011-12-10T02:26:00.000+02:00

Can Batukan/Rafet Arslan (for Ubik Project)
http://soundcloud.com/alpha60-1/ubik-ya-da-hasar-tespiti

slowdive/Bob Arc

2011-12-10T02:24:00.001+02:00

Faceless/onstOn

2011-12-10T02:20:00.001+02:00

acrylic on canvas

Postmodern Zamanlarda Gerçeküstücü Devrim

2011-12-05T03:35:00.003+02:00

Gerçeküstücülüğün bilinen, “resmi” tarihi André Breton ile başlar ve onun ölümü ile biter. Bu ölümün, Paris 68 isyanlarının patlama döneminin hemen öncesine gelmesi, bazı sanat tarihçilerinin işini kolaylaştırır ve modernizmin ölümü ile onun en sivri, ele avuca gelmez, gayrı meşru çocuğu Gerçeküstücülüğün ölüm tarihleri eşitlenir.

Fakat; Gerçeküstücülüğün henüz tam yazılmamış bir de “gayrı resmi” tarihi vardır ve bu tarihe küre çapında yaşayan gerçeküstücü toplulukların pratikleriyle her gün yeni çentikler atılmaktadır. Bu erken mezar kazıyıcıların kaçırdığı nokta, Gerçeküstücülüğün modernizm ötesinde, Batı uygarlığın temeline karşı toptan bir reddiye olmasıdır. Onu oluşturan elementlerin kökleri Breton’dan çok eskiye, söylencelere, gizli batıni cemaatlere, bilinmeyen dillere, şifrelere, korsan ütopyalarına dayandığı için ölümsüzdür; her “opus magnum” gibi zamanın altını içinde parıldamaya devam eder.

Kaldırım Taşları Altında Gerçeküstücülük
Breton’un,1966 Eylül’ündeki ölümü ardından hareketin eskilerinden ve güçlü kanaat önderlerinden Jean Schuster, artık Gerçeküstüclüğün bir hareket olarak sona ermesi gerektiğini savunan bir bildiri yayınlar. Paris Gerçeküstücü Topluluğunun 1968 ayaklanmasına katılımının başını çeken, yeni kuşaktanVincent Bounoure ise bu bildiriye çok sert bir karşı yanıt vererek, hareketin yok edilemezliğini savunur. Prag ve Chicago’daki önemli Gerçeküstücü toplulukların verdiği Bounoure’ya verdiği destek ile 80’li yıllara kadar hakim olacak, merkezi üç Gerçeküstücü topluluğun başını çektiği yeni bir süreç başlar. Yayınlanan « Sürrealist Uygarlık » başlıklı antoloji ve çıkartılan « Sürrealist Bülten » ile Breton ‘un mirasına ve hareketin geleneğine sıkıca bağlı yeni bir enerji merkezi oluşturulmaya çalışılır.

Yeni Durumlar Yaratmak
80’li yıllarla birlikte kürenin farklı noktalarında Paris, Prag ve Chicago’daki üç merkezi Gerçeküstücü topluluğun çizgisi dışına taşan, yeni sınır ihlallerine soyunan gruplar çıkar. 1986 yılında kurulan Stockholm Sürrealist Topluluğunun başını çektiği « yeni » gruplar Cobra’dan Situasyonist Enternasyonele hareketin içinden ya da etki alanından çıkmış avangard’ların deneyimlerini Gerçeküstücüğe katan bir çizgi oluştururlar. Bu yeni süreçle psikocoğrafya araştırmalarından deneysel müziğe, performanstan video sanatına uzayan yöntemler, hareket içerisinde yeni kanallar yaratılmasına ve zamanıun ruhuna bağlanmasına katkıda bulunur. Yeni süreçle birlikte Fransa, Çekoslovakya ve Birleşik Devletler’de yeni ve alternatif otonom Gerçeküstücü topluluklar çıkar. Londra ve Japonya(Nagoya)da Stockholm grubuna bağlı seleksiyonlar kurulur. Atina ve Madrid’teki Gerçeküstücü topluluklar politik aktivizmi temel alan bir rotaya kayarlar ve Madrid grubu işi görsel estetik formların artık üretilmemesi savunan bir noktaya çeker.

Yeni Millenyum, Yeni Enternasyonel
Amerika kıtasının keşfinin 500. Yıl dönümünde, geleneksel ve yeni dalga Gerçeküstücü topluluklar sömürgeciliğin ağır mirası ve Batı uygarlığının mahküm edilmesi temelli bir bildiri için yan yana gelirler. Ve böylece Breton’un ölümü ardından Gerçeküstücü hareketin küresel varlığının altını kalınca çizen, yeni bir atılımın startı verilir. Bu uluslararası kollektif deklarasyonlar Irak’a yapılan Amerikan saldırılarından, Sırp hükümetinin tutukladığı Sürrealist/liberter sendikacılara dek uzayan bir listeyle günümüze dek devam eder.

Portekiz Gerçektücülüğün öncüsü Mario Cesariny’in anısına Mart 2007’de düzenlenen ‘Cesariny’ye Kartpostal’ adlı sergi 21. Yüzyılın ilk uluslararası ve toplu Gerçeküstücü etkinliğini oluşturur. Dünyanın çeşitli ülkelerinden katılımlarla birlikte, oluşum halindeki Türkiye Sürrealist Hareketi de sergide yer alır. Ardından Londra Sürrealist Eylem Grubu üç adet uluslararası festival düzenler ve bunların ikisine artık S.E.T(Sürrealist Eylem Türkiye) adını almış ülkemizin Gerçeküstücü grubu da katılım sağlamıştır.

2011 yılı Mayıs ayında, Istanbul’da gerçekleşen Destruction/Yıkım 2011 sergi-etkinliklerinde ise altı ülkeden Gerçeküstücü toplulukların çalışmaları da sergilenir. Düzenlenen performans, film gösterimleri yanında ; « Yaşayan Gerçeküstücülük» başlığı altında yapılan forumda, Türkiye, İsveç ve Yunanistan’dan Gerçeküstücüler güncel önerilerini dile getirirler ve deneyimlerini paylaşırlar.

2010 yılı Ocak ayında yayınlanan Hydrolith adlı uluslararası dergi-antoloji ile yeni çağın Gerçeküstücülüğü güçlü bir sese sahip oldu. Hydrolith; yaklaşık iki yıl süren bir hazırlık aşaması sonrası, aralarında Türkiye’nin de olduğu 17 ülkeden 85 katılımcının katkısıyla gün yüzüne çıktı. Dört ülkeden altı editörün başında olduğu ilk nüsha sonrası ; şu an hazırlık aşamasında olan ve 2012 yılı içinde yayınlanacak 2. Nüsha için dünyanın bir çok farklı ülkesinden yirmi üç editörün içinde olduğu bir editoryel inisiyatif oluşturuldu. Ki bu da Breton’un ölümü ardından oluşturulan en geniş Gerçeküstücü koalisyon anlamına geliyor. Hydrolith ; California’lı otonomist Gerçeküstücü Eric Bragg’ın yayıncılığındaki Blue Oyster Press bünyesinde basılan bir yayın ve yayınevi « non-profit » bir Gerçeküstücü yayın politikası izlemektedir.

Hydrolith ; İngilizce hazırlanan ve internet üzerinden küresel olarak satışa/dolaşıma çıkmış bir yayın olarak, gelişen dünya düzeninin Gerçeküstücü hareket üzerindeki izlerini de yansıtan bir mecra olarakta kabul edilebilinir. Çünkü hala köklü Gerçeküstücü gruplar sadece kendi lisanlarında, ülkelerinde yayın yapan bir hat izliyorlar. Salamander İspanyolca, Analogan Çekçe, S.U.RR ise sadece Fransızca dilinde yayınlanıyor. Bu duruma bir istisna olarak Mayıs 2011 de yayınlanan, Türkçe-İngilizce (bazı metinler de İspanyolca ve Portekizce 3. dil de olan) özel edisyon S.E.T bülten gösterilebilir.

Gerçeküstücü Müzik- kavramı üzerine devam eden tartışma ve üretimler, Hydrolith’in ilk sayısının girişinde, geniş bir dosya halinde sunulacak önemli bir yere sahiptir. Kanada kökenli, deneysel müzik-ses-gürültü performanslarını merkeze alan Recordism grubu ve deneysel müziği yeni tip Gerçeküstücü performanslarla birleştiren Stockholm Gerçeküstücü Topluluğu 21. Yüzyıl Gerçeküstücülüğünün bu yeni başlığında ilk akla gelen mecralar. Bunun yanında Arjantin ve Montevideo’lu Gerçeküstücüleri bünyesinde toplayan Rio de la Plata Gerçeküstücü topluluğunun çalışmaları, Leeds Gerçeküstücü Grubu üyesi Garret Brown’ın kayıtları ve ülkemizde Duygusal Provokasyon başlığında yapılan performanslar bu önemli başlık içinde yer alır.

Köklü bir geleneğe sahip Gerçeküstücü sinema alanında ise Svankmajer, Jodorowsky, Arrabal gibi yaşayan usta isimlerin yanına, İngiltere’den Aniano Henrique, İspanyol Carlos Atanes ve Türkiye’den bağımsız Gerçeküstücü Tan Tolga Demirci gibi yeni kuşak isimler eklenmiştir.

S.E.T ve 21. Yüzyılın Gerçeküstücü Dili
Sonuçta 21. Yüzyıl Gerçeküstücü Hareketi yeni bir « enternasyonel » kurmak yerine, küresel bir iletişim ve dayanışma ağı kurmayı tercih etmiştir. Yaşanan postmodern durum tek ve yekpare bir Gerçeksütücülüğe mahal vermemektedir ve bunun sonucu olan daha otonomist, liberter ve çok sesli yeni bir Gerçeküstücü hayalet büyümektedir.

Türkiye Gerçeküstücü Hareketi S.E.T’te güncel, yaşayan, hayatın içinde bir Gerçeküstücülüğün savunucusudur. Bazı Avrupalı köklü Gerçeküstücü toplulukların aksine içine kapalı değil, tamamen dışarı açık ve gündelik hayata müdahale eden bir pratik hat izler ; sokağa da galeriye de kapalı değildir. Güttüğü niyet geniş çaplı bir karşıt kültür cephesini büyütmek, bağımsız sanat kanalıyla hayat ile köprüler kurmaktır. S.E.T ; geleneğin aksine kendini Troçkist, Komünist ya da Anarşist olarak tanımlamanın ötesinde Sürrealist olarak tanımlar ve bu tanımın ideoloji karşıtı doğasını provakatif bir dille savunur.

Amaçlanan ruhsal bir devrimse, politik gruplara anjage olmayı ya da toplum ile uyumu bir zaaf olarak görür. Sonuçta Sürrealist imgenin oluşturduğu engin galaksi ; reklamcılıktan tasarıma tüm gündelik hayata yayılmışken, gösterinin kullandığı silahı tersine çevirme görevi 21. Yüzyıl Gerçeküstücü hareketinindir.

Rafet Arslan
Eylül 2011/İstanbul

Oiseaux en péril/ M.Ernst

2011-11-21T03:48:00.001+02:00

Carnival of Sleep/ Ribitch

2011-11-18T00:30:00.000+02:00

Amerika Sürrealist geleneğinin köklü isimlerinden dostumuz Ribitch'in öykü, şiir ve çizimlerinden oluşan özel bir seçki, Carnival of Sleep başlığıyla yayınlandı.

Kitabın yayıncısı ise uluslararası Sürrealist antoloji Hydrolith'e imza atan Oyster Moon Press. Kitabın pdf formatını 0,99 dolardan lulu.com adresinden indirebilirsiniz.

Kitabın duyuru metni ve kapağı:

Between dream and hallucination, the Carnival of Sleep opens its tent for the unwary somnambulist. Ribitch’s prose and poetry are sometimes dark and humorous, sometimes sublime lamentations of erotic beauty and deeply surrealist in storytelling. They are like ruptured blood vessels, gushing forth a spray of blood droplets, each bearing a different face. Illustrations by the Author

Ubik Project action in Amsterdam

2011-11-18T00:21:00.000+02:00

action by Defter Kazıyıcılar Kooperatifi

Phosphor No.3-Leeds Surrealist GROUP

2011-11-18T00:16:00.001+02:00

Phosphor No.3 - Memory Reclaimed

'Childhood memories, very much like dreams or primitive myths, can provide us with the keys to analogical thought; indeed, the morphologies of dreams and childhood memories are very closely linked and the exploration of the their latent narratives can lead to a rediscovery of what has been lost, which, paradoxically, is something that in the depths of our spirit we already know.'
- from the editorial, Artery of Hope, by Kenneth Cox

84 pages - B5 format - Winter 2011 - ISSN 1755-0009

Texts, poems, images on the theme of 'Memory Reclaimed' - including:

-Krzysztof Fijalkowski, Gherasim Luca: Reinvent Everything - an essay on the Romanian poet
-Three pieces on childhood memory by Bill Howe, Sarah Metcalf & Eugenio Castro
-Mike Peters, The Ruins of Memory and No Hot Ashes - two texts on memory & history
-Lurdes Martínez, Echoes of Experience Ruined - an essay on memory & place
an interview with Jan Švankmajer by Sarah Metcalf
-Bruno Solarik, Our Dreams Are A Second Life - an essay on Svankmajer's latest film
-Sarah Metcalf, Playing Memory Games - an essay on the collective exploration of memory, followed by extracts from two memory games played by Leeds Surrealist Group
-supplement: responses to a ludic enquiry
poems by Kenneth Cox, Gherasim Luca, John Hartley Williams
images by Stephen J. Clark, Jan Drabble, Krzysztof Fijalkowski, Bill Howe, Juan Carlos Otaño

-

Siber Gnosis yayında!

2011-11-14T22:48:00.003+02:00

Siber Gnosis, Periferi Kollektif tarafından hazırlanan ve bağımsız sanatçı-çevirmen-yazarların gönüllü katılımıyla şekillenen, bir yatay yayıncılık deneyidir.

Siber Gnosis’in ilk sayısı, her bir nüshasına Periferi sanatçıları tarafından yapılan “işler” ile birer koleksiyon nesnesi olarak sunulmuştur. Sınırlı sayıda baskısı yapılan (150 adet) bu dergi, Yıkım 2011’den Toplum Düşmanı’na, Sürrealist Eylem’den Albemuth Bilimkurgu’ya, Periferi Kollektifin 10 yıllık birikiminin sonucu ortaya çıkmıştır.

Siber Gnosis; ağırlıklı olarak avangard, bilimkurgu, radikal politika, gotik ve heterodoksi alanlarında yayıncılık yapacaktır.

PERİFERİ
Kasım 2011

*
Siber Gnosis - 1- içerik:

Metinler:

Budist Anarşizm- Gary Snyder

Bitişik odalar veya eskiden Avrupa komseri olan vampir- Carlos Martins

Maddox on William Gibson- Tom Maddox

Asger Jörn için prelüde- Rafet Arslan

Gnostizm ve Heterodoksi-Kenneth Rexroht

Bir paralel evren varsayımı olarak Sürrealizm üzerine- Ombresblanches

Görsel çalışmlarıyla: Horasan, cins, Nejat Satı, Defter Kazıyıcılar Kooperatifi, Eda Gecikmez, Onston, Ubik Project

Şiirleriyle: Ela Dinçer, A. Emre Cengiz, Alper T. İnce

Bilimkurgu öyküleriyle: Yaprak Gözeker, ED, Seran Demiral

Çevirileriyle: Sufi, Gökhan Turan, Seran Demiral, Etilen-flagg, A. Emre Cengiz

*

Satış noktaları:

Taksim: Mefisto ve Simurg kitapevi

Kadıköy: Mefisto

İzmir: Hayalbaz veYakın Kitabevi

Ankara: İmge Kitabevi

Eskişehir: İnsancıl ve Adımlar kitabevi

Konya: Ücra şiir

SLAG e-zine

2011-11-12T19:50:00.000+02:00

http://dl.dropbox.com/u/24921037/SLAG%20ezine%202011.pdf

Ubiko

2011-11-12T19:48:00.000+02:00

installation by Rafet Arslan
2011/İstanbul

A Statement from the Chicago Surrealist Group

2011-11-12T19:44:00.002+02:00

FRIENDS OF THE IMAGINATION,UNITE!

The Chicago Surrealist Group and friends of the imagination everywhere stand in solidarity with the Teamster Local 814 art handlers locked out by Sotheby’s. In Sotheby’s last auction, the obscenely high prices paid for the work of surrealist artists—among others—were celebrated by the fawning press to show that all was well in the land of dollars.

Surrealism has always been an insurgent movement identified with freedom and with the emancipation of labor everywhere. The anti-worker campaigns of Sotheby’s, an auction house enjoying record sales, are of a piece with the contempt for freedom, dreams, and poetry that drives the commoditized art world. Making beauty an object of speculation, herding the ostentatious rich across picket lines to produce record sales in the hardest of times, Sotheby’s uses the terror of unemployment and the forces of law and order to bully workers.

We are not surprised by such thuggery. The relentless illogic of miserabilism makes Sotheby’s care not at all for the imagination, the labor, or even the paintings on which its profits rest. Nor are we impressed. The shows of force by the employer, and the laughable complacency of art/business reporting, represent nothing like the wave of the future.

In applauding the courageous actions of the Sotheby workers, and the ties of their struggles to Occupy Wall Street, we surrealists recognize that the triumphalist crowing of Sotheby’s and its patrons hollows out on second listen, and sounds much more like a last gasp.

And why shouldn’t it? Hanging out with millionaires and billionaires can’t be good for you. Each day a little piece of imagination withers away, acts of kindness get “lost in the shuffle,” acts of tyranny and cruelty come to the fore, until finally the equation is complete: Other people’s suffering = a larger bank account. The choice between Sotheby’s and the citizenry can be made a thousand times a day in every human action undertaken.

We fervently hope that the day is coming soon when Sotheby’s, Goldman Sachs (and all of their ilk) are recognized as the major sources of our distress. The compass wielded by the Occupy Wall Street demonstrators is pointing the way.

The Surrealist Movement in the United States

http://www.surrealistmovement-usa.org/

The Inner Invasion of a City

2011-10-30T16:18:00.001+02:00

26.10.2011/ Istanbul

e-skop dergi "Sürrealizm Yaşıyor" dosyası yayında

2011-10-26T21:06:00.001+03:00

-Postmodern Zamanlarda Gerçeküstücü Devrim/Rafet Arslan

http://www.e-skop.com/skopbulten/surrealizm-yasiyor-postmodern-zamanlarda-gercekustucu-devrim/419

-Sürrealizm ve Mimarlık Yeniden/Nur Altınyıldız Artun

http://www.e-skop.com/skopbulten/surrealizm-yasiyor-surrealizm-ve-mimarlik-yeniden/420

-Sürrealist Mimarlık Manifestosu/Jean Arp

http://www.e-skop.com/skopbulten/surrealizm-yasiyor-surrealist-mimarlik-manifestosu/421

-Mehmet Koyunoğlu'nun Sirk Evreni/Ali Artun

http://www.e-skop.com/skopbulten/surrealizm-yasiyor-mehmet-koyunoglunun-sirk-evreni/422

SNUFF FİLM LİBYA

2011-10-24T13:30:00.000+03:00

SNUFF FİLM LİBYA- rafet arslan

31*30- kağıt üzerine akrilik&mürekkep

ekim 2011

PS: http://www.youtube.com/watch?v=gRRVzVE4v3A&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=Fgcd1ghag5Y&feature=share

Sağduyu Organizasyonları...

2011-10-23T17:09:00.001+03:00

Ütopya'ya Giriş 1/OnstOn

2011-10-02T17:56:00.000+03:00

OnstOn
Kağıt üzerine akrilik,yaz 2011

Ubik Project, S.E.T ve Periferi Kollektif üzerine not...

2011-10-02T17:38:00.000+03:00

.İlkinini Destruction/Yıkım 2011 ile gerçekleştirdiğimiz "Periferi" etkinliklerinin ikincisi, yine Rafet Arslan ve Alper T.İnce koordinatörlüğünde Ubik Project ile devam ediyor.

Sanat-Sokak-Hayat; mottosuyla yola çıkıp, konsept projeler üreten Periferi Kollektifin yeni projelerini ilerleyen günlerde duyurucağız.

S.E.T grubu ise aldığı "ricat" kararı dahilinde, yurtiçi ve dışı faaliyetlerine daha "dar" bir alanda, Dada'dan Cobra'ya Cyberpunk'tan "geçici otonom bölgelere" güncel bir "Gerçeküstü" imge yaratma ve gündelik hayata müdahale perspektifi ile devam edecektir
Ubik Project event:
https://www.facebook.com/event.php?eid=284511231574535

Ubik Project blog:
http://ubikproject.blogspot.com/

S.E.T

Hayata Dönüş/Rafet Arslan

2011-10-02T17:37:00.000+03:00

19 Aralık 2000...

50*34; Kağıt üzerine akrilik, markör, kolaj
Eylül 2011

Poetic Destruction: Stockholm Sürrealist Grup

2011-09-25T23:53:00.001+03:00

12 Mayıs 2011, Destruction 2011, açılış performansı.
Mattias Forshage&Johannes Bergmark

Her zaman ve Her yerde..

2011-09-11T11:02:00.000+03:00

Look

2011-08-31T16:04:00.002+03:00

Jacqueline & André Breton
by Claude Cahun, 1935

UBİK Project

2011-08-29T03:37:00.004+03:00

UBİK Project sergi, lansman, blog, sokak, hayat...

Ubik, yazar/düşünür P.K.Dick'in yaşam, ölüm, gerçek, gerçeklik, entropi, varoluş, algı, duyuötesi, metafizik kavramları üzerine yazdığı felsefi bir Bilimkurgu başyapıtıdır. Ubik projesi; Ubik'in dünyası, kavramları, tartışmalarını derinlemesine ele alan ve onu imge formlarına dökmeye soyunan bir projedir. Kavramlar, metinler, disiplinler arası çakışmalar,bağlantılar, sınır ihlalleri üzerine yoğunlaşarak, Ubik Project kollektif bir düşün/yaratı atmosferini tahrik etmeye soyunmuştur.

Ubik; kendine ait felsefi/metafizik/politik bir dünya görüşü yaratmış, eserleri bir çok dile çevrilip, sinemaya uyarlanmış P.K.Dick imgesinin bir tepe noktası, çatısını temsil ettiğinden; proje doğal olarak Ubik üzerinden PKD'nin büyük düş dünyasına da sızmayı da amaçlamaktadır.

Konsept: Rafet Arslan
Koordinatörler: Alper T. İnce&Rafet Arslan

Proje çalışma grubu(ön liste):
Ali Mete Sancaktaroğlu/Defter Kazıyıcılar Kooperatifi
Alper T. İnce
AltKomşu
Andrea Buran
Anti-pop
Bob Arc
cins
Eda Gecikmez
Gamze Özer
Hannah M.G. Shapiro
Merve Şendil
Nezaket Tekin&Çağdaş Ülken
OnstOn/Can Yeşiloğlu
Rafet Arslan
Yaprak Gözeker

Sergi- UBİK
4-28 Ocak 2012
Mekan: Hayaka+
Proje & Sergi Mekanı:
Çukurcuma Caddesi No:19A Tophane 34425 Istanbul

Ubik Lansman- 6:45 Yayın, new edisyon
Aralık 2011

Sabah Yıldızı/Morning Star- Micheal Löwy

2011-08-25T13:40:00.000+03:00

Dünyayı yeniden büyülemeye dair romantik stratejiler arasında mite başvurunun özel bir yeri vardır. Çeşitli geleneklerin sihirli kavşağında, mit, tükenmez bir semboller ve alegoriler, fanteziler ve iblisler, tanrılar ve yılanlar haznesi sunar. Bu tehlikeli defineden beslenmenin çeşitli biçimleri vardır: eski mitlere şiirsel veya edebi atıflarda bulunmak, mitolojiyi “bilimsel” açıdan incelemek, ve yeni bir mit yaratmaya girişmek. Bu üç durumda da, mitin dinî özünden bir şeyler yitirmesi, onu, dünyayı yeniden büyülemenin dünyevi bir aracı, ya da daha doğrusu kutsal olana kavuşmanın dinî olmayan bir yolu haline getirir.

Mitlerin Alman faşizmi tarafından tehlikeli bir biçimde yolundan saptırılması, ulusal ve ırksal simgelere dönüştürülerek manipüle edilmesi, İkinci Dünya Savaşı’nın ardından mitolojinin gözden düşmesine büyük oranda katkıda bulunmuştur. Bununla birlikte, Ernst Bloch* gibi kimi antifaşist Alman entelektüelleri, miti –“geleceğin ütopik ışığıyla” aydınlatıldığı taktirde– Nazilerin kirli ellerinden kurtarmanın mümkünâtına inanıyorlardı (Frank, 1982).

Önceleri, ilk romantizm döneminde, bu ütopik ışık varlığını yoğun biçimde hissettiriyordu; 19. yüzyılın şafağında Friedrich Schlegel tarafından yaratılan “yeni mit”i, içinden aydınlatan gizli bir lamba gibiydi. Karşılaştırıldığında, bu yüce kaynak ile Üçüncü Reich’ın peydahladığı o karanlık mitolojik taklitler arasındaki karşıtlık göz çarpar.

Frühromantik* için yeni mit “milli-germanik” değil insani-evrenseldir. Alman romantizminin muhtemelen en hayalci/sezgisel görüşler barındıran, “kuramsal” olarak tabir edilen metinlerinden biri olan Mitoloji üzerine Söylev’inde (1800) Friedrich Schlegel yalnızca Avrupa geleneklerinden değil, “Doğu’nun hazineleri”nden de beslenen sınırsız bir mitsel-şairane [mythopoétique] kainâtın hayalini kurar. Ve de özellikle, eskisinin soluk bir taklidi olmayan ve bizzat doğası gereği, yahut daha doğru bir ifadeyle, tinsel dokusu itibariyle ondan kökten biçimde farklılaşan yeni bir mitolojinin hayalini kuruyordu: eski mitoloji, duyusal dünyadaki en yakın ve en canlı olana dolaysız biçimde bağlanırken, yenisi, tam tersine, “tinin en mahrem derinliklerinden” (tiefsten Tiefe des Geistes) yola çıkarak oluşturulmalıydı. Bu iç kaynağın bir ürünü olan yeni mitoloji, dolayısıyla, tinden yola çıkarak bizzat tinin kendisi tarafından yaratılacaktı; kendisi de “hiçbir şeyden” yaratılan (aus Nichts entstanden) idealist felsefeyle arasındaki seçmeci yakınlık da bundan ileri gelir (Schlegel bu konuda özellikle Fichte’ye atıfta bulunuyordu). Derinliklerden gelen bu mitsel-şairane içsellik, akıl yürüten aklın dayattığı sınırları kabul edemez: o, “bilincin bir türlü kavrayamadıklarının”, “hayalgücünün o güzel dağınıklığının”, “insan doğasının ilksel kaosunun” krallığıdır. Fakat bu dış dünyayı görmezden geldiği anlamına gelmez: yeni mit aynı zamanda “hayalgücü ve aşkın dönüştürdüğü, insanı çevreleyen doğanın hiyeroglifsi ifadesi”dir (Schlegel, 1984). Schlegel’in bu satırlarda, Freud’ün bir yüzyıl sonra bilinçdışı kategorisiyle kavramaya çalışacağı alana sezgisel biçimde işaret ettiği izleniminden sıyrılmak zordur.

Ve kimi zaman psikanalizi, kimi zaman gerçeküstücülüğü önceliyor gibi görünen bu şaşırtıcı ve parlak sezgiler içeren metnin sonuç kısmında, Schlegel bakışını geleceğe yöneltir: bir gün, insanlar tanrısal güçlerini (divinatorischen Kraft) yeniden keşfedecek ve “hâlâ gelmesi beklenen” altın çağı tanıyacaklardır: “İşte mitolojiden anladığım budur”. Altın çağı geçmişe değil de geleceğe yerleştirerek, Schlegel miti ütopik bir enerjiye dönüştürür ve mitsel-şairaneliğe sihirli bir güç yükler (Schlegel, 1984).

Yüz elli yıl sonra, mağaranın karanlık köşelerini aydınlatmak üzere, gerçeküstücüler yeniden bu köze üfleyeceklerdir. Breton ve dostları için, mit değerli bir ateş kristalidir: onu faşist mitomanlara terk etmeyi reddederler. 1942’de, savaşın en korkunç günlerinde, Breton bu alandaki bir karşı saldırının gerekliliğine her zamankinden çok inanmaktadır: “bugün dünyayı sarsan bu çatışma karşısında, en zor zihinler, Odin’in ve diğerlerininkinin karşısına çıkarılabilecek bir mitin yaşamsal gerekliliğini kabullendiler” (Breton, 1965).

Breton, ilk kez olarak, 1937 tarihli “Gerçeküstücülüğün sınırsız hudutları” metninde, gerçeküstücülüğün “çağımızın kolektif mitinin tasarlanması” görevini önüne koyması gerektiğini ileri sürer. Bu mitin, hem yıkıcı, hem erotik rolü, 18. yüzyılın sonunda, Fransız İhtilali’nden kısa zaman önce “kara” romantizmin oynadığı rolün benzeri olmalıydı (Breton, 1973).

Bunun yanı sıra gerçeküstücüler açısından mitin önemi, rasyonel-olmayan üzerindeki dinî etkiye, (ezoterik geleneklerle birlikte) dünyevi bir alternatif oluşturmasından kaynaklanır. Breton’un, Çılgın Aşk kitabının, dostu Armand Hoog’a gönderdiği nüshasındaki imzalı sözleri –ki bunları kışkırtıcı ve putkırıcı bir imge olarak okumak gerekir– de bu çerçevede yorumlamalı: “Kiliseleri, hem de en güzel olanlarından başlayarak yıkmalı, taş üzerinde taş kalmayana dek. Ve işte o zaman, yaşasın yeni mit!” (Beaujour)

Gerçeküstücülüğün Üçüncü bir Manifestosunun Olması veya Olmaması Hakkında Önbilgiler’de Breton şu soruyu (kendisine de) sorar: “Bizler için arzu edilir olan toplumla ilişkili bir miti ne ölçüde seçebilir yahut benimseyebilir ve de dayatabiliriz?” (Breton 1994). Bu sözler, kendisi için mitle ütopyanın ayrılmaz olduğunu gösterir: bu ikisi özdeş değilse de, her iki alan, arzunun birinden diğerine geçişini sağlayan bir bitişik kap sistemiyle birbirine bağlıdır.

Gerçeküstücüler kolektif bir mit “dayatmayı” başaramadılarsa da, romantik yöntemi izleyerek, yani “tinin en mahrem derinliklerinden” beslenerek yahut, Breton’un sözleriyle “insan varlığının, reel dünya çerçevesinde kendini gösteremeyen ve tezcanlılığı içerisinde sembollerin ve mitlerin sonsuz isteklerine yanıt vermekten başka çıkar yolu olmayan en derin duygularına” başvurarak bunu yaratabildiler. “Genel bir sembolikle donatılmış evrensel bir mitoloji” (Schelling*) oluşturamadılarsa da, gerçeküstücüler, modern kültürün kapalı gökyüzünün içinden alev alev yanan bir kuyruklu yıldız misali geçen yeni bir mit –kelimenin simyasal anlamıyla- icat ettiler.

Peki nedir bu mit? Bu soruya cevap verebilmek için Breton’un en “mitolojik” eseri Arcane 17’ye bakmak gerekir. Şair bu metinde, İsis ve Osiris mitlerinden, Mélusine mitinden, Kadın tarafından sağlanan Dünyevi Selamet mitinden, Arcane 17 astrolojik mitinden, Özgürlük Meleği Satan’ın mitinden ve de özellikle – Breton’un “beni kendine bağlamaya devam eden en güçlü mitlerden” dediği– “tüm iktidarı eline alan aşk”ın mitinden, “bünyesinde dünyanın tüm yenilenme gücünü barındıran” çılgın aşk mitinden söz eder. Kitabın sonucunda –ki gerçeküstücülüğün en parıltılı kitaplarından biridir– tüm bu mitsel simalar, birer ateş nehri gibi, hepsini içinde tutacak bir imgeye doğru akarlar, o imge ki Breton’un gözünde “romantik düşüncenin en üstün ifadesi” ve “bizlere bıraktığı en canlı sembol”dür: bu “melek Lusifer’in alnından düşmüş” büyük sabahın yıldızıdır. Bu yıldız, boyun eğmeyişin en yüksek alegorik imgesini temsil eder: bizlere “bizzat isyanın, yalnızca isyanın ışık yaratabildiğini” öğretir. “Ve bu ışık ancak üç yoldan tanınabilir: şiir, özgürlük ve aşk ile” (Breton, 1944, 1965).

O halde, isyanı, şiiri, özgürlüğü ve aşkı (modern biçimleri altında) kapsayan, (aralarındaki seçmeci yakınlıklar sayesinde) onları bir araya getiren, (herhangi bir hiyerarşi kurmadan) bunları birleştiren bu yeni mit nedir? Bu, “tanrısal gücüyle”, “hâlâ gelmesi beklenen altın çağa” yönelmiş ütopik bakışıyla ancak gerçeküstücülüğün kendisi olabilir. Şiirsel bir mit olarak gerçeküstücülük, yüz elli yıl önce Frühromantik’in ilan ettiği programın varisidir. Bununla birlikte şöyle bir özelliği vardır ki, hiçbir zaman tamamlanmamış ve her daim yeni mitolojik imgelerin ve simgelerin yaratımına açık, hareket halinde bir mittir. Her şeyden önce tinin bir faaliyeti olan gerçeküstücülük, kendini “son mit”, yeniden keşfedilecek bir Kutsal Kâse veya şeyleşmiş bir “gerçeküstülük” olarak donduramaz: daimi tamamlanmayışı onun ölümsüzlük iksiridir.

Yale öğrencileri karşısında 1942’de yaptığı konuşmada, Breton gerçeküstücülüğün hedeflerinden biri olarak “mitsel hayata yapılacak ve ilk başta büyük kapsamlı bir temizlik şeklini alacak olan müdahalenin pratik düzeyde hazırlanışını” gösterir (Breton 1942). Bu görev, bizim çağımızda da, yakıcı güncelliğini korumaktadır. Esasında, 20. yüzyılın sonunda yalnızca ahırlara değil fakat tüm odalara ve salonlara yerleşmiş olan mitolojik vebayı temizleyebilmek için tüm bir nehrin akışını değiştirmek gerekir.

Dinî ve milliyetçi karanlıkçılık mitleri, bataklıklarda sonsuza dek boğulduğu düşünülen bu kurbağa kafalı putlar (kurbağalara duyduğumuz tüm saygıyla birlikte), bilinçlere yeniden yerleşmek ve ruhları dogmaların aşırı ısıtılmış sıvı kurşununda boğmak üzere çamurlu derinliklerinden çıkıyor.

Fakat bu putların ardında, bambaşka bir ihtişama sahip, yüzyılımızın her yerde hazır ve nazır bulunan, kadiri mutlak, koca göbekli Büyük Miti dikiliyor: Tüm tanrıları yutan Tanrı, tüm fetişlere hâkim Fetiş, istediği tüm kurbanları elde eden efendi Moloch*, önüne çıkan her şeyi ezen at arabası Juggernauth*, kâh ruhun tüm ürünlerini yutan bir çekirge bulutu şeklinde, kâh her yere işleyen ve zamanın havasını solunmaz yapan, görünmez ve leş bir koku biçiminde beliren, hiçbir hasmı kalmamış Üstün Varlık: Mammon*.

Kökenlerinden bugüne, gerçeküstücülük hiçbir vakit sihirli bir direniş mekânı, şeffaf bir reddiye ışığı olmaktan, tüm bu vıcık vıcık mitolojik kulluk gösterilerinin ironik bir biçimde olumsuzlanışının ruhunu taşımaktan vazgeçmemiştir.

Sabahın Lusiferci yıldızı, aynı zamanda bunlardır da.

(Bu yazı Michael Löwy’nin şu kitabında yer alır: Sabah Yıldızı. Gerçeküstücülük ve Marksizm, çev. Aslıhan Aydın-U. Uraz Aydın, Versus, 2009.)

*Bloch Ernst (1885-1997) : Yahudi/Alman felsefeci, romantik eğilimli marksist, ütopyanın kuramcısı. Nazizm döneminde Birleşik Devletler’e sürülmüş, savaş sonrasında Doğu Almanya’ya dönmüş ama bu ülkeyi de 1961’de terk ederek Kıta Almanya’sına yerleşmiştir. En önemli yapıtları şunlardır: L’Esprit de l’Utopie (1918) (Ütopya Ruhu, çn), Thomas Münzer, théologien de la révolution (19219 (Thomas Münzer, Devrimin İlahiyatçısı, çn) Héritage de notre temps (1935) (Günümüzün Mirası, çn), Le Principe Espérance (1959) (Umut İlkesi, çn). 30’lu yıllardaki yazılarında gerçeküstücülükle ilgilenir.

* Frühromantik : Edebiyat tarihinde, Athenäum dergisinin (1789-1800) etrafında, aralarında Novalis (Friedrich von Hardenberg), Friedrich ve Wilhelm Schlegel kardeşler, Ludwig Tieck, Caroline von Günderrode da bulunan genç yazar ve şairleri toplayacak olan ilk Alman romantizmini belirten terim. Romantik hassasiyet ve geçmişe özlem bu ilk dönem süresinde (1789-1804) Fransız Devrimine ve cumhuriyetçi fikirlere belli bir yakınlık duyulmasını engellememiştir.

*Schelling, Friedrich Wilhelm Joseph von (1775-1854) : 19. yüzyıl başında Alman romantik Okulu’nun en önemli felsefecilerinden biri. Gençliğinde Fransız devrimine karşı sempati besler ama daha sonra epeyce muhafazakâr olur. Ruh ve doğa arasındaki mutlak özdeşliği ve içgüdünün saf akılcılık üzerindeki hâkimiyetini ifade eden romantik doğa felsefesinin esinlendiği kişidir.

*Moloch: İbranice ha-Moléch’den gelir, muhtemelen “Kral” anlamına gelen ha-Méléch sözcüğünden türemiştir. Chanaan halklarının (Kenaniler, İ.Ö. 3. yüzyılda, İsraillilerden önce Chanaan – Lübnan, Filistin– ülkesinde yaşayan halklar, çn) insanların korkunç şekilde kurban edilmesini, özellikle çocukların diri diri yakılmasını isteyen putu. Eski Ahid peygamberleri tarafından lanetlenir. Marx’ta Sermaye’nin istiaresidir.

*Juggernauth: Hint dilindeki Dshagannat’tan gelir, tanrı Wishnu’nun görünümlerinden biri. Büyük kutlamalar öncesinde Wishnu-Juggernauth idolünü taşıyan arabanın devasa ve ağır tekerlekleri altına insanlar atılır, kurban edilirdi. Marx’ta Sermaye’nin alegorisidir.

Mammon: Aram dilinde Mamna, “servet”, zenginliklerin biriktirilmesine önderlik eden Suriye tanrısı. Yeni Ahid’de haksızca elde edilmiş zenginlikleri sembolize eden put.

Çev. U.Uraz Aydın

Orijinal metinde kullanılan “visionnaire” kelimesi hem hayalci ve çılgınca düşüncelere, hem de doğru sezgileri nedeniyle ileride benimsenecek fikirlere işaret eder -çn.

Mythomane : yalan söyleme hastalığına kapılmış kişi –ç.n..

Breton, mite yönelik ilgisini paylaşan “zor zihinler” içinde Bataille, Caillois, Duthuit, Mason, Mabille, Léonora Carrington, Max Ernst, Etiemble, Péret, Calas, Seligmann, Hénein’i sayar (Prolégomène à un troisième manifeste du surréalisme ou non, 1942)

Breton, özellikle “naif” denilen ressamlarda mitsel bir boyut seziyor gibi: “ Genel anlamı, bir çok yönüyle bizler için karanlık kalan modern mitolojide, eczacı Csontvary, gümrük görevlisi Rousseau ile postacı Cheval arasında oturur, “profesyonellerden” oldukça uzaklarda” (Breton 1965, s.238

MORNING STAR

Th e New Myth from Romanticism to Surrealism

Among the romantic strategies for reenchanting the world,

the use of myth occupies a special place. At the magical intersection

of many traditions, it off ers an inexhaustible reservoir of symbols

and allegories, ghosts and demons, gods and serpents. Th ere are

many ways to seek that dangerous treasure: the poetic or literary

reference to ancient myth, the “learned” study of mythology, and

the attempt to create a new mythos. In the third case, the creation

of a new mythos, the loss of religious substance in myth transforms

it into a profane image of reenchantment or, rather, a nonreligious

way of regaining the sacred.

Th e sinister perversion of myth in German fascism, its manipulation

as a national symbol or as racial heritage, contributed to

discredit mythology in the aftermath of World War II. However,

some German intellectuals, such as Ernst Bloch, believed in the

possibility of retrieving myth from the Nazi taint—on the condition

that it be illuminated by “the utopian light of the future.”1

At the beginning, in early Romanticism, that light was omnipresent;

it was the hidden lamp which lit, from within, the idea of

the “new myth” invented at the dawn of the nineteenth century by

Friedrich Schlegel. If one returns to that lofty source, the contrast with the morbid mythological manipulations of the Th ird Reich is striking. For Schlegel, the new myth was not “German-national”

but human-universal. In his Discourse on Mythology (1800), one of

the most visionary “theoretical” texts of German Romanticism,

Schlegel dreamed of a borderless mythopoetic universe, drawing

not only from European traditions but also from the “treasures of

the Orient.”

Above all, he imagined a new mythology, one which would not

be a pale imitation of the past but would radically distinguish itself

by its very nature, by its spiritual texture; while formerly myth

immediately connected to the closest and most lived experience in

the world of sensation, the new myth must be created, by contrast,

from the “deepest depths of the mind” (tiefsten Tiefe des Geistes).

Coming from that internal source, the new mythology would

thus be produced by the mind from itself; from there it derives its

elective affi nity with idealist philosophy (Schlegel here is thinking

primarily of Fichte), that also created itself “from nothing” (aus

Nichts entstanden). Th at mythopoetic interiority coming from the

depths cannot accept the limits imposed by rationalist reason; it

is the realm of “whatever forever evades consciousness,” of “the

beautiful disorder of the imagination” and “the original chaos of

human nature.”

Th at’s not to say that it ignores the exterior world; the new myth

is also “a hieroglyphic expression of surrounding reality under the

transfi guration of the imagination and of love.”2 It’s diffi cult to

avoid the conclusion that Schlegel, in these passages, intuitively

identifi ed the domain that Freud would a century later crown with

the name Unconscious. Concluding this text, saturated with fulgurant

intuitions and seeming to announce now psychoanalysis,

now Surrealism, Schlegel turns his eye toward the future. One

day, human beings will rediscover their divinatory power (divinatorischen

Kraft) and will greet the Golden Age, “which is yet to

come.” “Th is is what I mean by the new mythology.” In situating

the Golden Age in the future, not the past, Schlegel transfi gures

myth into utopian energy and invests mythopoetics with a magical

power.3

One hundred fi fty years later, the Surrealists stirred those embers

anew, illuminating the cave at the heart of darkness. For Breton

and his friends, myth was a crystal of precious fi re; they refused

to abandon it to fascist mythomaniacs. In 1942, at the worst moment

of the war, Breton believed more than ever in the necessity

for a counterattack in this domain: “Faced with the current war

mobilizing the world, the most profound minds are admitting the

vital necessity of a myth opposed to that of Odin.”⁴

In 1937, in “Limits, Not Frontiers, of Surrealism,” Breton fi rst

suggested that Surrealism must take up the task of “the elaboration

of the collective myth of our time,” one in which a simultaneously

erotic and subversive role would be analogous to that played

in the eighteenth century, just before the French Revolution, by

the Gothic novel.⁵ Th e importance of myth to the Surrealists lies

also in the fact that it constitutes (along with the esoteric traditions)

a profane alternative to the irrational grip of religion. It is

in this sense that we must interpret Breton’s remark (often taken

as a provocative and iconoclastic statement) in the dedication of a copy of Mad Love sent to his friend Armand Hoog: “Let’s demolish

the churches, starting with the most beautiful, so that no stone

remains unturned. Th en the New Myth will live!”⁶

In the Prolegomena to a Th ird Manifesto, Breton asks (and asks

himself) the question, “To what extent can we choose to adopt

and impose a myth in relation to society that we judge desirable?”⁷

Everything indicates that for Breton myth and utopia were inseparable;

if they are not identical, they are at least linked by a system

of communicating vessels which assures the passage of desire between

the two spheres.

Th e Surrealists have not succeeded in “imposing” a collective

myth, but they have created one—using the Romantic method,

by searching “the deepest depths of the mind” (Schlegel) or, in

Breton’s words, “into the deepest emotional depths of our being

where emotions exist that are incapable of expressing themselves

in the limitations of the real world; emotions which have no other

outlet than responding in desperation to the eternal lure of symbols

and myths.”⁸

If they could not create what Schelling calls a “universal mythology,

endowed with a general symbolism,” the Surrealists have

at least invented—in the alchemical sense of the word—a new

myth, destined to traverse the grim sky of modern culture like an

incendiary comet. What is this myth? In order to answer this question,

it would be useful to return to Breton’s most “mythological”

work, Arcanum 17. Th e poet evokes, while transforming them, the

myths of Isis and Osiris; the myth of Melusine; the myth of Nut,

the Sky Goddess, arching over the earth in a bow; the astrological

myth of the 17th Arcanum of the tarot; the myth of Lucifer, angel

of liberty—and above all, in Breton’s words, “one of the most powerful

myths which continues to compel me,” mad love, “love that

encompasses all one’s passion” and in which “resides the power to

regenerate the world.”

In the conclusion of Breton’s book—one of Surrealism’s most

luminous works—all these mythological fi gures fl ow, like so many

rivers of fi re, toward an image that contains them all and that, in

Breton’s eyes, is “the supreme expression of Romantic thought”

and “the most vivid symbol inherited by us”: the Morning Star,

“fallen from the brow of the angel Lucifer.” Th is star represents

the great allegorical image of rebellion; an image from which we

learn that “revolt itself, and revolt alone is the bearer of light. And

that this light can reveal itself only through three methods: poetry,

freedom and love.”⁹

So what is the new myth which contains (in modern form),

unifi es (thanks to their elective affi nities), and organizes (without

imposing a hierarchy upon them) revolt, love, poetry, and liberty?

It can only be Surrealism itself, in its “divinatory power” (Schlegel),

in its utopian gaze toward “the Golden Age which is yet to come”

(Schlegel).

As poetic myth, Surrealism is the heir to the ideals announced

a century and a half earlier by Romanticism. It has, however, a

particularity of being, it is a myth in perpetual motion, always

incomplete and always open to the creation of new mythological

fi gures and images. Being above all an activity of the spirit, Surrealism

cannot be fi xed in an “ultimate myth,” a Grail to recover

or a reifi ed “Surreality”; perpetual incompleteness is its elixir of

immortality.

In his speech to students at Yale in 1942, Breton presented, as

one of the objectives of Surrealism, the “preparation in a practical

way for an intervention into mythic life, one which would need to

begin with a large-scale clean up.”1⁰ In our time that task continues

to be of the most urgent necessity. In fact, it has become a river

which one must divert from its course to clear away the mythological

muck that has settled itself not only in the stables but in

all the cottages and palaces. Th e obscurantist myths of religion

and nationalism, these toad-headed idols (despite the respect we

owe the toad) that we thought were forever swallowed up by the

swamp, have left their tangled morass to haunt our consciousness

again, overwhelming our minds with the overheated molten lead

of dogma.

But behind these idols rises—even more formidably, omnipresent,

omnipotent, and ventripotent—the real “Dominating Myth of

Our Century,” the god that has devoured all other gods, the fetish

that rules all other fetishes, unrivaled and sometimes presenting

itself as a plague of locusts devouring all the mind’s fertile fi elds,

sometimes as an untraceable odor, impregnating everything, making

the air of our time unbreathable: the god “money.”

From its origins up through our own time, Surrealism has never

ceased to be a magical place of resistance, a transparent light of

refusal, an ironic spirit of negation of all those manifestations of

mythological servitude. Th e Luciferian Morning Star shines here.

translated by Jen Besemer.

2008 Agustos: Tutkutut

2011-08-24T02:05:00.000+03:00

Asla unutma, asla affetme!

Destruction: UK riots!!

2011-08-10T00:28:00.000+03:00

Destruction; ıt's time!
Yıkım; şimdi zamanı!!!

Gerçeküstücülük-İlhan Berk

2011-07-30T01:51:00.000+03:00

Beni hep ilgilendirmiştir; ne zaman bir tekdüzeliğe düşsem onlara sarılırım. O ilkel, barbar, balta girmemiş ormanlara dalar, dolaşırım. Dilin yabanıl ana rahmine öyle inerim. Bu dili bulunca da dünyaya yeniden gelmiş gibi olurum. Daha ne istenir ki;?
(Kült Kitap)

ps:

resim: İlhan Berk

RİCAT mevsimi..

2011-07-20T22:59:00.000+03:00

ps: http://www.youtube.com/watch?v=efUTCMd9Do8

Uğurlama...

2011-06-16T18:53:00.000+03:00

Şiire, aşka ve ölüme inanıyorum, diyor,
işte bu yüzden ölümsüzlüğe de inanıyorum.
Bir dize yazıyorum, dünyayı yazıyorum; ben varım; dünya var.
Bir ırmak akıyor serçe parmağının ucundan,
Yedi kere bu ırmak gökyüzünün mavisi.
Yeniden ilk gerçek oluyor bu arılık, bu benim son dileğim/Ritsos

Art on the Road'/'Sanat Yolunda'

2011-06-13T08:32:00.002+03:00

Sevgili arkadaşlar; 'Ultima Mail Art Project' adı altında başlayan projemiz, 'Art on the Road'/'Sanat Yolunda' ismiyle yoluna devam etmekte. Birinci sergimiz Ljubljana'da Rog Otonom Bölgesi'nin Sosyal Merkezi'nde, ikinci sergimiz Kapadokya'da Fabrikart Çağdaş Sanatlar Festivali'nde gerçekleşecek. Sergilemler devam edecek. Verdiğiniz ...desteklerden dolayı çok teşekkür ederim.

Şakir Özüdoğru|

*

Dear Friends, our project which started under the name of 'Ultima Mail Art Project', continue as 'Art on the Road' Traveling MailArt Project. Our first exhibition will be held at Social Center in Rog Autonomous Zone, Ljubljana,Slovenia; then it will be carried to Cappadocia, to 6th International Fabrikart Contemporary Arts Festival in Turkey. Exhibitions will go on various cities in Turkey and all around the world. Thank you for your support.

Art on the Road Traveling Mail Art Exhibition a.k.a Ultima Mail Art Project

2011-06-13T08:29:00.000+03:00

The opening of the exhibition will be at Social Center in Rog Autonomous Zone in Ljubljana, Slovenia at 19.00.
Space: Tovarna Rog, Social Center, Ljubljana, Slovenia.
‘Art on the Road’ Traveling Mail Art Project was started under the name of ‘Ultima Mail Art Project by Şakir Özüdoğru for the purpose of supporting the Ultima project which is located in the Rog Autonomous Zone in Ljubljana, Slovenia. Rog Autonomous Zone is a project which aims to rearrange an old derelict bicycle factory as a cultural and social place. Because of the Ultima Project in Rog came a standstill, ‘Ultima Mail Art Project’ decided to continue its road as an independent travelling project under the name of ‘Art on Road Traveling Mail Art Project’. The aim of the project is forming a space which gives an opportunity to everyone over the world to express himself/herself freely; bringing together ideas, notions and feelings and sharing that space in the other cities of the world. The project currently includes artworks of more than 50 artists which are made by various techniques from different countries. Also an e-book, which will be included all artworks and pictures from exhibitions and distributed on the internet freely, is being prepared.
‘Art on the Road’ Mail Art Project is an open, free and independent project. Also it is open to any kind of support from institutions and individuals; however supporters cannot step in the content of the project in any case.

Next Exhibitions:
11-18 July 2011, 6th Fabrikart Contemporary Arts Festival, Cappadocia, Nevşehir, Turkey.

Also, in July two big touristic city in Turkey, Bodrum and İzmir; in October in Eskişehir, Turkey.

Artists

Inêz Oludé da Silva: inezoludedasilva.be (Belgium), Eni ILIS (Brazil),
Robert Graham: www.departmentofrab.blogspot.com (Canada), Wolf D. Screiber: www.wolfwerke.de (Germany), Katerina Nikoltsou (Greece),
Jarmo Sermilia (Finland), Michel DELLA VEDOVA (France), Valentine Mark Herman: www.val-herman-art.eu (France), Marcus Gregory (Hungary),
Stefano Fossiant Sini (Italy), Franco Scarano (Italy), Elena Gjorgjievska: www.saatchionline.com/profiles/index/id/89055 (Macedonia), W-J. Kersten: www.wjkersten.nl (Netherlands), Helder Coelho Dias: www.artinthemail.blogspot.com (Portugal), Maria Jose Silva – Mize (Portugal), Ana Garcia (Portugal), Cristina Oprea (Romania), Marina Grzinic & Aina Smid: http://www.grzinic-smid.si/ (Slovenia), Pedro Bericat: www.mutesound.org (Spain), Eda Gecikmez: edagecikmez.blogspot.com (Turkey), İsmail Yıldız: ismailyildiz.devianart.com (Turkey), Hilal Can (Turkey), Özgür Soğancı (Turkey), İlkyaz Karatay (Turkey), Zeynep Aygül (Turkey), Nur Çelik (Turkey), Rafet Arslan (Turkey), OnstOn (Turkey), Serenay Şahin (Turkey), Okay Dayan (Turkey), Ceren Fındık (Turkey), Ender Gelgeç (Turkey), A. Emre Cengiz (Turkey), Haydar Taşçılar (Turkey), Mine Küçük (Turkey), Ozan Karabaş (Turkey), Nazik Çiğdem (Turkey), Gülsevim Can (Turkey),Levent (Lefor) Karali (Turkey),
Deniz Beşer (Turkey), Elif Yıldız (Turkey), Emre Varışlı (Turkey), Csu (Turkey), Engin Binbaş (Turkey), Emre Alettin Keskin (Turkey), Fleur Helsinger: www.chez-fleur.com (U.S.A.), Douglas Galloway (U.S.A.),
Gitana Angela (U.S.A.), Zaeth Leal (U.S.A.), Alexandra Pharmakidis (U.S.A.), John Engelbrecht (U.S.A.)

Ultima Posta Sanatı Projesine Çağrı/Call for Mail Art Project Ultima

2011-06-13T08:25:00.000+03:00

Sanatçılar, Sanatçı olmayanlar, Sürrealistler, Dadaistler, Düş Gezginleri, Gündüz Düşçüleri

İfade etmek istediği bir şey olan herkes,

Sloveya’nın başkenti Ljubljana’nın göbeğinde ele geçirilmiş, otonom bir bölge olan Ultima için bir posta sanatı projesi düzenliyoruz. İşlerinizi bu çılgın mekanın duvarlarında görmek bizim için büyük bir memnuniyet olacak. Bir temamız yok, teknik üstünde hiçbir kısıtlamamız yok. Herkese açık, özgür ve ticari olmayan bir posta sanatı sergisi olacak. Amacımız boş bir duvarda fikirlerimiz ve hislerimizle bir araya gelmek. Başlığımız ‘Otonomi için Posta Sanatı’ ama istediğiniz herhangi bir başlığı seçebilirsiniz.

Gönderilen işlerin hepsi Slovenya’nın başkenti Ljubljana’da otonom bir bölge olan Ultima’da sergilenecektir. Sergi kalıcı bir sergi olacak ve eğer kendi işinizi gelip görme şansınız olursa, bizden bir bira içme hakkı kazanmış olacaksınız (güzel telif).

Bugün boş bir duvarda, yarın aynı şehirde, ondan sonraki gün aynı masada…

*
Dear Artist, Non-Artist, Surrealists, Dadaists, Dream Travellers, Day Dreamers,
Dear everyone who have something to express,

We are organizing a mail-art project in a squatted crazy place, Ultima, in the middle of Ljubljana, Slovenia. It would a pleasure for us to see your works on these crazy place’s walls. We have no theme, no constraints on techniques or non-techniques. It will be an open, free and non-commercialized exhibition. Our aim is to meet on a blank wall with our ideas and feelings. Topic is ‘Mail-art for Autonomy’, but you can choose your own topic whatever you want.

The works will be exhibited in Ultima which is a squatted, surrealistic place in the middle of Ljubljana, Slovenia. This exhibition will be permanent and if you have a chance to come and see you work, we offer you a beer (nice price).

Today on a blank wall, tomorrow in the same city, next day on the same table…

surrealist game

2011-06-10T23:23:00.001+03:00

Theoni Tambaki, Yaprak Gözeker, Serhat Kara
Destruction 2011 , 14 May 2011, İstanbul

Patricide sayı 3-Uncanny

2011-06-10T20:47:00.001+03:00

Fantom: ‘the street was no empty.”

İngilitere merkezli Sürrealist dergi Patricide'in 3. sayısı Uncanny teması ile yayınlandı. Derginin 2. dosya konusu Arap dünyasındaki özgürlük rüzgarı oldu.
Bu sayıda Sürrealist Eylem Türkiye "İllüzyonlar çağı" başlıklı manifestosu ve Alpeer T. İnce, Fantom ve Rafet Arslan'ın birer görsel çalışması ile yer aldı.

Symbiotic Lime-Stone Quarry Phantom

2011-06-07T23:28:00.000+03:00

Stockholm Sürrealist Grubunun ev sahipliği yaptığı Symbiotic Lime-Stone Quarry Phantoms adlı sergi 11 Haziran Stockholm'de açılıyor. Türkiye'den arkadaşımız Ceren Fındık'ın da katılımıyla..
*

The Surrealist group in Stockholm, with friends, invite to their exhibition
Location: Nationalgalleriet, Skomakargatan 3 in Gamla Stan
Opening: Saturday June 11 at 18 - 21
Opening hours June 12 - 18 15 - 21
***

Paintings, drawings, collective projects, sound, scents, video sculpture and poetry readings near the place of the skull.
Book table in the gallery with publications from the 25-year history of the Surrealist Group.
Sphinx Bokförlag presents the newly republished swedish translation of Surrealismens manifest by André Breton.

Participants:

Joel Abrahamsson
Christian Andersson
John Andersson
Johannes Bergmark
Peter Bigestans
Bukalemun
Paul Cowdell
Christofer Dahlby
Kalle Eklund
Jonas Enander
Kim Fagerstam
Çeren Findik

Merl Fluin

Mattias Forshage
GOMFILM
Patrick Hourihan
Riyota Kasamatsu
C M Lundberg
Robert Lindroth
Emma Lundenmark
Niklas Nenzén
Prismaginos
Sphinx Bokförlag
Theoni Tambaki
Tippi Tillvind
Ika Österblad

Leonora Carrington(1917/......)

2011-06-07T00:53:00.000+03:00

Athens Post

2011-06-05T14:19:00.000+03:00

Dear Surrealist friends,

We know that you are organizing meeting in Athens.There will be so many important comrades to play-think-create.And we are deeply sorry for not being there as the Turkish Surrealist Movement activists.Because of Destruction 2011 we have made a great surrealist bang in Turkey. We are having a pleasant exhaustion... and sadness also, for not being in Athens with you all.And we dedicated our hard work and energy to this very independent organized exhibition.That’s why we can’t be there in Athens as we hope to, but with our hearts,dreams and the energy of Destruction will be there with you mentally.

We sent Leonora Carrington to eternity while we were organizing the Surrealist Resistance Kit which is set out from herself . Her legacy will be a great explosion on Surrealism in 21th century. From Egypt to Spain, 5th Sun ‘s signs are sparks of our hope.

We salute this revolutionary meeting as the Surrealist from both İstanbul and İzmir.

S.E.T

sevgili sürrealist dostlar,

atina da çok güzel bir sürrealist bir buluşma organize ediyorsunuz. orada çok önemli yoldaşlar yan yana gelecek düşünecek-üretecek-oyunlar oynayacaklar. ve biz Türkiye Sürrealist Hareketi aktivistleri olarak orada olmayacak olmaktan dolayı hüzünlüyüz. Yıkım 2011 ile Türkiye de ciddi bir gerçeküstücü patlama yaratmanın hazzı ve yorgunluğu içindeyiz. ve tüm yoldaşlar, elimizeki tüm kaynakları tamamen bağımsız olarak örgütlediğimiz bu etkinliğe verdik. ve bu yüzden çok arzu ettiğimiz halde Atina da olamayacağız. ama kalbimiz, düşlerimiz ve yıkım'ın olanca enerji ile, ruhsal olarak orada olacağız.

Leonora Carrington'dan yola çıkan sürrelist direniş kiti örgütlenmek üzeryken, Leonora'yı sonsuza uğurladık. onun mirası 21. yüzyılın gerçeüstücü patlamasına güç olacaktır. Mısır'dan Madrit'e 5. güneşin işaretleri bu ümidin kıvılcımlarıdır.

İstanbul ve İzmir'den Türk sürrealistleri olarak, Atina'daki devrimci buluşmayı kucaklarız..

S.E.T

Akıl hastanelerinde dil-hayat ilişkisinin kırılması

2011-05-29T20:43:00.003+03:00

Akıl hastanelerinde dil-hayat ilişkisinin kırılması

-Bir tırtıl kozasında ölür, cenazesine hiçbir kelebek gelmez -

Her biri birer hapisaneye tıkıştırılmış tüm yazı, sözcük ve şekiller, yaşama ait duvarlarımızı oluştururlar. Boyutsuz, varlıksız ve zamansızdırlar. Zaman ve ritm, gürültü ve şiddet, renk ve renksizlik herşey bir bütünün içinde algılanabilir. Görüntülü bir dünyanın içine hapsoluruz. Oysa o , orada, var olan , varlığını sürdüren ile sen, burada, var olan, varlığını sürdüren arasında gitgide yakınlaşmalar ve dokunmalar ve gitgide renkli-renksiz barikatlar oluşur.

Işte bu barikatları kırarak oraya varmanın yollarından biri yok olmak ve yok ediciliği deneyerek beraberinde varolmayı başarmaktır. Tıpkı kızılderililerin düşmana karşı hem barbar hem dost olabileceklerini anlattığı danslar gibi, ta ki gökyüzünde çakan şimşeklerin seni aklının sınırları ötesine geçirdiği ana kadar.

Aklın sınırının ötesindeki dil; artık bilinçaltımıza gelen söylemleri aktarırken yolumuza septik kanalizasyonlar, didik didik edilmiş etler ile ölü hayvanlar, hızla değişen maskeler, yokluk atomları, iktidarın örselediği pirinç başlıklı iradelerimiz, eski ‘’persona’’larımız , standartlara ve ahlaklara uymayan vahşi öldürme ve ölme arzularımız, parçalanan bilinç kabuğunun altından çıkan kanlı, salyalı haykırışlarımız, inşa ettiğimiz dünyanın üzerimize yıkışından doğan toz, toprak,duman, beynin her iki yarım küresi arasındaki arkta oluşan yaprak dökümleri, pişmanlık helezonunun gittikçe sivrileşen ucu, uzun bir kervanla uzun bir yola düşme yalnızlığı, ölüme koşma duygumuz, döllediğimiz, melezlediğimiz, seviştirdiğimiz idealarımız, sahneye konan tüm nesne ve öznelerin en iyi, en akıllı, en güzel halini siler atar, hayatımızdan.

Geceye dalıp, geniş ışıklar içinde kutsalı; ağır ağır sıradana, bayağılığa bölerek parçalayarak devşirir, sallar ve yerinden kaldırıp bambaşka alemlere oturtur. Ve eğer güneş geri gelmezse deliliklerin rahlelerinde diz üstü kalırız.

Dil; aklımıza diktiği kara korsan bayrağıyla alt-üst eder varoluşumuzu, bir kara yosunu olmakla-bir savaşçı olmak arasındaki çelişmelerimizde bizi duvardan duvara vurur. Tüneller kazarız aralarda, tepemize çöker büyük patlamaları ile mağaralar, ne makyaj işe yarar, ne yeni kostümler, ne ayaklarımız üzerine kalkabiliriz.

Dil; vurdukça kırbacını dişlerimiz dökülür, derilerimiz sıyrılır.

Bir an; işte o an; kapatıldığımız dört yanı demir olan kafeste, dil kendini yenilemeye hazırdır artık. Ortalıkta rengarenk neşe içinde gezmeye benzemez bu. Bilinç kaldırılmıştır, dilin kaosu bilinçaltının dilini öpmeye hazırlanırken kanlı kanlı, sen bacaklarını açmışsındır yeni sözcükler doğurmak için zevkle ona.

Kırılan bilinçten, çatlayan bilinçaltından imgeler olan gücüyle dilsel fırlamalar yaşar kah imge ile, kah simge ile, yüzünün ifadesine bilinçaltının ifadesi gelir sakince yerleşir, bakanın anlayabileceği.

Kırılan bilinçaltı kendi üstüne katlanmaz, bir kedi merdiveni gibi açılır, açılır çektikçe uzar, rüzgarda uçar gider. Bilinç bir fare gözü kadar küçülür ve ufalır.

Coşkunun dili, ölümün dili, çöküşün ve altında kalışın dili, hallüsinasyonun dili, illüzyonların ve renkli pırıltıların dili, isyanın dili fırlar gökyüzüne. Hikaye aslında çok basittir. Herhengi bir tutarlılık gösermez. Göstermesi de gerekmez. Ve ağızdan çıkan her bir bilinçaltı sözcüğün gidip yerleşeceği bir zemin yoktur. Boşluğa salınmış bir kara delik patlamasıdır. Bu sizin ‘’ Bilinçaltı Manifesto’’nuzdur.

Artık avatarınızdaki ‘kutsal gülü ısırmışsınızdır ve yanaklarınızdan akan kana bakmaya cesaret edenler ki sevenlerdir onlar, bu görüntüyü aynada birbirlerine gösterenler, uzaktan zevkle haykıranların vahşi duygularına aldırmaksızın, kendini kutlayan bir yontma taş barbarı gibi anadan üryan ortada kalırsın. Ulaştığın yerde tüm çağdaş örtüleri sıyırıp atan, seyircinin faltaşı gibi açık gözlerine sapladığın oklarla yeni doğmuş bir kuş yavrusu gibi durursun.

Bilinç sülüklerini temizler yeni dil. Ağzın, gözün, bakışın, söylemin, kalbin, kanın, bağırsakların, ayakların ve cinsel organların dili. ‘’ anlamın korsanı ‘’ olmuşsundur ve yanınıza yanaşamayacaklar, sizi sevmeyeceker, casus gibi küçük deliklerden izleyecekler, sürüngen gibi yanaşacaklar yanınıza ama bitirmişsinizdir onların saltanatlarını ve sanatını artık.

Yeni dilin oluşumu :

Sözcükler,

Bilinç kırılır,

Gittikçe daha çok parçalara ayrılır,

Bilinçaltı; çatlaklardan sızar,

Bilinçaltı sıkıştırıldığı yerden yırtılır,

İd sapsarı sızıntı halinde her yere yayılır,

İmgeler fırlar,

Rastgele dağılır,

Birleşir-ayrılır-dağılır,

Yeniden boyutlanır,

Yeniden zamanlanır,

Kaosa serbest bırakılır.

Yaprak Gözeker

Surrealist Bulten / Surrealist Bulletin

2011-05-26T15:26:00.005+03:00

Sürrealist bülten I. sayı / ''yıkım''

İndex

1- Kapak resim – ‘’cins’’ / Cover design – ‘’cins’’

2-İç kapak

3-İndex

4-Yeni Bir Yolculuk için çağrı / Call for a New Journey S.E.T

5-Untitled – Bill Howe

6-7-Mağara duvarlarından Fabrika duvarlarına / From cave wall to factory wall – Brassai

8-Han – Juan Carlos Otano / Casa publica – Juan Carlos Otano

9-kalorifer peteklerinden sızan sıvıya sözüm yok- zozan gemilerördü / I ain’t got nothing to say for that fluid dripping from the heater- zozan gemilerördü

10-Acıklı oyun – George Bataille / The lugubrious game – George Bataille

11-Dimiurge ile yüzleşme – Rafet Arslan / Facing Dimiurge – Rafet Arslan

12-Yıkım 2011/ Destruction 2011

13-Balığın karnında saklanır okyanus – Yaprak Gözeker / The ocean hides in the belly of the the fısh – Yaprak Gözeker

14-15-Gemideki düşlerin aritmetiğinde sarhoşluk yarattı isyankar ruhlar-Fantom / The rebillious souls casused durnkennenss in the arithmetic of dreams on board- Fantom

16-Yıkım-Zozan gemilerördü / Destruction – Zozan Gemilerördü – Gerçeklik şöleni Hilesi – Merl Fluin / The reality binge Trick / Merl Fluin

17-İn the Valley / C.M. Lundberg

18-Yıkım 2011 için evrensel şenlik / Defter kazıyıcıları kooperatifi – a universal revelry for destruction / Notebook Scrapers Co-op

19-Untitled/Bounty Kill Art

20-Untitled/Fulya Çetin- Şimşek çakan Lanetler-Merl Fluin/Ligthtning Oaths- Merl Fluin

21-yeni bir form denemesi olarak ‘’Duygusal Provokasyon’’ /Sentimental provocation : As a new form of experimental performans

22-Gürültünün hayaletleri- Rafet Arslan / The ghoast of the noice-Rafet Arslan

23-30.sn – Onston

24-Arap dünyasında sürrealizm / The Arab sürrealist movement

25-Reddediş - Yaprak Gözeker / The Refusal – Yaprak Gözeker

26-27- Batı Yarıkürenin Seks Tanrıçası-Maggie Estep/ Sex Goddness of the western hemisphere – Maggie Estep

28-29-Aftermath – Murat Germen

30-33-Phillip Lamantia ile sürrealizm mülakatı/On surrealizm with Phillip Lamantia

34-S.E.T. kelebekleri/ Papillons of SET

35-Untitled – Theoni Tambaki

36-Kuş izleyicileri sahne arkasında büyü yapıyor- Fantom/ Bird-watchers are doing magic behind the scene –Fantom –Lost birds / Umut Demirkazık

37-Underground/Carlos Martins

38-39-Dışardan biri olarak sanatçı/Hüseyin Bahri Alptekin – Artist an Outsider / Hiseyin Bahri Alptekin

40-43-Kentsel sınır/ Eric Bragg/ The urban celling / eric Bragg

44-İllüzyonlar çağı-siber ayaklanma-şeylerin yer değiştirmesi / The century of İllüsions: Cyber-riots and the displacment of things - S.E.T

45-Untitled/Serdar aydın

46-49-Bir düş haritacısı olarak Phillip K.Dick ve sürrealizm – Rafet Arslan / Phillip K.Dick as a cartographer of dreams and surrealism- Rafet arslan – Untitled – Ceren Fındık

50-Otosex- Alper T. İnce / Autosex – Alpet T. İnce

51-One day we will shine like the stars – Basim Magdy

52-53-Güncel/Contemporary

54-55-Mutant sanat için çağrı / Call of the Mutant art - SET

Untitled - Wide / Untitled - Sedat Türkantöz

56- Yeşil bahçe - Emma Lundenmark / The Green Garden – Emma Lundenmark

57-Untitled - Altkomşu

58-61 – Gerçeküstücü miras – Rıfat Arsen / Surreal Heritage – Rıfat Arsen

62-Kolektif şiir - Fantom-Juan Carlos Otano / Collective Poem - Fantom-Juan Carlos Otano

63-Untitled –Alper T. İnce

64- Cins imgesi yada Varlıkla-hiçlik arasında özenin mutant hali – Rafet Arslan / The image of ‘’cins’’ or the mutant forma of the subject between being and nothings - Rafet arslan

65- Hayalbaz

66- Untitled - Onston

Otomatik çizim / Otomatic drawings

2011-05-26T15:17:00.000+03:00

Sürrealist dergi lansman gecesi otomatik çizim oyunu

2011-05-24T13:18:00.002+03:00

İspanya'da isyanın müziği

''Hayal kurmamıza izin vermezseniz, uyumanıza izin vermeyeceğiz.''

"Si no nos dejáis soñar, no os dejaremos dormir."

İspanya'da yerel seçimler öncesi işsizlik ve yaşam standartlarının düşüklüğü nedeniyle onbinlerce insan Madrit, Barselona ve Valencia sokaklarındaydı. ''Hemen Gerçek Demokrasi'' örgütünün başlattığı isyan gündelik yaşamın sıkıntılı devamlılığını keserek lirik bir şenliğe dönüştü.

Mashallah News - Destruction banquet

2011-05-24T12:32:00.002+03:00

Mashallah News - 05.23.11

Hatice Utkan - İstanbul

Surrealism in the capital of chaos

Çekirdek Aile (Immediate Family) by Yeşim Şahin

In 1924, French writer and poet André Breton wrote in his Le Manifeste du Surréalisme, Manifesto of Surrealism, that “We are still living under the reign of logic: this, of course, is what I have been driving at. But in this day and age logical methods are applicable only to solving problems of secondary interest.” What Breton refers to is that there are problems in life that do not have rational and logical solutions.

This theme is explored in Destruction 2011, a current art installation in Istanbul which aims to deconstruct conventional ways of dealing with global problems. Instead, Destruction 2011 takes a new artistic approach and opens for alternative dimensions.

For many people, the exhibition may be a unexpected experience. At the opening party, the Istanbul audience was not only stunned by the poetic energy of the surrealist works displayed but also by the novelty of the live and improvisational performances.

The exhibition is hosted with pride in a building on Beyoğlu’s Akarsu Street which used to be a well-known spot for transgender prostitution For many Istanbul inhabitants, this was the only thing they associated the building with. Now, Destruction 2011 coordinators Rafet Arslan and Alper T. İnce have transformed the building and this “memory” into a venue for artistic endeavor.

The opening of Destruction 2011 on May 12th was full of performances. Each room in the building showcased different artworks exploring the theme of destruction. On the second floor, a live sex talk was held, on another an improvisational performance by well-known Turkish artist Komet who started screaming “I am not an artist!” into the crowd during a visit. “One of the best moments of this project,” says Arslan.

The exhibition and exclusive events aim at discovering a new sort of “solution”: not through logic but instead through surrealism. Arsalan: “We want to raise an awareness of all kinds of destruction in society.”

The Destruction 2011 project is at the same time a critique, a banquet and an act of poetry. Significant and attractive art as diverse as paintings, sculptures, drawings, installations, art videos and performances are gathered inside this peculiar space. No longer a place for prostitution, the building, waits for starting a second life as a hotel “But first, it is host to our exhibition,” says Arslan. This way, the destruction project also extends to the physical space through remaking the building.

Arslan explains: “Over time, various people turn out to live in the same building at different points in time. They all leave their own prints and add something from their inner world to the spirit of the space. Just like humans have a memory, so do buildings. And, just like humans bear marks and lines on their faces, so do buildings have cracks at their beams, columns and walls.”

Paradise Flower by Serra Behar

While the project deals with destruction, this does not signify a process of degeneration. Arslan: “This is not about decadence, because this is a banquet and carnival-like kind of destruction. We are not unhappy or depressed, we are celebrating the destruction.”

Destruction 2011 is a campaign organized horizontally through nightly performances, conferences, blogs, forums and film screenings. It explores a variety of issues: ecological destruction, the upcoming fifth sun of the Mayan calendar, the future of the global capitalist hegemony, the Third World War and prophecies of Babylon, and it brings together the works of 60 artists from Turkey and abroad.

Among these is Serra Behar’s work entitled Paradise Flower, which dwells on issues of human suffering and identity crisis. While living in England, Behar considered the difficulties of being. “I wanted to explain this state of mind via art. I decided to make a bird, as this is a powerful metaphor for existence and non-existence.”

Performance artist Burçak Konukman raises questions about artists as part of the market scene. His work includes a cover of Sex Pistol’s music. “In my opinion, the artist is an anarchist, hence the choice of this band,” says Konukman. He continues: “The life of an artist dependent on market conditions is depressing. That’s why I chose to do an art performance on this issue.”

The carnival-like structure of these works recalls the idea of the banquet. The contributors are celebrating the joy of being in a way that is reminiscent of French poet Pierre Reverdy’s The Glory of Words: “I had almost given up when suddenly everything came flooding back, freshness of feeling, angels’ whispers, memories of the past, a way into the future, above all, the joy of being able to see the distance stretch far ahead.”

Arslan once wrote that Istanbul is a capital of chaos. “It is one of the most heavily populated, lively, active and complex megalopolises in the world. Its memory is stored with a history of several thousands of years, the ghosts of hundreds of civilizations, wars, immigrations and disasters; all etched in a collective consciousness. There is a skyrocketing real estate market, towering buildings built one after another, gigantic shopping malls looking like they were beamed down from Blade Runner, new bridges, highways belting around the city, never-ending construction works and build-demolish archaeology.”

This is exactly where Destruction 2011 takes off. Just like the city, the project and its poetic features keep evolving day after day. And, what it does is helping to reshape both the artistic approach and the collective memory of Istanbul and its inhabitants.

Bravissimo by Bounty Kill Art

http://mashallahnews.com/?p=3253

Destruction 2011 story: Stockholm Surrealist Group

2011-05-22T20:03:00.000+03:00

Destruction 2011 story: Stockholm Surrealist Group list

Yıkım 2011 - Sürrealist Dergi / Lansman Gecesi

2011-05-22T12:21:00.000+03:00

Yıkım 2011 için “özel” hazırlanan dergi, 25 Mayıs-Çarşamba günü yapılacak lansman gecesiyle meraklıları ile buluşuyor. İndigo Lounch ile beraber sergi binasının kapı önünde yapılacak bu lansman etkinliği, aynı zamanda sürpriz performanslar da içeren bir sokak partisi olacak.

Yıkım 2011 proje koordinatörleri, Alper T. İnce’nin yayın yönetmenliğini, Rafet Arslan’ın ise editörlüğünü üstlendiği bu dergi, Türkçe-İngilizce çift dil haz...ırlanan dergi, yurtiçi ve dışından bu “özel” dergi için üretilmiş çalışmaları kapsıyor. Güncel ve şiirsel, kuramsal ve görsel bütünlüğü yakalama iddiasındaki dergi, gönüllü çevirmenlerin katkısı ve Yıkım’ın kollektif enerjisi ile büyümüş bir otonom alandır.

Yaşadığımız çağın ruhu ve sürrealist geleneği birleştiren, çok dilli bir yayın. Kendini her hangi bir kavramla sınırlandırmayan; ülke içindeki tüm entelektüel var oluşlara olduğu kadar; küresel bağımsız sanat inisiyatiflere de seslenen-ulaşma derdi olan bir bağımsız yayın projesi. Din, milliyetçilik, aile, ahlak gibi değer yargıları ve onları üreten toplumun tahakkümü dışında, bilişsel-büyülü-ütopik arzularımızı ifade ettiğimiz bir özgürlük uzayı.

Ekavart.tv / Yıkım 2011

2011-05-22T00:30:00.002+03:00

http://www.ekavart.tv/?id=973&start&k

Destruction 2011 - Hürriyet Daily News

2011-05-19T17:55:00.000+03:00

Destruction 2011: an art event full of celebration

Wednesday, May 18, 2011
HATİCE UTKAN
ISTANBUL-Hürriyet Daily News

Destruction 2011 is not a conventional art event for Turkish audiences. It is one of the most diverse artistic approaches with multi-disciplinary artistic techniques such as performances, sculptures, paintings, poetry, photography, installations and video art. The event will continue until May 28

This May, Istanbul is witnessing an unconventional and multi-disciplinary art “act,” which can change every kind of artistic movement on the Turkish art scene.

“Destruction 2011,” an art event on Akarsu Street in Istanbul’s Beyoğlu district, aims to bring a new approach to the neighborhood, both with its art and with its perception of the discipline.

“What we tried to do is to create a ‘campaign’ that is living before and after this event,” said Rafet Arslan, one of the creators of the event.

Destruction 2011 is not a one-man exhibition or event, nor is it just an exhibition that welcomes audiences. “This is not just an exhibition, there are film screenings, forums, discussions and performance events,” said Arslan.

The preparation for the event lasted for nine months. “All the work in this event, all the performances and screenings are somehow related to each other,” said Arslan.

Alper İnce and Rafet Arslan, coordinators of the Destruction 2011 have worked together during the process of choosing pieces. “This is a collective project,” said İnce. “We made this together with all the artists.”

The event also opens a new dimension of the topic “destruction.” “When we deal with this subject we did not mean decadence,” said Arslan. For the team, destruction is a banquet that they entertain themselves. “When we consider the ‘meaning’ of destruction we thought that it should not mean decadence or a negative thing. We are destructing and we are criticizing the world’s condition, however, we are also celebrating this awareness process.”

What is important for Arslan, İnce and to all the contributors is to increase the awareness of the situation of the world in many terms. Politics, environment, urban transformation, gender discrimination, in short, works at Destruction 2011 have a say in every kind of problem in the world.

“While the Destruction exhibition continues, we will also aim to criticize ourselves. That’s why we will organize a forum on May 28, which will end the exhibition and all the events, to criticize this event.”

The Destruction 2011 event opens a discussion environment for art. “We did this event without any sponsorship. It was hard but we saw that it can also work like this,” said Arslan.

The exhibition suggests that no one has to accept the current situation. “This also reflects the artists’ situation. For example artists also question their own situation in the art scene of Turkey.”

The Destruction 2011 is a process, according to Arslan. It fuses with senses of artists and audiences and creates a new model art exhibition. It questions the situation of art universally. “This is a universal model and a universal event,” said İnce, adding that there are also international artists involved.

The project is a living one, according to Arslan. “This project will continue to live after May, because the building that we are using will transform.”

The event will stay in the people’s mind and that’s how the team of Destruction 2011 will transform the city’s mind in terms of Akarsu Street and the old building.

The importance of the venue

Arslan said the building of the exhibition is a significant one, as it lies on Akarsu Street, which was a well-known building for transgender prostitution.

“For many years, this building was used for transgender prostitution and it was famous for that. After this exhibition this building will be transformed and will become a hotel or a residence.”

The situation of the building is inline with the situation of the “perception” of Destruction 2011 art event. “We also focus on urban transformation and process. The reality of this building suited to our perception of Destruction 2011,” said İnce.

“At the end of the summer of 2010, my friend Alper İnce and I identified and visited various vacant, unused buildings at various locations in the city. Our aim was to discover a building that could host our project Destruction 2011, a building, which was alive and could project the concept. Beyond the financial burden and the pains of organizing an entirely independent exhibition, the building we were going to choose would be the body, in which our exhibition would reside, it’s a living and breathing structure and in a way the very work itself.”

Yıkım 2011 / Taraf Gazetesi

2011-05-19T17:48:00.000+03:00

Nuh'un gemisi yeni yolcularını arıyor

Taraf Gazetesi - Özgür Duygu Durgun

Türkiye’nin ilk kolektif avantgarde sanat inisiyatifi Sürrealist Eylem Türkiye, bir zamanlar travestilerin yaşadığı, şimdilerde ise harabeye dönmüş bir binada Yıkım 2011 hareketini başlattı .

Türkiye, Şili, Arjantin, İsveç gibi farklı coğrafyalardan sanatçıların da katıldığı ‘Yıkım/Destruction 2011’ sergisi forumlar, blog aktiviteleri ve sokak partisiyle kentte karnaval havası estireceğe benziyor. Tomtom Mahallesi Akyol Sokak No.2’deki metruk binanın kapısından içeri giren herkesin bu serginin enerjisine ortak olacağını iddia ediyoruz.
Herşey 2010 yılının mart ayında, bağımsız bir sanat eylemi adına yapılan çağrı metni ile başladı. “Çok-uluslu şirketlerin aç gözlülüğü, her türden devletin kıyıcılığı ve tüketim toplumunun konforlu yaşam biçiminin, gezegen üzerindeki tüm canlı yaşam ve ekolojik denge üzerinde yarattığı ciddi yıkım ile karşı karşıyayız. İçi boş bir iyimserliğe lüzum yok, en fazla 100 yılı kalmış bir gezegenin misafirleriyiz. İnsan türünün üstün olmadığına inanıyoruz. Yıkımın ardından Nuh’un gemisine canlıların girişi için yeni bir liste yapılması gerektiğine inanıyoruz” diyen bu metin ‘Yıkım 2011’ harekatından Rafet Arslan ve Alper T. İnce tarafından kaleme alınmış ve tüm dünyadan ve Türkiye’den sürrealist , anarşist sanat gruplarına ve sanatçılara gönderilmişti.
Çağrı mektubunda da belirtildiği gibi amaç, yıkım kavramını kişisel yıkımdan ekolojik, mekânsal ve ruhsal yıkıma geniş bir çerçevede tartışmaya açmak ve mecazî ifadesiyle ‘yeni bir Nuh’un Gemisi listesi’ oluşturmaktı.
Türkiye’nin ilk kolektif avangarde inisiyatifi Sürrealist Eylem Türkiye grubundan oluşan ulusal ve uluslararası 60 farklı sanatçı bu çağrıya yanıt vererek ‘Yıkım/Destruction 2011’ sergisinde Nuh’un Gemisi’nin yeni yolcuları olarak yerlerini aldılar. Önceki akşam, Stockholm Surrealist Group’un performansıyla hayli şenlikli ve kalabalık bir açılış gecesine ev sahipliği yapan ‘Yıkım 2011’ sergisi, bir zamanlar sokak çocukları ve travestilerin illegal biçimde yaşadığı, şimdilerde yıkılıp otel yapılmayı bekleyen metruk bir Beyoğlu apartmanınında, sponsorsuz, kollektif ve tamamen gönüllü bir sanat eylemi olarak 28 mayıs tarihine dek sürecek.

Yıkım’ınManifestosu/Manifesto of Destruction

2011-05-19T01:33:00.001+03:00

work by Yaprak Gözeker/Countdown to Destruction

Manifesto of Destruction

We hereby declare that:
We are the embryos of a new existence and don’t be afraid of getting crushed under the collapsed old! We are as much insulated miserables as imaginary escapees! We are as much helpless cowards as poisonous plants!

Destruction and aesthetical poetic existence!

against the struggle of the greedy banker minorities having foolish and banal passions, and of the insatiable and jealous majorities sunk into debt and excretion, to exist;
against the peoples who have lost their mind to the gnawing vampire of entertainment and their souls to the bombastic bombs of the wars;
against the maximum security systems’ protective shields, password-based lives and the paranoia of fear;
against the art of love-making between sellers and customers and the bandwagons they kill each other to catch;
against the teenage cyber war troops who grew up on synthetic and the cyber personalities who were brought up on opium;
against the Mercury, Venus and Mars projects and their electronic ruling;
against the radiation rains and the fields of organic corn;
against the vegetable, animal and fur coat farms;
against the drug generation, coup generation and liberal generation;
against the religious robes, turbans, white shirts and ties; against the non-erotic and the sex maps;
against the cultural revolutions blooming thousands of flowers and the temples of labor;
against the advertisement consumers and marching bands;
against the glass towers and robotic combat units;
against the vision, mission and holy book ciphers;
against the huge prisons, supermarkets and supernova explosions;
against the hadron collisions and artificial DNA egos;
against the feminine lines of Eros and the ethicists who commit soul murders;
against the magnetic field theories and spy satellites;
against the ideas and the static utopias.

Destruction and Esthetical poetic Existence !

Yaprak Gözeker

*
Yıkım’ınManifestosu

Bu manifesto ile herkese bildiriyoruz ki ;

Bizler yeni varoluşun embriyolarıyız ve eskinin yıkıntıları altında ezilmekten korkmuyoruz ! Hepimiz yalıtılmış zavallılar olduğumuz kadar düşsel firarileriz! Hepimiz çaresiz korkaklar olduğumuz kadar zehirli bitkileriz !

Ahmak ve bayağı tutkuları olan obur banker azınlıklarla, borca ve dışkıya batmış doymak bilmez kıskanç çoğunlukların varolma çabalarına karşı,
eğlencenin kemirgen vampiri ile aklını ve savaşların şatafatlı bombalarıyla ruhunu yitiren halklara karşı,
maksimum güvenlikli sistem koruma kalkanları, şifreli yaşamlar ve korkunun paranoyasına karşı,
satıcı-müşteri sevişmeli sanata ve paylaşılamayan akımlarına karşı,
sentetikle büyüyen yeni yetme siber savaş tayfalarına ve afyonla serpilen siber kişiliklere karşı,
merkür venüs mars projeleri ve elektronik hükümranlıklara karşı,
radyasyon yağmurları ve organik mısır tarlalarına karşı,
bitki-hayvan ve kürk manto üretim çiftliklerine karşı,
uyuşturucu kuşağı, darbe kuşağı, liberal kuşağa karşı,
cübbe sarık ve beyaz gömlek kravatlara karşı, erotik olmayana ve cinsel haritalara karşı,
bin çiçek açan kültür devrimleri ve emek tapınaklarına karşı,
reklam tüketicileri ve bandolara karşı,
cam kuleler ve robot savaş birimlere karşı,
vizyon-misyon ve kutsal kitap şifrelerine karşı,
dev hapisaneler marketler ve dev super nova patlamalarına karşı,
hadron çarpışmaları ve yapay dna’lı benliklere karşı,
erosun dişil hatları ve ruh cinayeti işleyen ahlakçılara karşı,
manyetik alan teorileri ve casus uydulara karşı,
idealar ve statik tüm ütopyalara karşı

Yıkım ve Estetik şiirsel Varoluş !
Yaprak Gözeker

herşeyin üzerine ''yıkım'' dedik..

2011-05-17T19:15:00.001+03:00

Ne Mevlana okuyunca mevlevi olduk, ne Kavgam'ı okuyunca nazi, Zerzan okuyunca ilkelci olmadığımız gibi, Antonin Artaud okuyunca afyoncu, Rimbaud okuyunca da eşcinsel, Sade okuyunca sado-mazo olmadık..Küçük kan emen kızlar deyince de vampir olmadık..biz herşeyin üzerine ve bunu böyle anlayanlara da '' YIKIM '' dedik...

Gözden kaybolma olarak güç istenci

2011-05-16T19:27:00.001+03:00

Gözden kaybolma olarak güç istenci

‘’Foucault, Baudrillard ve diğerleri ‘’ gözden kaybolma’’nın çeşitli biçimlerini etraflıca tartışmıştı. Bense burada TAZ’ın bir bakıma gözden kaybolma taktiği olduğunu öne sürmek istiyorum. Teorisyenler Toplum’u gözden kayboluşundan bahsettiklerinde kastetikleri kısmen ‘’ Toplumsal devrimin ‘’ imkansızlığı ve kısmen de ‘’Devlet’’in imkansızlığıdır – iktidarın dipsiz kuyusu, iktidar söyleminin sonu. Bu durumda anarşist soru şu olmalı : neden tüm anlamını yitirmiş ve katıksız simülasyon haline gelmiş bir iktidara karşı koyma zahmetine girelim ki? Böyle karşı koyuşlar ancak tüm silah fabrikaları ve hapisanelerin anahtarlarını almış olanların tehlikeli spazmıyla sonuçlanacaktır. ‘’

‘’Benim okumamda, gözden kayboluş bizim çağımız için son derece mantıklı bir radikal seçenek olarak görülüyor, radikal projenin felaketi ya da ölümlü olarak değil. Teorinin marazi, ölüm kaçkını nihilist yorumundansa benim okumam onun içinden daima süregelen ‘’gündelik hayatın devrimi’’ için faydalı stratejiler kazıp çıkarmayı amaçlıyor: politik ya da toplumsal devrimin en son fiyaskosuyla bile sekteye uğrayamayacak bir mücadele çünkü dünyanın sona ermesinden başka hiç bir şey ne gündelik hayata ne bizim iyi şeylere, olağanüstüne duyduğumuz özleme son veremez. Ve Nietzche’nin de dediği gibi, dünya sona erebilecek olsa mantıki olarak bu olmuş olmalıydı; olmadığına göre olmuyor demektir.’’

‘’Zerzan ve Black birbirinden bağımsız olarak çeşitli ‘’ret öğretileri’’ne değindiler ki bunlar bir şekilde kısmen bilinçli ama kısmende bilinçsiz bir biçimde herhangi bir solcu ya da anarşist fikirden kat be kat daha fazla tesiri olarak radikal bir gözden kayboluş kültürünün emarleri olarak görülebilir. Bu jestler kurumlara karşı yapılmıştır bu bakımdan olumsuzdurlar. Yine de her jest kurumu reddetmekle kalmayıp onun yerini alacak ‘’olumlu’’ bir taktik de önerebilir.

‘’eğitime karşı olumsuz jest’’

‘’politikaya karşı olumsuz jest’’

‘’çalışmaya karşı olumsuz jest’’

‘’Peki sanatı reddi nasıl olacak? ‘’olumsuz jesti bir ‘’sanat grevi’’ nin aptalca nihilizminde ya da meşhur bir tablonun tahrifinde aramak beyhude – bakacağımız yer daha sanat sözünü duyar duymaz pek çok insanın tüylerini diken diken eden evrensel düzeyde bir can sıkıntısıdır. Ücretli olamayan, kendini tarihten ve hatta piyasadan azade kılabilen bir estetiği düşlemek mümkün mü? Ya da hiç değilse buna meyleden? ‘’

‘’Kaos bilimi’’ tüm dil ve anlatım sistemi tertiplerinden daimi olarak bir kaybolan mevcudiyetin izlerini sürer; ele avuca sığmayan bir mevcudiyet, fani, latif – kültürel genlerin kaotik bir biçimde yeni ve kendiliğinden düzenler oluşturarak etrafında vuku bulduğu Tuhaf Çekici. Burada kaos ve düzen arasındaki hudutta, sınır çizgisinde,, sistemin çöküşünün aydınlanmaya tekabül edebileceği ‘’afet’’ bölgesinde yer alan bir estetiğe sahibiz. ‘’

‘’Sanatçının gözden kayboluşu Situasyonist ifade ile ‘’ sanatın bastırılması ve gerçekleştirilmesi’’dir. Ve hiç yeniden görüldük ve duyulduk mu ki? Croatan’a gidiyoruz – peki akıbetimiz ne olacak ? Tüm sanatımız tarihe bir veda notundan ibaret- ‘’Croatan’a gittik’’ –

Hakim Bey - Geçici Otonom Bölge - Ontolojik anarşi - Şiirsel Terörizm

Destruction or entrance to the city’s memory atlas /Yıkım ya da Kentin Bellek Atlasına Giriş

2011-05-15T14:44:00.002+03:00

Destruction or entrance to the city’s memory atlas

Rafet Arslan

Heart of the City
Istanbul is one of the capitals of chaos. One of the most heavily populated, lively, active and complex megalopolises in the world. Its memory stored with a history of several thousands of years, the ghosts of hundreds of civilizations, wars, immigrations and disasters etched in its collective conscious. Its real estate market skyrocketing, towering buildings built one after another, gigantic shopping malls looking like beamed up from Blade Runner, new bridges, highways belting around the city, never-ending construction works, build-demolish archeology. And Istiklal Street is the heart of this chaos.
The crime organizations on the rise, personal-social rights always imprisoned, police cameras on every street, armies of private security guards, police forces standing by around the clock in their Robocop outfits to suppress or intervene. The sound of the rage of the rebels who walk up and down Istiklal Street for their rights every day is mingled with the noise of the Shoppingfest advertisements calling us to shop 40 days and 40 nights. Istanbul as the capital of as much joy as pessimism, as much consumption as rebellion, as much show as the arts, and Istiklal Street as its one and only battlefield.
Track
30 days to Destruction and counting, I reluctantly find myself in the group of high school students who protest the YGS scandal on Istiklal Street. I can see as much rage as hope, as much anger as desire in their faces; not contending with being just a spectator, I fall in step with them briefly, they look at me with a smile in their eyes. With a black flag in the middle of this rally and with the seagulls crying loud forever overhead…

Screen of the city
There are some places bearing special meanings for both the psycho-geography of the city and the hearts of individuals. What make such places important are, without doubt, the desires and experiences left over from the moments. A movie theater for example, which acted as the host for a film you would never forget, a significant meeting or friendship, or some love at first sight.

Emek Film Theater is closed for the last two years. And some people want to demolish this apple of Istiklal Street’s eye for the last two years, only to be resisted by the libertarian forces of the city shouting “We’ll never let them demolish it”. 25 days to Destruction and counting, Emek will raise its curtain again for a one-off soiree to screen Ecumenopolis, a film disclosing the darkness of the gangsterism called urban transformation. As a reaction to those who attempt to turn this city into a huge store window.

Track
Destruction 2011 is part of the dreaming of a unity for freedom of conscience, debate and action, of a counter-culture front. A call to be conscious of, to talk about, and to debate what were destructed, what will be destructed, what must not be destructed. The painting entitled Emek, created by Fulya Çetin for Destruction 2011, is an aesthetical point of resistance added into this memory. Aiming not to forget what should we destroy, etching it in our memory.
Noises of the city
This city needs to be listened to; listening how the voices turn from a hum into a noise from Tünel to Taksim Square. Listening to the heartbeats of this city without paying attention to the alienation imposed by the crowd, the temptation of the advertisements, the brightness of the store windows. Such experience can make us pass from Müslüm Gürses’s broken voice to the rebelling attitude of rap music, from punk music’s anger to electronic music’s unleashing with vengeance, and enable us to draw the cognitive map of this city using its sounds.

Track
To be able to see the wall arts right by the side of museums unveiled by banks day after day, to accompany chaos like a street performer, to discover our own subjectivity within this suffocating whole.
Pages of the city
They used to seize, and even burn, books in the past. Now we are living in a dark process where even the writers of some books not published yet are arrested, where some publishing houses are raided. Neither 1984 nor Fahrenheit 451 can describe this despotism anymore. We try to find our way in the reality terror of a blind society, in this darkness, to send fireflies into this void, and we hold on to the books.

Istiklal Bookstore, where we took shelter in the warmness of its books to save us from the bedlam of Istiklal Street for years, has closed down. Those beautiful book shelves will be replaced with the dirty brightness of a shop now. A shopping mall covering a footprint area of 50,000 square meters has already been erected right across the street from that bookstore. That mall is now a big tumor in the middle of the heart of this city.

Track
The story of the Babylon Library as told by Borges summarizes the Gnosis way heading to eternity through the pages of thousands of books. 23 days to Destruction and counting, I close my eyes passing the now-closed Istiklal Bookstore, and can smell that beautiful odor of the books. A small flood of light in the middle of this immense darkness.
Destruction of the city
Walter Benjamin said “Building is to image destruction”. We, those who contribute to the Destruction 2011 project, keep an archeological record of what will be destructed and avoided in the midst of all this chaos. We not only organize an exhibition, but we also etch this city in collective memory through ideas, production, friendship, solidarity and debates, and dream of a new city. We destruct to rebuild, we create to destruct. We don’t expect any sudden and fundamental change, we just let a dream grow to lumber within the hair of time, to find its way by means of whistles in the dark.

We know we are just visitors in this dilapidated world, we know there were once flowing river, time-honored trees and unknown animals here. Pirates used to call at the coasts of this city. Alchemists from Byzantium had searched the secret of the philosopher’s stone; dervishes had searched the mystery of void; books had been written along the bridges; Hazerfan had donned artificial wings to fly up to the sky; Neyzen Tevfik had blown the eternity’s song to the streets of this city.

Now the city of Istanbul shines a light to Destruction through its aged but plain beauty and magnificence, its vast memory of the ages. At the mutant dawn of new dreams to grow.

Track
Ece Ayhan, the great libertarian poet, said there are two capitals in the surrealists’ atlas: Paris and Istanbul. So let’s go back to the question we asked at the exhibition entitled This is not a situationist exhibition three years ago: How can a low rise, indigo-painted city can be built, folks?

*
Yıkım ya da Kentin Bellek Atlasına Giriş
Rafet Arslan

Şehrin Kalbi
İstanbul kaosun başkentlerinden biridir. Dünyanın en kalabalık, hareketli, etkin ve karmaşık megapol’lerinden biri. Binlerce yıllık tarih, yüzlerce uygarlığın hayaletleri, savaşların, göçlerin, felaketlerin kolektif bilinçdışına işlenmiş hafızasıyla. Tavana vurmuş emlak borsası, ard arda dikilen kuleleri, Blade Runner’dan ışınlamış devasa alış veriş merkezleri, yeni köprüler, şehri kuşatan otoyollar, bitmez inşaat, yapım-yıkım arkeolojisi. İstiklal caddesi ise kaosun kalbi.

Yükselen suç sendikaları, sürekli hapsedilen kişisel-sosyal haklar, mobese kameraları, özel güvenlik orduları, robocop kostümleri ile her an bastırmaya-müdahaleye hazır bekleyen emniyet kıtaları. Her gün hakları için İstiklal caddesini arşınlayan isyanların öfkesinin sesi, 40 ün 40 gece alış veriş-diyen shoppingfest’in reklam gürültüsüne karışıyor. Neşenin olduğu kadar karamsarlığın, tüketimin olduğu kadar isyanın, gösterinin olduğu kadar da sanatın başkenti İstanbul ve onun biricik savaş alanı İstiklal caddesi.

İz
Yıkım’a 30 gün kala, İstiklal kalabalığının içinde YGS protestosundaki lise’lilerin arasına karışıyorum ister istemez. Yüzlerinde öfke kadar umudu, kızgınlık kadar arzuyu görebiliyorum; izleyici olmaktan çıkıp kısa bir süre aralarına karışıyorum; bana gülümser gözlerle bakıyorlar. Kortejin ortasında bir kara bayrak ve tepemizde sonsuzluğa haykıran martı çığlıkları arasında…

Şehrin Ekranı
Bazı mekanlar vardır, şehrin psiko-coğrafyasında olduğu kadar, tek tek kişilerin kalbinde özel anlamlar taşır. Kuşkusuz an’lardan arta kalan arzular ve deneyimdir, bu mekanları önemli kılan. Mesela bir sinemadır, asla unutamayacağınız bir filme, önemli tanışıklığa-dostluğa ya da ilk görüşte aşka ev sahipliği yapmıştır.

Emek Sineması iki yıldır kapalı. Tam iki yıldır İstiklal Caddesinin bu göz bebeğini yıkmak istiyorlar, şehrin özgürlükçü güçleri direniyor, “yıktırmayacağız” diyor. Yıkım’a 25 gün kala Emek Sineması kentsel dönüşüm haydutluğunun karanlığını ifşa eden Ekümenopolis filminin gösterimi için bir seanslığına perdelerini tekrar açacak. Kenti koca bir vitrine çevirmeye çalışanlara inat.

İz

Yıkım 2011, özgür düşünceye-tartışmaya-eylemeye yönelik birliğin, bir karşıt-kültür cephesinin oluşması düşünün parçası. Neyin yıkıldığını, neyin yıkılacağını, neyin yıktırılmaması gerektiğini bilince taşıyan, konuşturan, tartıştıran bir çağrı. Fulya Çetin’in Yıkım 2011 için yaptığı Emek adlı resmi de, bu hafızaya eklenen estetik bir direnç noktası. Aslında neyi yıkmamız gerektiğini unutmamak, hafızamıza kazımak için…

Şehrin Gürültüleri
Şehri dinlemek gerek; Tünel’den Taksim Meydanı’na sesin bir uğultudan gürültüye dönüşmesini. Kalabalığın yabancılaştırması, reklamların ayartıcılığı, vitrinlerin parlaklığına takılmadan, sadece dinlemek kentin kalp atışlarını. Böylesi bir deneyim ile Müslüm Gürses’in kırık sesinden rap’in isyankar diline, punk’ın öfkesinden elektroniğin zincirlerinden boşalmasına geçebilir, şehrin bilişsel haritasını sesler üzerinden çıkarabiliriz.

İz
Ard arda açılan banka müzelerin yanındaki duvarlardaki sanatı görebilmek, sokak çalgıcılarının dilinden kaosa eşlik edebilmek, boğucu bütün içinde kendi öznelliğimizi keşfedebilmek için.

Borges’in Babil Kitaplığı öyküsü binlerce kitabın sayfaları arasından sonsuzluğa giden Gnosis’in yolunu özetler bizlere. Yıkım’a 23 gün kala kapanan İstiklal Kitapevinin önünden geçerken gözlerimi kapatıyorum, kitapların o güzel kokusu geliyor burnuma. Tüm bu karanlığın ortasında küçük bir ışık seli.
Şehrin Yıkımı
Kurmak yıkım tahayyülüdür- demişti, Walter Benjamin. Aslında bizler, Yıkım 2011 projesine emek verenler, tüm bu kaosun ortasında yıkılacak ve sakınılacak şeylerin de arkeolojisini tutuyoruz. Sadece bir sergi yapmıyoruz; fikirle, üretimle, dostlukla, dayanışmayla, tartışmayla şehrin belleğiniz kazıyor ve yeni bir şehrin de tahayyülünü yapıyoruz. Kurmak için yıkıyor, yıkmak için var ediyoruz. Aniden, bir anda, kökten değişikler ummuyoruz; zamanın saçları içinde ağır aksak ilerleyecek, karanlıkta yolunu fısıltılar ile bulacak bir düşü büyütüyoruz.

Biliyoruz biz bu köhne dünyada birer konuğuz, biliyoruz bizden önce buralarda çağıldayan nehirler, kadim ağaçlar, hiç bilmediğimiz hayvanlar vardı. Korsanlar uğramıştı kentin açıklarına, Bizanslı simyacılar taşın sırrını, dervişler boşluğun gizini aramışlardı, kitaplar yazılmıştı köprüler boyu, Hezarefen kanatlanmıştı göğe, Neyzen Teyfik usulca üflemişti sonsuzluğun ezgisini kentin sokaklarına… Şimdi, yaşlı ama duru güzelliği ve tüm görkemiyle şehr-i İstanbu,l zamanın olanca belleğiyle Yıkım’a ışık tutuyor. Büyütülecek yeni düşlerin mutant şafağında.

İz
Gerçeküstücülerin atlasında iki başkent vardır- diye aktarır büyük liberter şair Ece Ayhan: Paris ve İstanbul. O zaman 3 yıl önce “bu 1 Situasyonist sergi değildir” sergisinde sorduğumuz soruya geri dönelim. Düzayak, çivit badanalı bir kent nasıl kurulur abiler?

Seni Görmem İmkansız - Çürük Oda

2011-05-15T12:23:00.000+03:00

Seni Görmem İmkansız - Çürük Oda

Antonin Artaud - İntihar Üzerine

2011-05-15T11:23:00.000+03:00

Antonin Artaud - İntihar Üzerine

"Kendimi öldürmeden önce bana varoluştan yana güven verilmesini isterim, kuşku duymamak isterim. Yaşam, benim gözümde, olguların belirginliğini ve akılda uyumlu biçimde birleşmelerini onaylamaktan öte bir şey değil.

Ben, olguların toplanıp birleştiği zorunlu bir buluşma noktası gibi duymuyorum kendimi artık; şifalı ölüm, doğadan ayırarak iyileştiriyor bizi; ama ya ben, olgulara yol vermeyen acıların ürünüysem? Ben kendimi öldürürsem bu, kendimi yıkmam için değil, ama kendimi yeniden oluşturmam için olacak; intihar, benim için, kendimi zorlu bir uğraşla yeniden ele geçirmemi, varlığımın içine baskın yapıp girmemi, belli belirsiz ilerleyen tanrıdan önce davranmamı sağlayacak bir araçtır yalnızca. İntiharla kendi tasarımı yeniden doğaya uyguluyorum, ilk kez kendi irademle biçimlendiriyorum her şeyi. Bana uygun olmayan organlarımın koşullandırmasından kendimi kurtarıyorum; ve yaşam, bana düşünmem için verileni düşündüğüm saçma bir talih oyunu olmaktan çıkıyor. Yani kendim seçiyorum düşüncemi, ve güçlerimin, eğilimlerimin, gerçeklerimin yönünü. Güzel ile çirkinin, iyi ile kötünün arasına yerleşiyorum. Askıda bırakıyorum kendimi; hiçbir yana eğilim göstermeden, yansız; iyilerin ve kötülerin kışkırtmalarının kurduğu dengenin kurbanıyım.

Çünkü yaşamın kendisi, bir çözüm değil; yaşam, seçilmiş, benimsenmiş, belirlenmiş hiçbir varoluş türüne sahip değil. Yaşam yalnızca, istekler ve olumsuz güçler dizisidir, tiksindirici bir rastlantıya bağlı koşullara göre amacına ulaşan ya da başarısızlığa uğrayan küçük karşıtlıklar dizisidir. Kötülük, her insana, eşit ölçüde verilmemiştir, deha da öyle, delilik de. Kötülük gibi , iyilik de, koşulların ve etkisini kimisinde çok kimisinde az gösteren bir mayanın ürünüdür. Yaratılmak ve yaşamak ve değiştirilemeyecek biçimde belirlenmiş varlığının en akla gelmez dallarına, en küçük ayrıntılarına dek kendini hissetmek, kesinlikle aşağılık bir durumdur. Aslında biz ağaçtan başka bir şey değiliz ve olasıdır ki, benim soyumun ağacının bilmem hangi boğumunda, belirlenmiş bir günde kendimi öldüreceğim yazılıdır. İntihar özgürlüğü kavramı da, kesilmiş bir ağaç gibi düşüyor. İntiharımın ne zamanını, ne yerini, ne de koşullarını ben yarattım. Onun kavramını bulan da ben değilim, koparılmayı duyabilecek miyim? Belki o anda varlığım parçalanıp dağılır; ama ya bütünlüğünü korursa, sakatlanmış organlarım nasıl işleyecek, varlığı olanaksız hangi organlarımla gözlemleyeceğim bu kopmayı? Ölümü, bir sel gibi duyuyorum üzerimde; gücünü bilemeyeceğim, apansız sıçrayan bir yıldırım gibi. Tatlarla ve dolanıp duran labirentlerle yüklü duyuyorum ölümü. Bunun neresinde benim varlığımın düşüncesi? Bu Tanrı, beni,istediği gibi kullandı, saçma biçimde; beni canlı kıldı, yadsımaların yokluğunda, benim atak yadsımalarımın yokluğunda, düşünülen yaşamın, duyulan yaşamın en küçük kıpırtılarını bile yok etti bende. Yürüyen bir robot durumuna indirgedi beni; ama öyle bir robot ki, bilinçsizliğinin kırıldığını duyumsuyordu. Ve işte ben, yaşamakta olduğumu göstermek istedim, şeylerin çınlayan gerçekliğiyle birleştirmek kendimi, yazgımı parçalamak istedim. Tanrı ne dedi buna? Yaşamı hissetmiyordum; değer yargılarıyla ilgili her kavramın dolaşımı, bende, kurumuş bir ırmaktı. Yaşam, bir nesne, bir biçim değildi bende; bir dizi mantık yürütmeydi yalnızca. Ama boşuna işleyen, bir yere ulaştırmayan mantık yürütmelerdi bunlar ve bende, irademin kesinleştiremediği "taslaklar" biçiminde kalıyorlardı. Buradan intihar durumuna geçmem için de benliğimin bana geri dönmesini beklemeliyim, varlığımın tüm eklemlerini özgürce oynatabilmeliyim. Tanrı beni, umutsuzluğun içine bıraktı, sanki ışıkları bana ulaşan çıkmazlar burcunun ortasına bıraktı. Ben artık ne ölebiliyorum, ne yaşayabiliyorum, ne de ölümü ya da yaşamı istememezlik edebiliyorum. İnsanların tümü de benim gibi.

Antonin Artaud

Yıkımdan önce sanatçılar devrede ...

2011-05-13T21:01:00.001+03:00

Bizim eve sergi açmışlar
Cem Erciyes - Radikal Gazetesi

Yıkım 2011'i ağırlayan bu küçük apartman benim de bütün yirmili yaşlarımın ev sahibi olmuştu.

90’larda yolu bize düşen herkese ‘bizim evde sergi açmışlar’ diyorum şimdi.
Ne bereketli apartmanmış; önce kitabını yazdım, şimdi sergi bahanesiyle yazısını döktürüyorum. ‘40 Yazar 40 Semt’ kitap serisinin ikinci kırklık bölümünde, ben de merkezinde bu apartmanın olduğu bir dönüşüm hikayesi anlatmıştım: ‘Çılgın Kalabalık Gelmeden Önce- Galatasaray’…
Hakikaten o dönem, İstiklal Caddesi kalabalığının Galatasaray’dan sonra tenhalaştığı yıllardı. Hemen yan dükkanda, çok daha eski dönemlerden kalma bir ‘tereyağ imalathanesi’ vardı... Sahibi onu 70’lerde göç eden bir Rum’dan devralmış. Bugün orası tabii ki bir bar. Apartmanda Beyoğlu’nun tenhalıklarında gizlenmeye çalışan mülteciler oturuyordu. Bodrumda Ganalı çift Eric ve Georgina, girişte Sudanlı Paul, onun üstünde Saddam’dan kaçmış Iraklı kardeşler Sahim ve Leith Simon, üçüncü katta Romanyalı Violette ve ‘kız arkadaşları’, dörtte biz talebeler ve onun üstünde de gece kulüplerinde sahneye çıkan İranlı akrobat karı koca.
Bu göçmen yurdu, daha sonra kısa süreliğine bir nevi öğrenci komününe dönüştü. Sonra öğrenciler yerlerini travesti ve transseksüellerden oluşan başka bir ekibe bıraktı. Türkü barların yerini de İndigo’nun önderlik ettiği ‘clubbing’ ve kafe-barlar aldı.
Yıkım 2011’deki bazı işler o eski Afrikalı sakinleri ve travestileri unutmamış. Benim kütüphanenin durduğu yerde ise Fantom adını kullanan sanatçının Fahrenheit 451 temalı işi var; kaderin tuhaf bir tecellisi olarak... Seginin bütünü içinse kısaca ‘harika’ diyebilirim. Sanatçılar kırk gün boyunca ince ince çalışıp gerçek bir ‘mekana özgü’ sergi oluşturmuşlar. Eski duvar kağıtları, sıvalar, banyonun karanlığı ya da merdivenin eğimi etkileyici sanat eserlerine dönüşmüş. Kadıköylü sanat inisiyatifleri, grafiticiler ve galerilerin gözdesi ressamlar bir araya gelip binbir çeşit iş üretmişler.
İki hafta sonra sergi bitecek, bina yıkılmaya başlayacak ve bütün bu işler sadece görenlerin hafızasında yaşayacak... tıpkı biz eski sakinlerin, anıları gibi...

Her daim Heterotopya: Yıkım 2011

2011-05-13T20:50:00.000+03:00

Her daim Heterotopya: Yıkım 2011 - Birgün gazetesi - Rahmi Öğdül

Heterotopya ya da heterotopi bir tıp terimidir aslında: bir dokunun, bir organın ya da beden parçasının olmaması gereken bir yerde oluşması. Tıbbi anlamda, bedene dair beklentilerimizi tamamen alt üst eden anormal bir durum. Bu kavramı toplumsal ve metinsel bedene taşıyan Foucault açısından ise birbirleri ile hiçbir benzerlik taşımayan, tamamen aykırı, heterojen unsurların yan yana gelmesiyle ortaya çıkan bir düzendir; bildiğimiz düzenlerden tamamen farklı olan, bizi şaşırtan, rahatsız eden, adlandırmayı imkânsız kılan alternatif bir düzen.

Heterotopya ötekiliğin yeridir, ötekinin mekânıdır. Diğer yerlerle kurduğu farklılık ilişkisiyle ortaya çıkar onun ötekiliği; bir kültürün içinde ya da kültürler arasında normdan sapanların, aykırı, uyumsuz olanların ötekiliğidir onunkisi ya da bir metnin içine sızan ve bildik sözdizimini darmadağın eden bir ötekiliktir. Foucault, sürrealizme en uzun süre bağlı kalmış olan Renée Magritte’in (1898-1967) resimleri üzerine yazdığı ‘Bu Bir Pipo Değildir’ kitabında metinsel heterotopyadan söz eder: “Bu garip ve sürüklenip giden mekânda garip bağlantılar oluşur, yersiz girişler ortaya çıkar, beklenmedik ve yıkıcı istilalar olur, sözcüklerin ortasına görüntüler düşer, desenleri yalayan ve paramparça eden sözel şimşekler çakar. Klee, göstergelerin zincirleriyle figürlerin liflerini iç içe geçirerek adsız ve geometrisiz bir mekânı sabırla kurar. Magritte ise… mekânın altını gizlice kazar. Ama kelimelerle kazar bu mekânın altını ve perspektifin eski piramidi çökmek üzere olan bir köstebek yuvasından başka bir şey değildir artık” (çev. Selahattin Hilav, YKY).

Kendimizi kolaylıkla, rahat bir şekilde yerleştirdiğimiz, devletçi zihniyetin şeyler arasında akrabalık, yakınlık, benzerlik ilişkilerine göre kurduğu hiyerarşik piramid de benzer şekilde çöker heterotopyada. Yarattığı bu aykırı düzenle heterotopya, ilişkiye girdiği, aralarında yer aldığı öğelerin, toplumsal bedenlerin altını oymaktadır; sürekli piramidleri parçalayarak, yeni yatay bağlantılar kurmamıza, sürekli konum değiştirmemize yol açar; artık kendimizi huzurlu hissetmemizin imkânı yoktur, bastığımız zemin ayaklarımızın altından kayar usulca. Sağduyunun uygunsuz, uyumsuz dediği ayrıksı parçalar arasında yatay bağların kurulmasıyla, sürrealistlerin babası Alfred Jarry’nin dediği gibi canavarlar çıkar ortaya: “Canavarı uyumsuz öğelerin bileşimi olarak tanımlamak adet olmuştur… Ben kendine özgü, tükenmez her güzelliği canavar olarak tanımlarım” diyordu Jarry uyumsuz öğelerin oluşturduğu bütüne gönderme yaparak.

Foucault da Magritte’nin sürrealist resimlerini sağduyu rahatsız eden bu bütünü göstermek için kullanır. Ortaya çıkan bu beklenmedik brikolaj etkisi, temsile dayalı dünya tahayyüllümüzü çökertir. Foucault’nun heterotopya kavramını oluşturmasında sürrealistlerin etkisi çok açıktır; sadece Magritte’in resimlerinden değil, diğer sürrealist metinlerden de etkilenmiştir Foucault. Sürrealistlerin alternatif perspektifler yaratılmasında rastlantısal yan yana gelmelerin gücüne gösterdikleri duyarlılığı heterotopya kavramında da görürüz.

Sürreal olma durumu, rastlantıdan, duygulanımdan ve gayri iradi bellekten oluşan bir dünyanın olumlanmasıdır; hayal gücünün her türlü kısıtlamadan kendini kurtarması, dünyayı olduğundan farklı şekilde, heterojen unsurların şaşırtıcı yan yana gelişi olarak görmektir. Lautréamont, sürrealizmi hazırlayan De Chiro’nun resimlerini, “bir ameliyat masası üstünde bir dikiş makinesi ile bir şemsiyenin rastlantısal olarak bir araya gelmesi kadar güzel” diye övmüştür.

Kent heterotopik mekânlar barındırıyor içinde; normdan sapanların, ötekilerin işgal ettiği bu mekânlar bizi tedirgin ediyor, sıradan algımızı alt üst ediyor. Galatasaray’daki Mısır Apartmanı’nın hemen arkasındaki Akarsu Sokak’ta yer alan, bir zamanlar sokak çocuklarına ve travestilere ev sahipliği yapmış metruk bina böyle bir mekândır. Bugün bu heterotropik özelliğini farklı bir boyuta taşıyarak farklı zaman ve mekânları sanat yapıtlarıyla iç içe geçiriyor, heterojen, ayrıksı öğelerle alışılmışın dışında, farklı bir deneyime kapılarını aralıyor. Kendilerini ülkenin ilk kolektif-avangardları olarak tanıtan Sürrealist Eylem ekibinin yaklaşık bir yıl süren çabalarının ürünü, YIKIM 2011 sergisi bu akşam bu metruk yapıda açılacak. Aralarında sürrealistlerin, anarşistlerin, sitüasyonistlerin de yer aldığı, yurt içi ve yurt dışından otuzun üzerinde sanatçının katkısıyla yaratılan bu heterotopyanın ne yazık ki ömrü çok uzun sürmeyecek. Beyoğlu’nu nezihleştirme sürecinde yıkılıp yerine otel yapılması planlanıyor binanın; dolayısıyla bir taraftan in situ (yere özgü) işlerin çoğunun bu yıkımla birlikte molozların arasında kaybolması, diğer taraftan yeryüzünün kapitalist yıkımı, YIKIM 2011 sergisini çok anlamlı kılıyor. Belki de zamansız, bedensiz, temiz kesim galeri mekânı yerine, farklı zamanları ve bedenleri içeren bu ötekinin mekânını seçtiği için, tüm anlamlandırma düzenimizi yıkıma uğrattığı için bu adı hak ediyor. Nereden bakarsanız bakın: YIKIM 2011.

Not: Yıkım 2011, 12 Mayıs-28 Mayıs 2011 tarihlerinde, pazartesileri hariç her gün saat 13:00-19:00 arasında yaşanabilir. Ayrıca bu sergi çerçevesinde çok sayıda yan etkinlik de düzenlenecektir.

YIKIM'a 7 gün kaldı/ Countdown to Destruction: 7

2011-05-06T02:22:00.000+03:00

Yaprak&Destruction

2011-05-01T03:50:00.002+03:00

MALDOROR'UN KIZI / -bütünölüornitorenkleradına.

2011-05-01T03:22:00.000+03:00

1.

zihnin densiz dehlizlerinde gezinedurduk bunca zaman. rutubetli ve basık.

ben maldoror'un gayrimeşru oğlu, sen kızı. böylesine içinden sonsuzluğun, böyle soysuz bir soyun boyunduruğunda, birbirimizden başka oyun oynayacak kimimiz vardı ki: sahildeki bir çöle vaha olarak atanmıştık talihsiz tarihimiz tarafından.

işte bundan, zihnin densiz dehlizlerinde gezinedurmamız, bunca ziyan zaman. rutubet ve duman.

2.

sonsuzluk: senin uslu ve sadık ve seninle her daim mutabık sevimli kedin.

3.

endişelenme, dolapta biraz daha absent olmalı. biraz daha tütün, biraz daha esrar, birkaç umutsuzluk daha... birkaç uzay daha olmalı içine boşalacak. biz her filmin önce son sahnesini gördük ve bütün başroller figüran. biz hep önce enkazı gördük, önce çürümüş bedenleri, dağları dev dinamitlerle patlatırlardı cennet'e doğru ÇOK şeritli yollar yapmaya, laboratuvarlarda klon torunlarımız,,,

4.

geziyor ihtiyar gezegen geziyor: gözleri kan
geziyorsun içinin kör koridorlarında, köprülerinde
"eskiden izleyicilerimiz vardı bizim de"
"-ve- eskiden bir şeyler vardı eskimeyen"

5.

endişelenme, artık endişelenecek bir şey kalmadı.
artık dibini görmüşüz dünya denen şişenin.
artık ha yuvarlanmış uzayda, ha kırılıp dağılmış, ha inmiş tanrı'nın kafasına, ha girmiş götümüze...
artık uzun boyunlu kızların birer adı yok.
artık silahımı ateşleyecek tetik parmağım kesik.
artık ağzım yüzümü yararcasına açık
ve çıkan her söz ağzımdan
lanetimin kelâmıdır artıık.
artık ağırbaşlı doğrular çürük
ve bütün puhu kuşları,
buğulu gözlerle izliyorlar YIKIM'ı.

6.

"yorulan bir şiirin ayak değiştirmesi"
ya da
"artık atından inmeden sevişmeye alışmalısın."

7.

UYAN
UYAN ve yanık sesinle eşlik et bana
bu son şarkıda:

8.

BETONUN, TUĞLANIN, METALİN, KÖKÜNÜ KAZIYACAĞIZ BU SON SAVAŞLA!

BETONUN, TUĞLANIN, METALİN, KÖKÜNÜ KAZIYACAĞIZ BU SON SAVAŞLA!

--------------------------------------
zozan gemilerördü, bahar 11, güzelyalizmir.

*yaprak gözeker'e, ege üniversitesi psikiyatri kliniği kapalı kadın servisi, "lanetolası" izmir.

http://prefrontal-lobotomi.blogspot.com/

Kuşlar Kafes Tanımaz

2011-05-01T03:17:00.000+03:00

1

En güzelimiz aştı ilk geceyi

Parçalarcasına sevişmelerin soluğunda

Süpernova patlamaları

Korsan haritaları

Yıkım’ın şafağında.

2

Kanadı kanasa da aşkın

Elbet süzülecek sonsuz bahar

Gaibin sırrını aramaya çıktı cancağızım

Yol uzun menzil ağar.

3

Bak kışları gönderdim.

4

Merakta kalmayın siz güzel kuşlar

Taşın sırrını aramaya gitti Yaprak

Geri dönecek,

Deliliğin dağlarından.

5

Öfke şimdi yitimsiz bir çağlayandır

Çakar her şafakta süzülen kuş sürülerinin alacasında

Artık toplumun suratının ortasına sıkmak için

Artı 1 sebebimiz var.

And olsun!

Şart olsun!

rafetarslan

nisan 2011(1 mayıs)

ps:
http://prefrontal-lobotomi.blogspot.com/

Yıkım: geri sayım 15 /Countdown to Destruction: 15

2011-04-27T23:42:00.000+03:00

collective poem / kolektif şiir

2011-04-24T10:36:00.006+03:00

the sea monsters are breathing your name

fairy dust in dusk
whipping the shores
and sharks in full excitement in the seaman's arms
crying with breezes

crying with breezes and spring and autumn rains
with tears in the eyes and smile in the lips

the air freezing or burning, dissolution
in perfect harmony of triangles and circles
moon in the eyes and sun in the lips

the sun red forever
under the porch of the house of Fourier
cats and flowers swaying like sleepwalkers

where all passions were released with joy
in the open mouth of the house
the sun will taste your tears

and their tears shall have the taste of roses
between her trembling panics in the streets
and the tears will be diamonds full of life
in the face of the sun

**

los monstruos del mar respiran tu nombre

polvo de hadas al atardecer
azotando las costas
y tiburones en plena excitacion en los brazos del marinero
gritando con rabia

gritando con rabia y lluvias de primavera y otoño
con lagrimas en los ojos y sonrisa en los labios

el aire gelido o quemante, disolucion
en perfecta armonia de triangulos y circulos
luna en los ojos y sol en los labios

el sol siempre rojo
bajo los porticos de la casa Fourier
gatos y flores meciendose como sonambulos

donde todas las pasiones fueron desatadas con frenesi
en la boca abierta de la mansion
el sol saboreara tus lagrimas

y tus lagrimas saberan a rosas
y en la calle entre sus temblores panicos
seran diamantes llenos de vida
en el rostro del sol

**

deniz canavarları ismini soluyor

peri tozları akşam karanlığında
kıyıları kırbaçlıyor
ve köpekbalıkları denizcinin kollarında heyecanla dopdolu
rüzgarlarla bağırıyor

rüzgarlarla bağırıyor ve ilkbaharla ve sonbahar yağmurlarıyla
gözlerdeki yaşlarla dudaklardaki gülümsemeyle

hava donuyor ya da yanıyor, çözülme
üçgenlerin ve dairelerin mükemmel uyumu içinde
gözlerdeki ay ve dudaklardaki güneş

güneş her zaman kırmızı
Fourier’nin evindeki verandanın altında
kediler ve çiçekler uyurgezerler gibi sallanıyor

bütün arzuların neşeyle savrulduğu yerde
evin açık ağzında
güneş gözyaşlarını tadacak

ve onların gözyaşları güllerin tadını alacak
sokaklarda titreyen panikleri arasında
güneşin yüzünde
gözyaşları hayat dolu elmaslar olacak

Fantom-Juan Carlos Otaño

Countdown to Destruction: 23

2011-04-19T01:04:00.000+03:00

collective work: Open Map/Açık Atlas

2011-04-18T16:19:00.001+03:00

Rad, cins, Fikret Güneş, OnstOn, Rafet Arslan
mixed media on the wall, 2008, İstanbul

http://kentebalyoz.blogspot.com/

Gemideki düşlerin aritmetiğinde sarhoşluk yarattı isyankar ruhlar/ The rebellious souls caused drunkenness in the arithmetic of dreams on board

2011-04-18T15:04:00.002+03:00

“Eğer, Sürrealizm aracılığıyla, “olan” şeylerin tek bir oluş imkanı olduğu fikrini tereddütsüz reddediyorsak ve eğer “olan” bir yolla, insanlara gösterip izlemelerine yardım edebileceğimiz bir yolla, insanların “olmadığı”nı iddia ettikleri bir şeye varabildiğini ilan ediyorsak, batı düşüncesinin alçaklığını damgalamaya yetecek kelimeler bulamıyorsak, mantığa karşı silahlanmaktan korkmuyorsak, rüyalarda yaptığımız bir şeyin uyanıklık halinde yaptığımız bir şeyden daha az anlamlı olduğuna yemin etmeyi reddediyorsak, zamanı ortadan kaldırmayacağımızdan bile emin değilsek; şu kötü eski saçmalığı, şu sürekli raydan çıkan treni, çılgın nabız atışını, içinden çıkılmaz kırık ve bozuk canavarlar yığınını; bizden, ne çeşit olursa olsun bir sosyal koruma aygıtına şefkat göstermemizi, hatta hoşgörülü olmamızı nasıl beklersiniz? Bizce gerçekten kabul edilemez olan tek delilik budur. Aile, ülke, din düşüncelerini yıkmak için her şey yapılmalı, her yol denenmelidir. Sürrealistlerin bu konudaki duruşu ne kadar iyi bilinse de uzlaşmaya yer olmadığı vurgulanmalıdır… (İkinci Sürrealist Manifesto, s: 67) Ne şekilde ortaya çıkarlarsa çıksınlar, şiirsel aldırmazlık, sanatın başka yöne çekilmesi, bilimsel araştırma, saf spekülasyonla mücadele ediyoruz; büyük ya da küçük zihinlerini bir tasarruf bankasını kullanacakları gibi kullananlarla hiçbir işimiz olsun istemiyoruz. Bütün terk edilmiş tanıdıklar, bütün feragat etmeler, kitaptaki bütün ihanetler bu lanet saçmalığa bir son vermemize engel olamaz. (2. Sürrealist Manifesto, 5:45 Yayın, 2009)

Tüm bu görüş çerçevesinde değerlendirmek gerek Yıkım 2011’i. Yıkım bir yok oluş demektir. Devrimci bir harekettir yokoluş. Lautrémont şarkılarını yazarken denizler ülkesinde var olmuş, yeniden doğmuş, ölümü kutsamış, yaşamı kutsamış, insanlardan iğrenmiş, köpekbalıklarına aşık denizcileri sevmiş, deniz canavarlarını yüceltmiştir. Şarkılarının sonuna doğru ölüme yolculuğu seçmiştir. Maldoror’un şarkıları düşleri söyler ve bu dünyadaki tek kötü yaratık insandır. Maldoror, bir geminin fırtınada alabora olduğuna tanık olur, kazadan kimse kurtulamamıştır. Enkaza bakarken bir yaralı görünce hemen kararını verir. Hiçbir şey bu kararı değiştiremeyecektir. Adamı öldürür. Hiç korkusu yoktur, çünkü o muazzam gecenin fırtınasının salladığı beşikte uyuyordur insanın adaleti. Eğer kazadan kurtulan bir at ya da bir köpek olsaydı ona dokunmayacaktı Maldoror. Fırtınanın getirdiği sarhoşlukla, insanın adaletini insana sunar Maldoror. Bütün yolcular eşittir denizin ortasında, enkaz yığınının arasında, denize tutunmadan sürüklenebilirler. Bir gemide sınıfsal farklılıklarla yolcu eden insanlar ancak bir enkazda ölüyken birbirlerine eşit olabilirler, saf adalet bunu gerektirir. Değer yargılarından, ahlaksal acımadan ırak, öldürmenin zevkini tattığını söylerken Lautrémont aslında yaşamı kutsamaktadır, tüm iç derinliklerine girebildiği için insanın. Zira bir sonraki bölümde, intihar eden bir gencin canlı olduğunu görünce sevinecektir.

Michael Löwy, Benjamin’in gerçeküstücülüğüne değindiği yazısında, Benjamin, Rimbaud ve Lautrémont’u büyük anarşistler olarak göstermiştir, bunun nedeni burjuva ahlak düzenini, Spiesser ve filistenlerin “ahlak budalalığını” havaya uçurmasından ötürüdür (Löwy, Sabah Yıldızı,s.35).

Löwy’e göre o yılların Marksist düşünürleri arasında bir tek Benjamin, kriz halindeki sınai/burjuva uygarlığının doğurabileceği korkunç yıkımların önsezisine vardı (Löwy s. 42). Uygarlığın doğurabileceği yıkımlara karşı uygarlığın yıkılması ve yeniden yapılandırılmasıdır Yıkım 2011’in düşlediği. Sarhoşluğun gücünü devrime katmak yeni bir varoluş hazırlamaktır arzu edilen. Bu şenliğe tüm varlıklar katılacaktır, başta hayvanlar olmak üzere, gemide hayvanlar uygarlığın yıkımından, korkunç fırtınadan kaçmaktadırlar, Lautrémont onları kurtaracaktır şüphesiz, Apollinaire her biri için şiirler yazacaktır. Ya insan, insanı kim kurtaracaktır, bunun yanıtını aramak da gene insana düşer…

Fantom
*

The rebellious souls caused drunkenness in the arithmetic of dreams on board

“If, through Surrealism, we reject unhesitatingly the notion of the sole possibility of the things which "are," and if we ourselves declare that by a path which "is," a path which we can show and help people to follow, one can arrive at what people claimed "was not," if we cannot find words enough to stigmatize the baseness of Western thought, if we are not afraid to take up arms against logic, if we refuse to swear that something we do in dreams is less meaningful than something we do in a state of waking, if we are not even sure that we will not do away with time, that sinister old farce, that train constantly jumping off the track, mad pulsation, inextricable conglomeration of breaking and broken beasts, how do you expect us to show any tenderness, even to be tolerant, toward an apparatus of social conservation, of whatever sort it may be? That would be the only madness truly unacceptable on our part. Everything remains to be done, every means must be worth trying, in order to lay waste to the ideas of family, country, religion. No matter how well known the Surrealist position may be with respect to this matter, still it must be stressed that on this point there is no room for compromise… We combat, in whatever form they may appear, poetic indifference, the distraction of art, scholarly research, pure speculation; we want nothing whatever to do with those, either large or small, who use their minds as they would a savings bank.. All the forsaken acquaintances, all the abdications, all the betrayals in the book will not prevent us from putting an end to this damn nonsense.” (128-129 The Second Manifesto of Surrealism) The University of Michigan Press. Translated from French by Richard Seaver and Helen R. Lane

It is necessary to evaluate Destruction 2011 within the above extract. Destruction means a dissappearance. Dissappearance is a revolutionary movement.While Lautrémont was writing his songs; he existed in the countries of seas, sanctified death,sanctified life, detested people, loved sailors who are in love with sharks,glorified sea monsters.Towards the end of his songs, he chose a journey to death.The Songs of Maldoror sing dreams and the worst creature in this world is humans. One day, Maldoror witnesses that a boat has turned over by the storm, nobody can survive from the accident. On looking at the wreck, when he sees an injured he gives his decision immediately. Nothing can change that decision. He kills the man. He has no fear because the man’s justice was sleeping in cradle at that magnificient night’s storm rocked. If it was a horse or a dog survived from accident, Maldoror would not touch it.With drunkenness brought by storm, Maldoror presents man’s justice to man.All the passengers are equal in the middle of the sea,among wreck heap, they can float without clinging the sea. People who row in a boat with class distinction can be equal only they are dead in a wreck, pure justice requires that.While saying that he experienced the pleasure of murder as far from value judgements and moral mercy,actually,he sanctifies life because he can penetrate deep inside of man.On the other hand,in following chapter,when he saw a committed suicide youngster was alive he would gladden.

In his article touched on Benjamin’s Surrealism, Michael Löwy adduced Benjamin, Rimbaud, Lautrémont as great anarchists.The reason of that is Spiesser and Filistens blown up the bourgeois moral order in other words “moral madness” (Löwy, Morning Star, p.35)

According to Löwy; among those years marxist philosophers,only Benjamin attained the forethought of terrible destructions that industrial/bourgeois civilization which is in period of depression can procreate.To collapse the civilization against the destructions that civilization can procreate and its reconstruction,that is The Destruction 2011 imagines.Adding power of drunkenness to revolution,settling a new existance is the desideratum.All the beings will join this festival,especially animal;,in the boat,they were running away from destruction of civilization and terrible storm,Lautrémont would certainly save them, Appollinaire would write poems for each of them.What about human?Who would save the human?Searching for this answer is incumbent upon the human anyway…

Fantom

otomatic drawning for Egyptian

2011-04-17T03:33:00.000+03:00

Thot's spirit is shining in the revolt !
Thot(Hermes)'in ruhu isyanda parıldıyor

by rafet arslan

S.E.T kelebekleri 9/ Papillons of SET 9

2011-04-17T03:30:00.000+03:00

sous les pavés, la plage !

Destruction Graffiti's 2/ İzmir

2011-04-02T02:12:00.000+03:00

Yıkım geri sayım:42/ Coutdown to DESTRUCTION: 42

2011-04-02T02:10:00.000+03:00

cins İmgesi/The image of “cins"

2011-03-16T22:53:00.000+02:00

Cins İmgesi yada Varlıkla-Hiçlik Arasında Öznenin Mutant Halleri

Cins’in yapıtının fonunda bedenler değil, genelde organlar görürüz. Dil, diş, beyin, göz... Beden algısı parçalanmıştır, bedene ait parçalardan yeni bir et doğmaktadır. Dönüşüm nesnelerinde acıya yada tuhaf bir keyif haline denk gelebilir; hatta nesne merakla yeni formunu beklemektedir.

Cins’in imgesi en basit tanımıyla naiftir. Pembe filler, sevimli bitkiler, ‘küfret’ diye bize gülümseyen dişler… Çocuk düşüncesindeki saflığa sahip olmak, karanlık anlarda bile neşeye kapıyı kapatmamak, karnaval gibi bir yaşam arzu etmek. Cins’in imgesi bir çocuk yüreğinin tüm heyecanlarını özenle selamlar.

Grafiti genelde writer’ların pratiği ile anılsa da, ülkemizde Cins’in başlattığını rahatlıkla söyleyebileceğimiz bir duvar resmi akımı olgunlaşıyor. Cins ambalaj kağıtlarına, oluklu mukavvalara resimler yapardı, ki hala yapıyor. ilk başlarda kısa bir dönem stencile ağırlık verse de, genel de whitepaste’ten stcikera tüm sokak enstrümanlarını çalan bir virtüöze dönüştü. Cins duvara yazı da yazar ama, kendine has hafif kaligrafik harfleriyle ve fazlaca süsüne kaçılmadan. Yazdığı kendi lakabı değil sokakta otomatik olarak ürettiği kavram ve sloganlardır: neşter, küfret, errorist vb… Sprey boya elinde çok fonksiyonlu bir silaha dönüşür; bazen fırça olduğu gibi, bazen de kalemdir.

Bir çok sokak sanatçısının yapıtı sokakta hemen kapatılırken, Cins’in özellikle Kadıköy-Moda hattı üzerindeki yapıtları hala sapa sağlam durmakta. Bu soru üzerine uzun uzun düşünüp, yapıtların olduğu bölgelerin psikocoğrafyaları ile ilişki kurmaya çalıştım. Vardığım sonuç çevre sakinlerinin bu tuhaf mutantlarla bir bağ kurdukları, yani en kısa yorumla bu yapıtları sevdikleriydi.

Bu tespiti biraz kurcalarsak, bir renk sihirbazı olan Cins’in işinin gökkuşağının etkisi gündeme gelebilir. Cins şehrin standart akışına müdahale etmektedir, yolda yürüyen birini köşeyi dönünce şaşırtacak resimler yapar. Sanatla hiçbir ilgisi olamayan gündelik hayatın mekanik ritmine kapılmış-kaptırılmış-kaptırmış insanların ayağına sanatı götürmektedir. Bu ilk başta biraz şokla karışık şaşkınlık yaratsa da, kısa sürede yapılan işin samimiyetinden sokaktaki adam ile bir empati bağı kurulur. Sokaktaki adam Cins’in o rengarenk mutant formları ile matrix’e karşı neşe dolu ama küfürlü bir saldırı yaptığı müstehcen bilgisini kavrar ve bunu sır gibi saklar. Sokaktaki adam bu neşeli başkaldırıyı bilinçaltında onaylar, hatta bundan haz alır. İşte bu yüzden Cins’in imgesi de ‘düzayak çivit badanalı bir kent nasıl kurulur abiler?’ sorusunun yanıtına giden yollardan biridir. Genel ahlakın-kuralların şehrin yüzüne vurduğu griliğe karşı hareket çeken Cins imgesi sivil ve liberterdir.

Rafet Arslan
*
The image of “cins” or the mutant forms of the subject between being and nothingness

“In the background of the work of “cins” what we see is not bodies but organs. Tongue, tooth, brain, eye… The perception of body is fragmented; from the body parts, new flesh comes into the world. In the transformation may encounter pain or a weird sort of joy in its object, even waits for its new form with curiosity.

The image of Cins, with its simplest definition, is naïve. Pink elephants, cute plants, smiling teeth saying, “curse!”… Having the naivety in child’s mind, not closing the doors to joy even in dark times, to wish a life like carnival. The image of Cins greets all the excitement of a child’s heart.
Although graffiti is cited as a practice of ‘writer’s, a mural movement is maturing in our country, which we can easily say was started by Cins. Cins used to paint on packaging papers and cardboards, which he still does. Although he was using mostly stencils at the beginning, he became a virtuoso in using all the instruments of streets, from white-paste to stickers. Cins also writes onto walls but with his own slightly calligraphic letter, without much ornamentation. What he writes is not his pseudonym but the notions and slogans he produces in the streets automatically; “lancet”, “curse!”, “errorist” etc… The spray can transforms to a multi-functional weapon in his hand; sometimes it is a brush, sometimes a pen.

Although the street works of many artists are covered immediately, especially in Kadıköy- Moda district, his work stays with sound health. I though about this long enough and tried to link the works with the psycho-geography of the district. The result I came to was that the inhabitants connects to these weird mutants, with the shortest interpretation they love these works.

When we examine this statement, the rainbow effect of the color magician Cins comes to the table. Cins intervenes the standard flow of the city, his painting sunrises people walking around the corner. He bring art to the people, who have no connection with art, and who is caught, snatched and carried away with the mechanical rhythm of daily life.
Although this creates a daze mixed with shock, shortly after the earnest of the work creates empathy with the guy on the street. The guy grabs the filthy information from the colorful mutants that he assaults against the matrix, cheerful but opprobriously and he keeps this as a secret. The guy approves this cheerful rebel subconsciously, even enjoys it. And because of this, Cins’ image is a way to go to the answer of the question: “How is a flat, indigo painted city be built, brothers?”. The image of Cins, who acts against the grayness that the morality and principles reflect onto the face of the city, is civil and libertarian.

Yıkım/Destruction 2011

2011-03-13T23:56:00.000+02:00

Yıkım/Destruction 2011

Yıkım/Destruction 2011 is a completely independent exhibiton fused by the discussions in SET on such issues as the ecological destruction, coming of the fifth sun in the Mayan calender, the future of global capitalist hegemonia, the Third World War and prophecies of Babylon. Destruction 2011 sets off with a call for the event arised from this process of discussion by the Turkey’s first collective avant-garde initiative, S.E.T. The exhibition consists of works by 60 artists from abroad and Turkey. In accordance with the concept of the exhibition, most of these works are produced for the event or are to be exhibited for the first time. Destruction 2011 is a campaign organized horizontally through nightly performances, discussions on the concept of exhibitions, blogs, forums and film screening.

Yıkım/Destruction 2011, 2010 yaz aylarında Ülkenin ilk kolektif-avangard inisiyatifi Sürrealist Eylem Türkiye içinde ekolojik yıkım, Maya takvimindeki 5. güneşin gelişi, küresel kapitalist hegemonyanın geleceği, 3. Dünya Savaşı, Babil kehanetleri üzerine başlayan tartışma ve bu süreçten çıkan çağrı metni ile yola çıkmış, tamamen bağımsız bir sergidir. Serginin konsepti doğrultusunda, yurtiçi ve dışından yaklaşık 60 sanatçının, çok çoğunluğu direkt sergi için üretilmiş ya da ülkede ilk sergilenecek yapıtlarından oluşmaktadır. Performans geceleri, tartışma metinleri, blog, forumlar, film gösterimleri ile beslenen bir kampanya olarak yatay bir biçimde örgütlenmektedir.

Sergi künyesi/Exhibition Description

Sergi adı/Exhibition Name: Yıkım 2011/Destruction 2011
Sergi tarihi/exhibition date: 12 Mayıs/27 Mayıs 2010
Koordinatörler/Coordinators: Alper T. İnce& Rafet Arslan
Açılış/Opening: 12 Mayıs saat: 19:00/ 12 May 7pm
After Party: saat:22:00/10pm, Peyote

web pages:
http://destruction2011.com/

facebook event:
http://www.facebook.com/profile.php?id=543897977#!/event.php?eid=209400375741368

Sergi Mekanı/Exhibition Venue: Tom tom mah, Akarsu sk. no:2, Beyoğlu/İstanbul, Türkiye
(İndigo karşısı/opposite İndigo)

Yan Etkinlikler/Supplementary Activities:
-Gösterim/Film-Video Screening: Yıkım Kadrajları-Destruction Frames/Yeşilçam Sineması (14 Mayıs 2011)
-Forum: Uluslararası Yaşayan Gerçeküstücülük Paneli – International Panel on Living Surrealism/ Depo (14 Mayıs 2011)
-Forum:Yıkım Tartışılıyor- Destruction is being discussed/ Depo (21 Mayıs 2011)
perfomances, street actions…

Contributors/ Katılımcılar

Ali Mete Sancaktaroğlu
Alt Komşu
Athens Sürrealist Group
Basako
Bora Şimşek
Bounty Kill Art Group
Burçak Konukman
Bülent Demirağ
Carlos Martins
Carmen Sober
Ceren Fındık
Eric Bragg
Erman Akçay
Fulya Çetin
Gaye Su Akyol
Grupo Surrealista del rio de la Plata
Hakan Gürsoytrak
Hakan Orman
Horasan
Hüseyin uğur
İrfan Önürmen
Marina Grzinic& Aina Smid
Martin Sastre
Mert Ülkümen
Merve Morkoç
Murat Germen
Rad
Oy Dağlar
Özgür Çimen
Şakir Özüdoğru
Sarah Marple
Sedat Türkantoz
Serra Behar
SLAG
Stockholm Sürrealist Group
Sürrealist Eylem Türkiye (OnstOn, cins, Alper T. İnce, Rafet Arslan, Yaprak Gözeker, zozan gemilerördü, Fantom)
Tayfun Serttaş
Tolga Tüzün
Volkan Kaplan& A.Erdem Şentürk
Wide
Yeşim Şahin

Catalouge Writers/Katalog Yazarları
Elmas Deniz
Emre Zeytinoğlu
Fırat Arapoğlu
Rafet Arslan
Mattias Forshage

Ateşin Düştüğü Yer/Where Fire Has Struck

2011-03-11T04:44:00.000+02:00

S.E.T/Şebeke ekibinin gönülden desteklediği bu projede bir çok dostumuz yanında cins, Rafet Arslan ve RAD'da yer aldı.

*
Ateşin Düştüğü Yer
Türkiye İnsan Hakları Vakfı 20. Yıl Sergisi

Türkiye İnsan Hakları Vakfı’nın 20. kuruluş yıldönümü dolayısıyla ve ‘Sürmekte Olan Toplumsal Travmayla Baş Etme Projesi’ kapsamında Depo’da geniş katılımlı bir etkinlikler dizisi düzenleniyor.

...Ateşin Düştüğü Yer, insan hakları ihlalleri konusunda toplumsal belleği canlı tutmayı ve hakikatle yüzleşme sürecine katkıda bulunmayı amaçlıyor.

Gönüllülük esasında düzenlenen bu etkinlikler dizisi kapsamında bir sergi yer alacak, konu etrafında seminerler düzenlenecek, belgesel film gösterimi gerçekleştirilecek ve bir katalog yayınlanacak.

9 Mart 2011’de saat 18.30’da açılacak sergi, 10 Mart-22 Nisan 2011 tarihleri arasında izlenebilir.

http://tihv.org.tr/index.php?turkce

*
In this project which S.E.T/Şebeke supported with heart and works, cins, Rafet Arslan and RAD have taken part together with many of our friends.

Where Fire Has Struck
An Exhibition on the 20th Anniversary of the Human
Rights Foundation of Turkey

Where Fire Has Struck is a series of events organized on the occasion of the 20th anniversary of the Human Rights Foundation of Turkey and as part of the Project ‘Dealing With Continuing Social Trauma.’
The events have been organized with the purpose of raising awareness regarding human rights violations in social memory and contributing to the process of confronting the truth. The series of events, realized on a voluntary basis, includes an exhibition, several seminars, a documentary film program and the publication of a catalogue. The exhibition opens on 9
March 2011 at 6.30 pm, and may be visited from 10 March to 22 April.

Görünümler: İzmir "ön ykım gecesi"/ Scenes: İzmir "pre-destruction night"

2011-03-10T20:09:00.000+02:00

Hayalbaz/İzmir
27 Şubat/February 2011

S.E.T Kelebekleri 8 /Papillons of S.E.T. 8

2011-03-07T20:21:00.000+02:00

Join the power of drunkenness with revolution

Destruction Action!!!

2011-02-25T17:59:00.000+02:00

action by cins

Havaifişekler 2/ Fireworks 2

2011-02-24T23:56:00.000+02:00

2 "ön Yıkım günü" 27Şubat-Pazar, İzmir de gerçekleşecek.
Kadıköy Gram'daki ilk "ön Yıkım gecesi" kayıtlarını dinlemek-indirmek için link ise:
http://www.archive.org/details/23.01.2011-fireworksPre-destructionNightAtGram

*

2nd "pre-destruction night" will be held in İzmir on 27 February 2011, Sunday.
To listen to and download the records of the 1st pre-destruction night click:
http://www.archive.org/details/23.01.2011-fireworksPre-destructionNightAtGram

S.E.T Kelebekleri 7 /Papillons of S.E.T. 7

2011-02-24T23:48:00.000+02:00

Long live the union of the girls rinding red hoods!

Hafıza: Toplum Düşmanı /Memory: Public Enemy

2011-02-18T21:17:00.000+02:00

S.E.T'in 2008 yazında yaptığı Toplum Düşmanı olma çağrısı sokakta başlayıp, netteki adalardan fanzinlere, forumlara açılan bir otonom uzay yaratmıştı. Kuşkusuz bu etkinliğin tepe noktasını 16 Şubat 2010'da KargArt'ta açılan Toplum Düşmanı sergisi oluşturmuştu. Toplum Düşmanı ile başlattığımız yeni bir bilinç, örgütlenme, ruhsal direniş çağrısı bugün Yıkım 2011 kampanyası ile büyümekte...

resim: Hakan Gürsoytrak

Toplum Düşmanı Olabilmek İçin

Son 30 yıl içinde uzlaşma/konsensus kavramları küresel kültürün-hayat tarzının temel değerleri haline geldi. Çatışma yerine müzakereyi temel alan bu kültür geliştikçe, insan var oluşunun uysallık eğilimi artmaktadır.

Gündelik hayatın sunduğu her seçenek, sistem içi rol modelleri arasından ‘özgürce’ seçim yapmak üzerine kuruludur. Oysa insanoğlu verili düzenekler içinde seçim yaptıkça köleliliği daha da artmaktadır. Artık bu kölelik her hangi bir kiliseye olduğu gibi, bir şirkete de yönelebilmektedir.

Politik doğruculuk denen kavramın ilerleyişiyle, dış sansür yanında otosansür de tek tek bireylerin beyinlerinde yer sahibi olmuştur.

Dünya ile uygarlık ile insan ile kökten hesaplaşmayı, yalnız kalmayı göze almayan her üretim ya da varoluş sistemi güçlendirmekten başka işe yaramayacaktır. Bu yüzden kötümserliğimizi örgütlemek zorundayız. Çünkü kötümserliği örgütlemek demek, kelimenin Benjaminci anlamıyla ilk başta ahlaki metaforu kapı dışarı etmek demektir. Gündelik hayatı ele geçiren şiddet karşısında, şiddetli olmalıyız. Nihilist saldırganlığın doğurgan enerjisini hatırlayarak işe başlayabiliriz
Sistemim hayatın her alanında ürettiği pornografiden çıkış, içten patlayarak pornografiyi aşacak; yeni bir pornografi ile olacaktır; porno politik ile mümkün olacaktır.

Toplum düşmanı politikaya karşıdır, iktidara olduğu kadar muhalefete de karşıdır, bir rol modeline dönen muhalifliği de karşıdır. İhtiyacımız toplumun taşıdığı her türlü hastalığa karşı, total bir reddiyedir. Yeni var oluşları, durumları, mutasyonları büyütmek için.

S.E.T.
2009/Ağustos

http://www.toplumdusmani-action.blogspot.com/

***
The call for public enemy started on the street in the summer of 2008 and created an autonomous space leading to islands on the net, fanzines and forums. Following this, the exhibition Public Enemy opened on 16 February 2010 at Kargart. Today, a call for a new consciousness, cooperation and spiritual resistance is developing....

How to become a public enemy

İn the last three decades, conceptions of consensus and compromise have become the essential values of global culture-life style. As this culture based on the dialogue instead of conflict develops; tendency to docility of human existence gets deeper…

Evey alternative served in the daily life is based on “free” choices amongst intra-system role models. However, as long as human makes her/his choices within the existing mechanisms, s/he advances her/his own slavery. Then, this slavery can head towards a company as well as a church.

In the advancement of the concept of political correctness, both self and external censorship have their place in individual minds.

Every production or existence that don’t venture settling accounts with the world, civilization, human and being isolated will only strengthen the system. Thus, we have to organize our pessimism. Because organizing pessimism, in Bejaminian terms, means to banish the moral methaphor in the first place. We have to be violent, against the violence capturing everday life. We can start by remembering the fertile energy of nihilist aggression.

Liberation from the pornography produced in all aspects of life by the system will be with the a new pornography that will occur by exploding inside and transcending itself. This is the pornography politics.

The public enemy is against politics. The public enemy is agaist defiance as much as power, against the defiance that turns into a role model. Our need is a total rejection of any kind of sickness of the society. To foster new existences, new conditions and new mutations…

translated by: Michele

DON LACOSS

2011-02-16T23:21:00.000+02:00

DON LACOSS (1964-2011)

Gerçeküstücü Rene Crevel üzerine uzman arkadaşımız Myrna Rochester, Ann Arbor'daki University of Michigan'da doktorasını bitirmek üzere olan, gerçeküstücülükle ilgilenen biriyle tanışmamızı istediğinde, biraz şüpheci ve hatta uzak davrandık... Nihayetinde etrafta gerçeküstücülük ile ilgilenen birçok insan var ve çoğu yüzeysel bir şekilde ilgileniyor. Ama Don Lacross ile tanıştığımızda etkilendik; gerçeküstücülükle ilgili bizim kadar bilgi sahibi olmasının yanında, en az bizim kadar seviyordu da.

Kendini şiire, özgürlüğe ve sevgiye adamıştı; bunların günlük hayatta yüceltilmesine ve olağan dışı dünyada gerçekleştirilmesine. Sanki en başından beri tanışıyormuşuz ya da, yıllarca aradıktan sonra birbirimizi bulmuş eski birer arkadaş gibiydik. Sonra projeler, umutlar ve rüyalar üzerinde durdukça durduk; sonuç iki taraf için de ilham verici ve yararlıydı. Her zaman fikirlerini ve ilhamlarını paylaşmak Don LaCoss’un yaşama biçiminin bir parçasıydı. Birlikte çalışmak her zaman eğlenceli oldu ve o nerede olursa olsun, orada gülümseme, keyif ve oyunlar vardı.

Birlikte ortak heyecanları paylaştığı Susan Crutchfield'la tanışma şansını elde etti ve çocukluğun verdiği büyük neşeyi ve büyüsünü oğlu Benjamin'le tekrar yaşadı. Benjamin'le birlikte uğraştıkları projeler konusunda hep bizimle bağlantı kurdu. Her günü tutkuyla yaşadığını hissediyorduk, bir dakikası bile boş geçmiyordu, günlerini hayal gücüyle ve hayal gücünü günlük hayatta gerçekleştirmeyle uğraşıyordu... Ne de olsa, şimdi var olan bir zamanlar sadece hayal ediliyordu... Ve Don'un hayal gücü vahşi ve özgürdü. Eleştirel gücünü yabancılaşmaya, maddeleştirmeye ve sahte bilinçlenmeyle savaşmak için kullandı ve hepimizi "tarihe dönüp bakmaktan utanmamak ve hayal edilemeyen post kapitalist geleceği hayal etmek" konusunda teşvik etti.

University of Texas'ın yayınladığı Michael Lowy'nin Seher Yıldızı: gerçeküstücülük, marksizm, anarşizm situasyonizm, ütopya kitabına * yazdığı ön sözde, “Freudyen Hegelciliğe olan sıra dışı bağlantıları ile, gerçeküstücülük özgür olmama durumunu yok etmeyi hedefler, bunun için de bireysel bilincin kurtulması ve sosyal dünyanın eş zamanlı dönüşümü gerekmektedir” der. Kitapçık şeklinde basılan '68'de Gerçeküstücülük: Paris, Prag ve Chicago' adlı uzun denemesinde Don LaCoss gerçeküstücülük ile var olan gerçeküstücü grupların ilişkilerinin önemli tarihini analiz etmiştir... Sonuçta "Gerçekçi ol, İmkansızı iste!" gerçeküstücü bir slogandır.

Arkadaşı Franklin Rosemont'u kaybettikten sonra University of Texas'taki Surrealist Series'in düzenlenmesi işini üzerine aldı. O sırada üniversite tarafından yayınlanacak, Arap dünyasındaki gerçeküstücülükle ilgili, “Imp of the Perverse” başlıklı kitap üzerinde çalışıyordu. Caz müzisyeni Sun Ra, Lacoss'un Ron Sakolsky'nin Oyster Catcher'ında yayınladığı denemenin ilham kaynaklarından biriydi. Şu sırada bir sayısı yapım aşamasında olan Fifth Estate dergisini sıklıkla düzenliyordu,.

Ray Spiteri ile beraber 2003 yılında, Surrealism, Politics and Culture başlıklı çalışmasını derledi ve düzenledi. 46 yaşında, yapacak ve katkıda bulunacak birçok şeyi vardı, hepimiz ve gerçeküstücülük için ne büyük bir kayıp. Don'un polemiksel tarafı bizim yakın zamanda yayınladığımız gerçeküstücü manifestolara yaptığı katkılarda görülebiliyor: "Another Paradise lost: A Surrealist Program of Demands on the Gulf of Mexico Oil Disaster" (Meksika Petrol Felaketinde Sürrealist bir Talep Programı) ve "No War on the Moon!" (Ayda Savaşa Hayır!) manifestoları. Woman with Gutiar: Memphis Minnie's Blues (Gitarlı Kadın: Memphis Minnies’in Bluesları) adlı kitabın yazarları Paul Garon ve Beth Garon, Don'un tarzını "muhteşem derecede keskin ve zırh delen bir silah" olarak yorumladı. Don, Joseph Jablonski tarafından Harrispurg/Pensilvanya'da düzenlenecek bir Gerçeküstü Sergi: Rising Sun, Maya Bin yılı/2012 ile ilgili bir kaç çalışma hazırlıyordu.

Don'un özel tutkusunun bir kısmı, çizgi romanlarda bulduğu özgürleşme görüntülerini alıp görünmeyen içerikleriyle kullanmaktı. Bu şekilde, geçmişi yeniden oluşturup, günümüze ilham verip geleceğin görüntüsünde bir devrim yaratıyordu. Bütün bunun yanında bir de olağanüstü mizah kısmı vardı. Lacoss'un üzerinde çalıştığı şeyler insanın özgürleşmesi konusunda olmazsa olmazlardandı ve bu yüzden bir şekilde devam etmeli çalışmaları. Fifth Estate dergisi ve diğer alternatif yayınlarla yaptığı çalışmaları , sahip olduğu amaçlar inanılmaz derecede önemli. İşte bunun gibi yerlerde yeni fikirler kaynağını buldu, parlak yıldızlar gibi parlayan; özgürlüğün kendi kendine esnediği ve harika bir geleceğin ihtimallerinin bulunabileceği yerler.

Birleşik Devletler Sürrealist Hareketi (Chicago Sürrealist Group)

Çeviri: Anıl Karol

* Bu kitap dilimize Sabah Yıldızı, Gerçeküstücülük ve Marksizm olarak çevrilmiştir. Orijinal metnin başlığına uygun bir başlık çevirisidir bu; yalnız kaynak metinde bulunan üç bölüm eksik olarak Türkçe’ye aktarılmıştır. (Versus Yay, 2009, istanbul)

DON LACOSS (1964-2011)
When our friend Myrna Rochester, expert on the surrealist Rene Crevel, told us that we it was necessary for us to meet someone interested in surrealism, finishing his doctorate at the University of Michigan in Ann Arbor, we were skeptical, even perhaps somewhat hostile…There are, after all, lots of people interested in surrealism, most are interested in only a superficial way. But when we met Don Lacoss, we were impressed; not only did he know as much about surrealism as we did, but he loved it just as much as we did.
He was committed to poetry, freedom and love…. to their exaltation in daily life and to their actualization in the phenomenal world. It was as if we had known him forever or as if we had found, after searching for years, a long lost friend. We immediately began to elaborate, and continued to elaborate, a beautiful conversation about projects, hopes and dreams that was mutually inspiring and beneficial to all of us. That was a part of Don way of living, always sharing ideas, inspirations….working together was always fun, and wherever he was, there was laughter and pleasure and games.
He was fortunate to find Susan Crutchfield who shared his enthusiasms and he experienced again the great joys and magic of childhood with his son Benjamin. He kept us posted on the projects he and Benjamin were involved in. We had the feeling that every day was a passionate one for him, that he did not waste a minute, but filled his days with explorations in the emancipation of the imagination and his efforts toward actualization his imagination in daily life….after all, what now exists was at one time only imagined….and Don’s imagination was wild and free. He used his critical powers to attack alienation, reification, and false consciousness and urged us all “not to shy away from looking back on history to help imagine the unimaginable postcapitalist future.”
In the Introduction Lacoss wrote to Michael Lowy’s Morning Star: surrealism, marxism, anarchism, situationism, utopia published by the University of Texas Press, he wrote that “surrealism with its commitments to an unorthodox Freudo-Hegelianism attempts to abolish unfreedom by the self-liberation of individual consciousness and the simultaneous transformation of the social world.” In a long essay published in booklet form as Surrealism in ‘68: Paris, Prague Chicago he analyzed that pivotal historic period in relationship to surrealism and the existing surrealist groups….after all “Be realistic, Demand the Impossible!” is a surrealist slogan.
Lacoss undertook the editing of the Surrealist Series at the University of Texas Press after the loss of his friend Franklin Rosemont. He was currently working on a book to be published by Texas on George Henein, Egyptian surrealism and surrealism in the Arab world entitled the Imp of the Perverse. The jazz musician Sun Ra was the subject of an inspired essay by Lacoss published in Ron Sakolsky’s magazine Oyster Catcher. He frequently edited issues of the Fifth Estate, one is currently in production.
With Ray Spiteri in 2003 he had collected and edited Surrealism, Politics and Culture. At 46, he still had so much to contribute, what a loss to us all and to surrealism. Don’s polemical side can be found in his contributions recently to our surrealist manifestoes “Another Paradise Lost: A Surrealist Program of Demands on the Gulf of Mexico Oil Disaster” and “No War on the Moon!” Paul Garon, author with Beth Garon, of Woman with Guitar: Memphis Minnie’s Blues described Don’s style as “a wonderfully sharp and armor-piercing weapon.” Don was putting together some works for the International Surrealist Exhibition being organized by Joseph Jablonski in Harrisburg , PA, on the theme of Mayan Millennium in 2012.
Part of Don’s special passion was to search out and find the image of emancipation in comics or to detourn those images to bring out their latent content…..thus, remaking the past, inspiring the present and revolutionizing the image of the future…all at the same time and with glorious humor. The work Lacoss was doing is essential work for human emancipation, and somehow it must continue. It is our plan to do a collection of his essays and to finish his book on Henein, and surrealism. His work, his work with the Fifth Estate, alternative publications and causes that he held dear are incredibly significant…it is in these places that is found the laboratory of new ideas, the ones that shine like bright stars; the places where freedom stretches itself, and where the possibilities of a marvelous future are to be found.

The Surrealist Movement in the U.S.

S.E.T Kelebekleri 6 /Papillons of S.E.T. 6

2011-02-13T19:04:00.000+02:00

Hayal gücü iktidara/dream force to power!

SET "göçebe" araştırmalar bürosu, Kadıköy, merdivenler
S.E.T “Nomad” Bureau of Research/ Kadıköy, stairs

Designed by:cins

An annihilation: at the new aesthetic of existence

2011-02-12T22:36:00.001+02:00

An annihilation: at the new aesthetic of existence

Sicknesses. The virus clung onto us, ingrained inside us, the virus we infect each other at the place where we are jailed by being pushed into a tight pipe. The wish to destroy it together with ourselves, just like every suicide hides lots of murders, every murder hides lots of suicides.

Lying was the most relaxing manner which humankind had found, having the desire to escape for ages from the sicknesses contaminated from empires. The steamy mystic annihilations. But what’s happening is the desperation of knowing how to demolish it as well. Our miserable poises between leaving the spirit on the road and not being able to open the road, our drifts, our efforts to resist, our flutters willing a destruction of body taking us fast to the last step. On whose dreams didn't they happen? Who didn't lay into the hurting coffin of an end, a finish?

Lack of sensing the attractive smell of the aesthetic of the new existence. Preventing the isolation from being a hand sticking to our throat and ignoring to organize ceremonies beside the tomb of every king who we pulled down in a duel. With the worry of revealing our hidden face in dark, we regret by looking at the reflection of our ragbag on the mirrors facing us. Escaping to our one-person rooms as if they were fortresses. Missing the chance to enjoy to violate every rule while giant human armies advance towards us. Accepting the esteem of those who reek of.

To say it in a human way, no no; that's not. By renouncing everything except life. By turning our wish to hunt further away from our body. By uniting the eternal rebellion with blind loves. On whatever we dream alone, an annihilation turning into an endless festival and joy without needing anyone's hand. By enriching life, with always drunk souls, by razing the core of both the divine and utopias to the ground. In the name of suns, rivers, rains, stars, with storms dispersing emotional pests, for the sake of birds recently washed, in the alchemy of fuel and soap, by leaving blank the place of all notions destroyed while advancing alone with sparking smiles in the middle of risks, a destruction producing our own festivals instead of creating new "one"s.

''God is dead''. New spiritual guides don't exist either. We're new street bastards with nomad souls who don't have altars. We're throwing destruction bombs ceaselessly from our window without lace tulle curtains.

Yaprak Gözeker (prefrontal-lobotomi)

---------------------------------------------------------------------------------------------

Bir yokoluş ; '' var olma'' nın yeni estetiğinde

sayrılıklar. üzerimize yapışan, içimize yer eden, dar bir borunun içine sokuşturularak hapsedildiğimiz yerde birbirimize bulaştırdığımız virüs. kendimizle birlikte onu imha etme arzusu, aynen her intiharın bir çok cinayeti, her cinayetin bir çok intiharı saklaması gibi.

yalan imparatorlukların bulaştırdığı bu sayrılıklardan binlerce yıldır kurtulma arzusu taşıyan insanoğlunun bulduğu en rahatlatıcı yoldu; buğulu mistik yokoluşlar. oysa tam da, onu da ortadan kaldırmayı bilmenin çaresizliğidir yaşanan. ruhun yola bırakılmışlığı ile yolu açamamak arasında ki o zavallı duruşlarımız, o sürüklenmelerimiz, o direnme çabalarımız son adıma bizi hızla yaklaştıran bir bedensel imhayı arzulayan çırpınışlarımız. kimin düşlerinde yer almadı ki? kim bir bitişin, bitirişin can yakıcı tabutuna yatmadı ki?

yeni var oluşun estetiğinin çekici kokusunu duymaktan yoksun kalmak. tek başınalığı boğazımıza yapışan bir el olmaktan çıkarıp düelloda her alaşağı ettiğimiz kralın mezarı başında ayinler düzenlemeyi göz ardı etmek. karanlıkta saklanan yüzümüzü umarsızca ortaya sermenin endişesi ile yüzümüze tutulan aynaların görüntüsünde keşmekeşimize bakıp hayıflanmak. tek kişilik odalarımıza eski kalelermiş gibi firar edişler. dev insan orduları üzerimize gelirken her yasayı ihlal etmenin keyfini kaçırışlar. leş koku salanların itibarlarınını kabul edişler.

insanca söylersek,yok yok. bu değil. yaşam dışındaki herşeyden feragat ederek. avlanma arzumuzu bedenimizden öteye çevirerek. sonsuz başkaldırıyı kara sevdalarla birleştirerek. her neyi düşlüyorsak tek başımıza, kimsenin eline ihtiyaç duymadan bitmeyen bir şenlik ve neşeye dönüştürerek bir imha. hayata hayat katarak, her daim esrik ruhlarla, ilahininde ütopyalarında özünü yerle bir ederek, güneşler ırmaklar yağmurlar yıldızlar aşkına, duygusal vebayı dağıtan fırtınalarla, yeni yıkanmış kuşlar için, benzin ve sabunun simyasında, risklerin ortasında kıvılcımlı gülümsemelerle tek başına ilerlerken yok edilen tüm kavramların yerini boş bırakarak, yeni '' bir ''ler yaratmadan yerine kendi festivallerimizi üreten bir imha.

'' tanrı öldü ''. yeni ruhsal rehberler de yok. sunakları olmayan göçebe ruhlu yeni sokak piçleriyiz. dantel tüllü perdeleri olmayan pencerelerimizden hayata durmadan imha bombaları sallıyoruz.

Yaprak Gözeker

S.E.T Kelebekleri 5/Papillons of S.E.T. 5

2011-02-06T04:24:00.000+02:00

5st papillon: THE DIN OF STREET SPIRIT SOUNDS IN THE RYTHME OF DREAMS

Don Lacoss infinity...

2011-02-04T04:19:00.000+02:00

Değerli Sürrealist yoldaşımız Don LaCoss'u 31 Ocak Pazartesi günü, çok erken ve talihsiz bir kayıp olarak, sonsuzluğa yolladık.

Don bir Sürrealist, bir devrimci olması yanında sıkı bir araştırmacı ve editördü aynı zamanda. Ron Sakalsky'nin metninde bahsettiği gibi OrtaDoğu gerçeküstücülüğüne özel bir heves duyuyordu. Tam da Mısır bir isyanın ışığıyla aydınlanırken ve Türk Sürrealist hareketi S.E.T, 1973 Arap Sürrealist Hareketi Manifestosunu isyan ve Don'un kaybıyla aynı anda Kirpi Şiir 6 yayınlamışken onu sonsuza uğurladık...

Aşağıdaki link'ten Don Lacoss'un Mısır Sürrealizmine dair önemli araştırma metnini "ingilizce" okuyabilirsiniz:
http://www.egyptiansurrealism.com/index.php?/contents/art-and-liberty-surrealism-in-egypt/

S.E.T.
...................

ps: SLAG'teki dostlarımızın verdiği linklerde kaybına dair Ron Sakolsky'nin yazmış olduğu yazıyı ve anısına açılmış blog'u görebilirsiniz.

Slag's
We are shocked and saddened to hear of the death of our Surrealist comrade Don LaCoss on Monday. He was passionate and tireless and will surely be missed by all of us in the international Surrealist movement.

A short announcement of Don's death and a tribute to him by Ron Sakolsky can be found here:
http://anarchistnews.org/?q=node%2F13741

A memorial blog where people can share their memories of him has been set up here:
http://donsblog64.blogspot.com/
Our condolences go to all of Don's friends and family.

Kirpi Şiir 6: Gerçeküstü İmge/ Of Surrealist Image

2011-02-03T13:50:00.000+02:00

Compiling a dossier on Surrealist image as experienced in Turkey of 2010 would be an act involving various different fields, a fancy for archeology of history, and settling up. In a barren geography like Turkey where the steps to comprehend the avant-garde tradition were taken much later, a vast bed–river like Surrealism cannot be reviewed only in terms of the pre-determined borders of literature and visual arts or the consumerist approach of culture industry.

That’s because Surrealism is a stand against rationality, bourgeois values, modernism, religious, chauvinist or other oppressions, and is a way of seeing the world through wholly different eyes. It is a state of mind according to Antonin Artaud, and a revolutionary movement to Breton.

Those who see this image from a socialist, realistic, traditionalist, nationalist or sectarian point of view have always found such cultural efforts futile, or spoke ill of them, or ignored or marginalized them. According to the culture industry’s notion of actuality, Surrealism is a nostalgic utopian effort; to those who allege to be postmodernists, it is an oppressive avant-garde of the past, a kind of dead end street.

Unlike all these allegations, however, Surrealist image is everywhere in early 21st century, in the world and daily life in general, from television to Internet, advertising to the movies, designing to fashion. Ceremonies held by some circles to celebrate that postmodernism destroyed the revolutionary avant-garde proved to be premature.

In the present an international Surrealist movement is active, actual and alive in over 30 countries of the world. It is a Surrealism kept alive, debating and active by statements signed at international level, collective exhibitions, events and festivals, local/global publications, and the communication means provided by the Internet. The most obvious proof of this movement is the anthology entitled Hydrolith published by over 80 contributors from 24 countries in 2010. This first international anthology of Surrealism of the 21st century, it contains various products from S.E.T., the Turkish Surrealism movement.

A review of the special case of this country reveals that it delayed approximately 80 years so that we have to focus urgently and boldly on this issue. Therefore we added two articles in this file in addition to poetry and collages. The article entitled ‘Why there is no Turkish Surrealism?’ is a preliminary study of the question why could Surrealism not find an opportunity to exist in the Turkish philosophy and arts during the process of modernism, which focuses on the escape routes it contains. It aims to deepen and expand this investigation, in addition to arousing interest for shining a light on new questions / paths. And the first question that springs to mind is that after having failed to survive in the modern period, how come avant-garde finds an opportunity to live in these postmodern times? That’s another difficult philosophical way to find…

The second article we chose is the Arabian Surrealist Movement’s manifesto dated 1975. We believe it is an ironic answer to those who consider Surrealism a misfit in this part of the world, a zeal imported from abroad. We publish it together with a poem by Hallac-I Mansur who is one of the good examples proving how fertile is the Middle East for dreaming, who is both a master of tasavvuf (Islamic mysticism) and an out-and-out revolutionary. It is our pleasure to thank dearest J.M. who performed the laborious and important task of translating this poem, in addition to translating a stanza by Hassan el Sabah for this dossier.

To pay homage to the Surrealist image of the 20th century, we added a new translation of the master, Prevert. Furthermore, we selected four poets from Argentina, Portugal, U.K. and Sweden as examples of the present current-global Surrealist poetry. Merl Fluin is a member of the Surrealist London Action Group, that poem was taken from her book The Reality Binge Trick (2010). Emma Lundenmark is a member of the Surrealist Group in Stockholm, those poems were taken from her book Organica Fläktrum (2010). Writer-poet Juan Carlos Otena is a member of Rio de la Plata Surrealist Group covering Argentina and Montevideo, that poem was specially sent by him for our dossier. Carlos Martins is one of the leading representatives of the Portuguese Surrealist movement, his poem was meticulously translated into Turkish by dear Sufi and taken from the collection Borges Defteri (Borges’s Notebook). We would like to thank Umut Taylan, Ezgi Aksoy, Ayşe Özkan and Alice for the support and kiss of life they provided for translation of materials for this dossier.

Foreign contributors to our special issue on Surrealist Image are Theoni Tambaki who is a member of the Athens Surrealist Group and Ody Saban, a Turkish-born artist based in Paris, each contributing a painting. Cins, one of the rebel children of S.E.T., contributed a drawing; OnstOn created a poem and a drawing for this dossier. Ceren Fındık contributed a drawing, Serdar Aydın a digital collage, yours sincerely a concrete cut-up poem.

In conclusion, Kirpi is a medium focusing o poetry and poetical so that we naturally formed this dossier with young and strong poets who play with Surrealist Image. Alper T. İnce, Özgür Asan, Şakir Özüdoğru, Umut Taylan, Ömer Akay, Zozan Gemilerördü, Fantom, Yaprak Gözeker, A. Emre Cengiz, Burcu İnci and Baran N all contributed poems.

These efforts know they are taking a long way anyhow, up to the mythical Mount Kaf at the end of the world. From the lands where a Cyclops sets an ambush, Beberuhi wanders in the bush, which Simav Kadisi prefers over everything but his lover’s cheek, to the infinity of cosmos...

Rafet Arslan
2010/2011 Istanbul

Kirpi Şiir 6/Gerçeküstü İmgeye Dair
2011 yılı Türkiye’sinde yaşayan, güncel Gerçeküstü imgeye dair bir dosya hazırlamak, beraberinde birçok farklı mecrayı, tarihsel arkeoloji hevesini, hesaplaşmayı da gündeme almak demektir. Türkiye gibi avangard geleneği çok sonraları idrak etme yolunda adımlar atmış çorak bir coğrafya da, Sürrealizm gibi engin bir yatak-nehir sadece edebiyatın, görsel sanatların belirlenmiş sınırlarıyla ya da kültür endüstrisinin tüketim mantığıyla ele alınamaz.

Çünkü Sürrealizm rasyonaliteye, kentsoylu değerlere, moderniteye, dinsel, şovenist her türlü baskılamaya karşı bir duruş; dünyayı bambaşka bir gözle görme biçimidir. Antonin Artaud’a göre zihinsel bir durum, Breton’a göre ise devrimsel bir harekettir.
İmgeyi sadece toplumcu, gerçekçi, gelenekçi, ulusal ya da cemaatsel bakış açıları ile görenler için bu ekinsel emekler hep nafile çabalar olarak görülmüş, batırılmış, görmezden gelinmiş, ötekileştirilmiştir. Gerçeküstücülük, kültür endüstrisinin güncellik kavramına göre nostaljik bir ütopik çaba, bazı postmodernist olduğunu iddia eden yaklaşımlar için ise geçmişin baskıcı avangard’ıdı, bir çeşit çıkmaz yoldur.

Ama tüm bu iddiaların aksine Gerçeküstücü İmge, 21. yüzyılın başında tüm kürede(ve de ülkede) televizyondan internete, reklamcılıktan sinemaya, tasarımdan modaya gündelik yaşamın içinde, her köşesindedir. Postmodern durumun devrimci avangard’ı yok ettiğine inananlar erken bir bayram merasimi yaptılar.

Bu gün dünyanın 30’dan fazla ülkesinde aktif, güncel ve yaşayan uluslar arası bir Sürrealist hareket var. Ortak imzaya açılan uluslar arası bildiriler, kolektif sergi-etkinlik-festivaller, yerel/küresel yayınlar, internetin sağladığı imkanlarla sürekli canlı, tartışma ve eylem halinde bir Sürrealizm. Bu durumun kuşkusuz en net kanıtı 2010 yılı içinde, 24 ülkeden, 80’in üstü katılımcının emekleriyle yayınlanan Hydrolith adlı antolojidir. 21. yüz yılın bu ilk uluslar arası sürrealist antolojisinde Türkiye Gerçeküstü hareketi S.E.T’de çeşitli ürünlerle dahil olmuştur.

Ülkemiz özgülünden baktığımızda yaklaşık 80’lık bir gecikmişlik söz konusudur ve öncelikle bu meseleye cesurca, tam da göbeğinden dalmak gerekmektedir. Bu yüzden hazırladığımız dosyaya şiir, resim, kolajların yanında iki adette metine yer verdik. “Neden bir Türk Sürrealizmi Yok” başlıklı metinimiz modernizm sürecinde Türkiye’nin düşün-sanat ortamında neden Sürrealizmin yaşam şansı bulamadığı sorusunu, barındırdığı kaçış çizgileriyle birlikte ele alan bir ön araştırmadır. Peşi sıra soruşturmayı derinleştirmek, genişletmek yanında yeni sorulara/yollara da ışık tutma hevesini doğurma niyetindedir. Ve akla gelen ilk soru modern dönemde varlık şansı bulamayan avangard, postmodern durum içinde nasıl yaşam bulmuştur? İşte çetin diğer bir düşünsel yol arayışı…

Seçtiğimiz ikinci metin ise Arap Sürrealist Hareketinin 1975 tarihli manifestosu. Özellikle bu topraklara yabancı, dışardan ithal bir heves olarak gören anlayışlara ironik bir yanıt olduğunu düşünüyoruz. Orta Doğu topraklarının bereketli düş iklimine örnek, bir tasavvuf ustası olması yanında gerçek bir devrimci de olan Hallac-ı Mansur’un bir şiiri ile birlikte yer veriyoruz. Bu meşakkatli-önemli çeviri ve Hassan el Sabah’tan bir dörtlüğü dosyamız için özenle çeviren sevgili J.M’ye buradan selamlarımızı iletiriz.
20. yüz yıl Gerçeküstücü imge geleneğine bir selam çakmak için üstad Prevert’in bir yeni çevirisine yer verdik. Bunun yanında güncel-küresel Sürrealist şiire Arjantin, Portekiz, İngiltere ve İsveç’ten dört şair ile örnek verdik. Merl Fluin, Londra Sürrealist Eylem Grubu üyesi ve dosyamıza giren şiiri 2010 tarihli şiir kitabı The Reality Binge Trick’ten alındı. Emma Lundenmark ise Stockholm Sürrealist Grup üyesi ve onunda dosyamıza giren şiirleri 2010 yılında basılan Organica Fläktrum’de den alındı. Juan Carlos Otena, Arjantin ve Montevideo’yu kapsayan Rio de le Plata Sürrealist Grup üyesi bir yazar-şair ve dosyamız için özel gönderdiği bir şiirine yer verdik. Carlos Martins, Portekiz Sürrealsit hareketin köklü isimlerinden ve o da Borges Defteri’nden sevgili Sufi’nin özenli bir çevirisi ile Türkçeye kazandırılmış oldu. Dosyamızın çeviri sürecinde bize destek- nefes veren Umut Taylan, Ezgi Aksoy, Ayşe Özkan, Alice’e de buradan teşekkürlerimizi sunarız.

Gerçeküstücü İmge özel sayımızın diğer yurtdışı katılımcıları birer resim ile dosyamıza güç veren Atina Sürrealist grup üyesi Theoni Tambaki ve Paris’te yaşamını sürdüren İstanbul doğumlu sanatçı Ody Saban. S.E.T’in asi çocuklarından cins bir çizim, OnstOn ise bir şiir/çizim ile dosyamız için üretim yaptılar. Ceren Fındık bir çizim, Serdar Aydın bir dijital kolaj, bende bir somut, cut-up şiirle dosya da yer aldım. Tuncay Takmaz dostumuz bir görsel işiyle katkıda bulundu.

Sonuçta Kirpi, şiir ve poetikasına yoğunlaşmış bir mecra ve doğal olarak bizde genç, güçlü ve Gerçeküstücü İmge ile paslaşan şiirlerle dosyamızın gövdesini oluşturduk. Alper T. İnce, Özgür Asan, Şakir Özüdoğru, Umut Taylan, Ömer Akay, Zozan Gemilerördü, Fantom, Yaprak Gözeker, A. Emre Cengiz, Burcu İnci ve Baran N. bizlerle şiirlerini paylaştılar.

Sonuçta uzun yolun eridir bu çabalar, menzili Kaf Dağının ardına dayanan…

Tepegöz’ün pusu da beklediği, Beberuhi’nin çalılıklar arasında tur attığı, Simav Kadısının yarin yanağından gayrı dediği topraklardan kozmosun sonsuzluğuna dek...

Rafet Arslan
2010/2011 Istanbul

Zaman ve Düş/Time and Dream

2011-02-01T02:21:00.000+02:00

Dünya,çoktandır bir zamanın düşünü görmektedir, ama onu gerçek anlamda yaşamak için şimdiden bilinç sahibi olması gerekir.
Gösteri Toplumu/Guy Debord(Bölüm 6: Gösteri Zamanı, 164)

*
The world already dreams of such a time. In order to actually live it, it only needs to become fully conscious of it.
The Society of the Spectacle /Guy Debord
(Chapter 6:Spectacular Time , 164)

İsyanın Ruhu: Mısır Kadınları/Spirit of the Revolt: Women of Egypt

2011-01-31T19:35:00.001+02:00

İsyanın Yeni Dilleri: Kahire/ New Languages of Revolt: Cairo

2011-01-31T14:24:00.000+02:00

"Revolution, people, revolution"

"The people want the regime to fall"

"Fuck you Hosny"

"No to Mubarak, no to Nazif, no to Sorour"

"This is the end of injustice"

Tarih ve Zaman/Time and History

2011-01-31T03:43:00.000+02:00

"Geri dönüşü olmayan zaman, hükmedenin zamanıdır; ve bu zamanın ilk ölçüsü hanedanlıklardır. Yazı onun silahıdır. Dil, yazıyla birlikte bilinçlerarası dolayım olarak tam bağımsız gerçekliğine ulaşır. Ama bu bağımsızlık, toplumu oluşturan dolayım olarak ayrı iktidarın genel bağımsızlığıyla özdeştir. Yazıyla birlikte, artık canlıların dolaysız ilişkisine taşınmayan ve bu ilişkiye aktarılmayan birbilinç ortaya çıkar: Kişiliksiz bir hafıza, toplumu yönetmenin hafızası. 'Yazılar devletin düşünceleri;arşivler ise hafızasıdır'(Novalis)"

Guy Debord/Gösteri Toplumu
(Bölüm5, Tarih ve Zaman, başlık 131)

Çeviri: A Ekmekçi&O. Taşkent

*

"...This irreversible time is the time of those who rule, and the dynasty is its first unit of measurement. Writing is the rulers’ weapon. In writing, language attains its complete independence as a mediation between consciousnesses. But this independence coincides with the independence of separate power, the mediation that shapes society. With writing there appears a consciousness that is no longer carried and transmitted directly among the living — an impersonal memory, the memory of the administration of society. “Writings are the thoughts of the state; archives are its memory” (Novalis). "

Guy Debord/The Society of the Spectacle
(Chapter 5: Time and History, 131)

Translated by Ken Knabb.

S.E.T Kelebekleri 4/Papillons of S.E.T. 4

2011-01-30T20:41:00.000+02:00

4st:
Long live the union of coincidence

SET “göçebe” araştırmalar bürosu/Kadıköy, merdivenler

S.E.T “nomad” bureau of research/Kadıköy, stairs

Ps:
dizayn by cins

bu bir kolektif şiirdir/this is a collective poem

2011-01-30T20:31:00.000+02:00

bu bir kolektif şiirdir.

savaş kendinle

sıkı dövüş

acı çek ve yok et

aynı zamanda hem kazan hem kaybet

kendi varoluşunun kurbanı ol

ve tabii bir heykel ya da bir dizi destansı şiir biçiminde ölümsüz kal

tabii ki

öz yıkım

tüm aynaları kır

hayır, bırak kalsınlar, ki kendinin ne hale geldiğini görebilesin

ve merhametsiz ol.

(Bu mutlaka bir kolektif şiirdir. Tamamen kendiliğinden oluşmuş – katkıda bulunanların farkındalığına aldırmadan.)

[Katkıda bulunanlar Gogo Davanelou, Rafet Arslan, Zozan Gemilerördü ve Theoni Tambaki'ydi]

(çeviri: anıl karol)

*
this is a collective poem.

make war with yourself

fight hard

suffer and destroy

win and lose at the same time

be the victim of your own existence

and of course remain immortal in the form of a statue or a set of heroic poems

of course

self destruction

break all mirrors

no, let them be so that you can look at what has become of yourself

and be merciless.

(This is definitely a collective poem. Born out of sheer spontaneity - regardless of its contributors' awareness.)
[The contributors were Gogo Davanelou, Rafet Arslan, Zozan Gemilerördü and Theoni Tambaki]

havai fişekler:ön yıkım gecesi/Fireworks: pre-destruction night

2011-01-25T01:09:00.000+02:00

havai fişekler:ön yıkım gecesi

23 Ocak-pazar gecesi Kadıköy Gram'da uzun süre akıllarda kalan bir gece gerçekleşti. Yıkım 2011 kampanyası için tinsel havai fişeklerin atıldığı, onlarca kişinin kollektif çizme-boyama-yazma eylediği, oyunlara daldığı şiirsel bir gece.

zamanda yolculuk:
(yıl 2004, İzmir/Hayalbaz, ilk tanışma anı)
onston: hey beraber yazıp-boyayalım ne dersin?

Video gösterimleri ve canlı performanslar ile renklenen gecenin sonunda dj setlerle dansın sıcak ve akışkan evrenine dalındı.

Gerisi sokak harekatları, gün batımından şafağa alirıza zombi çorbacısı ve fantom'un dilinden Kadıköy'e salınan Artaud'un inatçı mumyası.

Yıkım çoktan başladı, kampanyayı taçlandırıcak 12 Mayıs'taki sergi açılışına dek sokakta, performanslarda, netteki adalarda, hayatta yıkmaya,kurmaya,paylaşmaya, arıza olmaya devam ederek.

gece de olan üreten-paylaşan-emek veren, katılan herkese ve de gecenin sadece ev sahipliği değil yoldaşlığını da yapan Gram Kadıköy'e teşekkürlerimizle.
S.E.T

Fireworks: pre-destruction night

On Sunday 23rd January, in Kadikoy Gram, it occurred a night which will be remembered for a long time. A poetic night where spiritual fireworks were set off for theeventDestruction 2011, a poetic night where tens of people carried out collective drawing, painting, writing , a poetic night they dived into games.

Time travel :
(year 2004, izmir-Hayalbaz, the meeting moment)
Onston: hey let's write-paint together, right?

Video shows and live performances started the night. With DJ plays, all dived into the warm and fluent space of the dance. And the rest is street acts, from dusk till dawn Ali Riza's soup restaurant and the stubborn mummy of Artaud swayed by the tongue of fantom

Destruction has already started. It will go on being trouble in destroying, building and sharing up to the opening of the exhibition on 12 May with performances on the street and islands on the net.

Thanks to everybody who participated the event, produced-shared-worked and thanks to Gram Kadikoy, not only for being the host of the night but for their invaluable companionship.

S.E.T

Surrealist Eylem Turkiye

“bağımsız sanat” mülakatı

zorunlu bir açıklama ya da S.E.T

Siber Gnosis -2- Yayında!

Bird-watchers are doing magic behind the scene/Kuş izleyicileri sahne arkasında büyü yapıyor

Manifesto of Mutant Existence!- Mutant Varoluş Bildirgesi!

Ubik ya da Hasar Tespiti

slowdive/Bob Arc

Faceless/onstOn

Postmodern Zamanlarda Gerçeküstücü Devrim

Oiseaux en péril/ M.Ernst

Carnival of Sleep/ Ribitch

Ubik Project action in Amsterdam

Phosphor No.3-Leeds Surrealist GROUP

Siber Gnosis yayında!

SLAG e-zine

Ubiko

A Statement from the Chicago Surrealist Group

The Inner Invasion of a City

e-skop dergi "Sürrealizm Yaşıyor" dosyası yayında

SNUFF FİLM LİBYA

Sağduyu Organizasyonları...

Ütopya'ya Giriş 1/OnstOn

Ubik Project, S.E.T ve Periferi Kollektif üzerine not...

Hayata Dönüş/Rafet Arslan

Poetic Destruction: Stockholm Sürrealist Grup

Her zaman ve Her yerde..

Look

UBİK Project

Sabah Yıldızı/Morning Star- Micheal Löwy

2008 Agustos: Tutkutut

Destruction: UK riots!!

Gerçeküstücülük-İlhan Berk

RİCAT mevsimi..

Uğurlama...

Art on the Road'/'Sanat Yolunda'

Şakir Özüdoğru|

*

Art on the Road Traveling Mail Art Exhibition a.k.a Ultima Mail Art Project

Ultima Posta Sanatı Projesine Çağrı/Call for Mail Art Project Ultima

surrealist game

Patricide sayı 3-Uncanny

Symbiotic Lime-Stone Quarry Phantom

The Surrealist group in Stockholm, with friends, invite to their exhibition

Location: Nationalgalleriet, Skomakargatan 3 in Gamla Stan

Opening: Saturday June 11 at 18 - 21

Opening hours June 12 - 18 15 - 21

***

Paintings, drawings, collective projects, sound, scents, video sculpture and poetry readings near the place of the skull.

Book table in the gallery with publications from the 25-year history of the Surrealist Group.

Sphinx Bokförlag presents the newly republished swedish translation of Surrealismens manifest by André Breton.

Participants:

Joel Abrahamsson

Christian Andersson

John Andersson

Johannes Bergmark

Peter Bigestans

Bukalemun

Paul Cowdell

Christofer Dahlby

Kalle Eklund

Jonas Enander

Kim Fagerstam

Çeren Findik

Merl Fluin

Mattias Forshage

GOMFILM

Patrick Hourihan

Riyota Kasamatsu

C M Lundberg

Robert Lindroth

Emma Lundenmark

Niklas Nenzén

Prismaginos

Sphinx Bokförlag

Theoni Tambaki

Tippi Tillvind

Ika Österblad

Leonora Carrington(1917/......)

Athens Post